Mijn dingetjes…

verzorging

Het is eerste paasdag, buiten schijnt de zon met een uitbundigheid die je niets anders dan vrolijk kan maken. Ik ben al even niet meer geweest bij Ma, naar het buitenland geweest en druk op het werk. Allemaal smoezen die nu samenkomen tot een onweerstaanbaar gevoel dat ik haar wil zien.

Ik loop binnen door de schuifdeuren met “anti ontsnap” beveiliging en draai zoals altijd rechts de gang in. Links van me staat de oud lerares, achter het glas van een buitendeur. Ze kijkt naar me en gebaart dat de deur niet open gaat. Dat ze moet omlopen weet ze niet. Als ik haar wil helpen vind ze plots toch haar weg en verdwijnt in de uitbundig bloeiende binnentuin.

De code op de deur doet me elke keer weer gniffelen. Au de cologne van lang geleden. Iedereen van 40 of ouder kent de lucht vast van zijn of haar grootouders.
De trap op naar de afdeling van mijn moeder. De toegangsdeur is dicht en ik toets mijn 4 cijfers in op weg naar Ma. Ook de deur van de huiskamer zit dicht.

Als ik binnen kom verbaas ik mij over het feit dat ik mijn moeder zie zitten. Normaal ligt ze op bed op zondag. De reden is even simpel als verrassend. Het is natuurlijk Pasen en de verzorging heeft de tafel uitbundig gedekt voor een paar brunch.

Alles is even kleurrijk gedekt. Paas eitjes, lekker croissants, jus d’orance en chocolade. Iedereen is aan het smikkelen. Mijn moeder wordt geholpen met eten door een verzorgster. Met veel liefde en geduld helpen ze haar te eten. Pap vandaag aangevuld met verse jus d’orance.

Ik knuffel haar en kruip bij aan tafel. Het is dat ik net gegeten heb anders had ik al een bord voor mijn neus gehad. Hoe moeilijk ik het ook altijd vind om te komen de laatste tijd hoe meer ik me realiseer dat de mensen die daar werken me zo ontzettend welkom heten. Ze geven me een bijzonder gevoel van hartelijkheid en vriendelijkheid.

De verzorgster bij Ma houd een groot glas verse sinaasappelsap voor mijn moeder. “zou je dat wel zo doen?” vraagt de andere verzorgster? Mijn moeder dringt al tijden uit een rietje namelijk. Ze “hapt” naar een glas of beker normaal. “ik ga het gewoon proberen” zegt ze. De eerste keer gaat het even wat minder maar de tweede keer gaat het wonderbaarlijk goed. Ze herinnert zich blijkbaar dat ze zo kan drinken..
Ik bekijk het schouwspel en verbaas me over de toewijding van de mensen die op der andere met mijn moeder werken.
2 mensen op 10 mensen die intensief verzorgt moeten worden. Ik weet ze krijgen er voor betaald en het is hun vak maar hemel wat doen ze het met veel toewijding. Niet de gemakkelijke weg kiezen maar stimulans en prikkel geven aan de bewoners. Het uiterste uit de mensen halen om ze zo lang mogelijk “mens” te laten zijn.

Het ontroerd me dat er mensen zijn die dat doen. Net even een stapje harder lopen, net iets meer doen.. Gewoon omdat het kan en moet. Mensen die met mensen werken. Voor hun sta ik nu even stil. Paas helden met Pasen.. “gewone” helden elke andere dag van het jaar. Het is een groot goed dat we deze mensen hebben. Ik dank jullie allemaal. Dank dat jullie het leven van mijn moeder zo goed mogelijk maken. Dank dat jullie me altijd zo welkom laten voelen.

En mijn moeder? Die is kapot van de inspanning en sluit haar ogen… Volle buik en met liefde verzorgd…

Paasbrunch

Rust...

arm_ma

Afgelopen weekend gebeld door het verzorgingstehuis. Mijn moeder was weer weggevallen… Je moet dan denken aan totale afwezigheid. Rollende ogen en gedeeltelijk wegzakkende gezichtshelft. Het lijkt wel wat op een hersenbloeding maar dat is het niet. Duurt soms een paar minuten en soms wat langer. Het duurde even bij mijn moeder al weet ik niet precies hoe lang.

Schijnbaar heeft mijn eerdere brief die ik schreef geen zin gehad of het kan zijn dat deze nog stof ligt te happen in de postbus maar dat komt er dus ook nog bij kijken. Dacht ik inmiddels wel alles gezien te hebben en verwachte ik dat er weinig meer kon gebeuren behalve doodgaan blijkt die verwachting niet te kloppen.

Nog zoiets, ze verkrampt heel erg met haar handen. Ze zijn constant als vuist gebald. Het knippen van nagels is dan bijvoorbeeld moeilijk omdat ze haar handen niet zo makkelijk meer kan opendoen. Ook niet zo heel erg denk je dan. beetje langere nagels ach ze hoeft er niet meer uit om de mannen te versieren. Maar wat wil het feit nu… omdat ze haar vuisten balt en de nagels langer worden gaan deze in haar huid. De binnenkant van haar hand gaat kapot.. en omdat ze constant verkrampt gaat dat smetten… en ontsteken en pijn doen en….

Snap je dat ik er soms moedeloos van kan worden? Alsof een totaal verlies van menselijke waarde nog niet voldoende is wordt ze nog eens extra “gepakt” op 100 andere kwalen, ziektes en problemen. Daar komt dus epilepsie bij. Het is een bekend fenomeen las ik later en 1 op de 3 Alzheimer patiënten schijnen het te hebben. Het lijkt (lees lijkt) te maken te hebben met het moment dat er een stuk hersen verkalkt of stopt. Het moment dat dit gebeurt ontstaat er een soort kortsluiting waardoor er een toeval kan komen….

Weet je, ik kan er allemaal niets aan doen en zo en ik probeer haar net zoals de verzorging en medisch personeel zo comfortabel mogelijk te maken maar jezus je zou toch met heel veel liefde de morfine verhogen. Ik begin me langzamerhand af te vragen wat we nog meer mogen verwachten. Wat krijgt ze nog meer voor haar kiezen zo meteen.. vel over been in bed, 47 kilo ellende… bah 🙁

Epilepsie.. we schrijven hem bij.. samen bij de tekst dat ik dit ECHT NOOIT wil en dat wat er ook gebeurt ik mijn eigen doodvonnis bepaal als de diagnose ooit mocht komen… wat een kutziekte…

 

Altijd een beetje obligaat een “jaar overzicht” lijkt het. Als je mensen een beetje kent en volgt weet je vaak vanzelf wel hoe iemands jaar er uit heeft gezien. Maar weten we dat eigenlijk wel? Ik denk het niet, we weten hoe iemands sociale media leven er uit heeft gezien en dat was vast grotendeels tof 🙂 en gelukkig hebben we de foto’s nog.. maar hoe het leven echt was? We hebben geen idee.

Mijn 2013? Ja dat was een bewogen jaar mag ik wel zeggen. Een jaar waarin ik vaak op randjes heb gestaan. Randjes die gelukkig meestal niet maar soms wel overtreden werden. Zo takelde mijn moeder verder af en heb ik zeker 3 keer een rit naar het verpleeghuis gemaakt denkende dat het de laatste zou zijn… niets is minder waar. Ze is alive and kicking althans soort van. Ze beweegt niet echt meer.

2013 is ook het jaar van duidelijkheid. Zo zijn er veel dingen in mijn leven gezegd en tegen mij gezegd. Ben ik uitgemaakt voor veel en heb ik uitgemaakt voor veel… en dit alles heeft uiteindelijk meer begrip en helderheid op kunnen leveren. Ik zie 2013 ook als het jaar waarin ik voor het eerst moest gaan leren zaken te laten gaan. Niet alles proberen vast te houden, te controleren of wat ook. Accepteren dat ik niet alles kan doen en accepteren dat ik niet heb kunnen zorgen voor wat ik had willen zorgen.

2013, ik had gehoopt op iets meer oplossingen. Een wat minder complex jaar, het heeft niet zo mogen zijn. We reizen wekelijks het jaar door en leven gedeeltes uit tassen en halve kasten. Ook had ik gehoopt dat zakelijk het jaar nog wat meer zou aantrekken. Begrijp me heel goed ik heb zelf niet veel te klagen. Heb een bijzonder leuke opdracht bij, wat mij betreft, 1 van de interessantste omroepen van Hilversum en mag daar een mooie tijd mijn kunsten vertonen. Nee ik bedoel gewoon de rest van de markt. Veel bezuinigingen om ons heen en collega’s van weleer verdwijnen stukje bij beetje. Een echte kaalslag in onze wereld. Nodig misschien maar daarom niet minder pijnlijk.

2013 is ook het jaar geworden waarin ik meer en persoonlijker ben gaan schrijven. Minder twitteren en anders gebruik maken van de sociale media. Alle meldingen op de mobiele apparatuur standaard uit en wederom de baas worden over mijn leven en me niet laten leiden door de sociale media. Ik maak uit wanneer ik reageer en niet de vrager! Het grote twijfel jaar.. ga ik iets doen met mijn blogs of niet? Ik trek die twijfel gewoon mee 2014 in ok?

Ja al met al was 2013 best een kut jaar maar gek genoeg ook een goed jaar. Juist om de eerder genoemde dingen. Gewoon omdat er naast het gedoe en gezeur en verplichtingen ook veel meer helderheid is gekomen. De waarschuwingen van mijn moeder’s gezondheid hebben me doen inzien dat het tijd is voor haar. Tijd om te gaan en daar bereiden we ons op voor of beter gezegd .. ik ben er klaar voor.

Het allerbelangrijkste uit 2013 is misschien wel dat ik gestopt ben met roken. Inmiddels al een kleine 3 maanden rookvrij. Godzijdank is Erika mee gestopt en zijn we samen op weg weer wat gezonder en bewuster te leven. De energie die je daar van krijgt is sterk. Squashen met mijn maatje elke week. Bezweet en pijnlijk op vele plekken thuiskomen is te gek .. zouden we meer moeten doen

Nog heel even en dan luiden we een nieuw jaar in. 2014, nooit gedacht dat ik dat op deze manier in zou gaan. Had mijn moment nu vroeger toch echt wel anders ingeschat. Aanpassen en doelen verleggen, niet zeiken en doorgaan. Ik neem een hele hoop van mijn doelen uit 2012/2013 mee naar 2014 en daarmee ben ik klimaat neutraal bezig omdat ik geen nieuwe voornemens heb 😉 De enige persoonlijke wens die ik heb is dat ik de kans krijg even rust te nemen. Al is het maar een dag.. een dag helemaal niets op een inspirerende plek. Geen telefoon, geen verbinding met alles wat je kent.. alleen ik en mijn omgeving. Zou toch te regelen moeten zijn?

Ik wens jullie, trouwe lezers van mijn blogs, een ontzettend mooi 2o14 toe en hoop oprecht dat jullie in staat zijn je doelen te verwezenlijken of in ieder geval dichter bij je doelen te komen dan ooit tevoren. Ik dank jullie voor jullie reacties, het meeleven met mijn eenvoudige leventje, de harten onder de riem wat betreft mijn moeder en gewoon jullie aandacht! Het maakt dat donker niet alleen maar donker is … heel veel dank!

Op naar 2014!!!! Fijne jaarwisseling

Een aantal foto’s van het afgelopen jaar welke van grote invloed zijn geweest.

This gallery contains 3 photos.

Na mijn vorige blog “Nu even niet” ben ik even niet meer geweest bij mijn moeder. Even niet meer kunnen gaan en toen ik kon kwam er een griepje om de hoek kijken. Vandaag had ik weer behoefte om te gaan. Wel vaker na een lange tijd kijk ik uit naar het zien van mijn moeder maar zie ook op tegen wat ik aan ga treffen. De ziekte van Alzheimer is een rare, je weet echt nooit wat je aan gaat treffen bij mensen die aan de ziekte lijden. Zeker als ze in een wat verder gevorderd stadium verkeren is het nagenoeg niet meer in te schatten.

Ik had de avond er voor al een telefoontje gehad van het verpleeghuis met de vraag of ik mee wilde doen met de jaarlijkse BBQ voor bewoners en familie leden. Tijdens dat telefoontje was me ook al verteld dat mijn moeder verbazend helder was de laatste dagen. Iets wat ook de verzorging opviel. Ze heeft een paar weken geleden een verhoging van morfine pleisters gekregen omdat ze toch wel heel veel tekenen van pijn vertoonde in de morgen. Het opstaan en aankleden was een zware last voor zowel haar als de mensen die haar verzorgen. Omdat we altijd uitgegaan zijn van een zo hoog mogelijke kwaliteit van leven was de verhoging vanzelfsprekend.

Het is rustig in de huiskamer bij mijn moeder en ze zit zelf in haar vaste rolstoel naar het raam gedraaid. In tegenstelling tot andere keren lag ze niet te slapen maar zat redelijk helder uit het raam te kijken. Zoals altijd kruip ik naast haar op een krukje en zeg haar gedag. Een dikke lach komt me tegemoet .. is het herkenning? Of is het gewoon een response op iemand die haar vriendelijke gedag zegt? Eigenlijk maakt het me niet uit ze lacht en dat is het allerbelangrijkste.

Ze geeft zelfs zo nu en dan een soort van antwoord op mijn vragen. Een “gaat het goed met je ma?” wordt beantwoord met een langzaam en vergezocht maar zeer duidelijk “ja hoor”. Ik praat ondertussen met wat bewoners, de verzorgers en de dochter van een andere huiskamer genoot van mijn moeder. Na een tijdje vestig ik mijn aandacht weer op haar en praat veel tegen haar.

Tegen beter weten is praat ik toch vaak over het verleden in de hoop dat er een moment is dat ze herkenning heeft. Het zijn futiele pogingen weet ik al bij het begin maar ik doe het al jaren en zal het blijven doen. Ik kwek wat tegen haar aan en ze kijkt me zo nu en dan helder en duidelijk aan. Op het moment dat ik haar bij de koosnaam noem die mijn vader altijd gebruikte kijkt ze me aan en begint te huilen.. Het huilen is niet meer zoals jij en ik huilen maar het is een oer instinct wat over neemt. Als een kind dat valt en de eerste 10 seconden geen geluid produceert maar wel het huilende gezicht heeft.

Ik knuffel haar nog maar eens een keer en geef haar lepeltjes Advocaat welke ze net hebben gekregen. Ze vind het heerlijk en haar mond gaat gretig open elke keer als ik in haar gezichtsveld laat zien dat er nog een hap beschikbaar is. Het gekke is dat een heldere dag veel meer indruk maakt dan een “vlakke” dag. Klinkt logisch maar het is niet om de voor de hand liggende reden.

Op heldere dagen kijkt ze anders en reageert ze anders. Mijn moeder was vroeger prachtig te lezen door haar gezichtsuitdrukkingen. Ik kon al van verre zien of ze iets echt meende of dat ze het wel best vond. Als ze boos op me was hoefde ik maar in haar ogen te kijken om te zien of het een “opvoedkundige” boosheid was of dat ze oprecht boos was. Zelfde ging op voor hoe ze naar mensen keek. Ze had een feilloos gevoel voor bullshit en mensen die bullshit uitstraalden. Haar ogen vertelde precies hoe ze over iemand dacht. Het waren vaak nog net geen weg rollende ogen maar ik herinner me vele keren dat ze langs iemand keek naar mij en haar ogen rolde om mij duidelijk te maken dat ze de persoon niet echt leuk vond.

Die gezichtsuitdrukkingen zijn al lang weg. De enige die er nog regelmatig zijn zijn die van paniek, frustratie, boosheid en angst. Op goede dagen heeft ze soms weer een paar van die oude blikken terug en kijkt ze me een tikkeltje uit de hoogte aan als ik haar aanspreek met “ouwe”. Alsof ze met haar ogen zegt “lul jij maar aan..” Soms kijkt ze me heel liefdevol aan en die blikken zijn fantastisch en verschrikkelijk tegelijk. Ze brengen me per direct naar de keiharde waarheid van het “missen” Ik mis die blikken.. Ik mis de vileine opmerkingen die ze kon maken, de onbetwiste mooiste schaterende bulderlach die er ter wereld was. En op dagen als dit herinnert ze me aan die tijden.. en ik mis ze.. ik mis haar.

Achteraf ben ik blij dat ik weer over de drempel ben gestapt en een tijdje met haar heb gezeten omdat ze me andermaal duidelijk maakte dat ze iets heeft betekend in haar leven.. Ze heeft mij opgevoed en geleerd te kijken naar mensen. Ze heeft me lachten en relativeren geleerd en ze heeft me geleerd met kleine dingen tevreden te zijn. Vandaag was dat voor mij een hele mooie blik en haar hand die mijne vastpakt en langzaam aait.

CameraZOOM-20130922164154656_1 CameraZOOM-20130922164106171_1 CameraZOOM-20130922161058132_1

Ik had vandaag een ervaring die ik nog niet eerder heb gehad de afgelopen jaren. Ik “loop” al een heel tijd met mijn moeder. De Alzheimer kwam halverwege 2000 en heeft daarna een groot gedeelte van mijn leven bepaald. Zonder er over na te denken ga je in de verzorg modes en doe je wat nodig is om haar het leven zo leefbaar mogelijk te maken.

Zoveel tijd heb ik besteedt aan een zieke. Thuis en in het verpleeghuis ook al werd het daar minder vanwege de 24 uurs zorg die ze daar heeft. Boodschappen, eten, kleding, verzorging, administratie en geldzaken. Elke dag gevuld en meer gevuld naarmate de ziekte erger werd.

Vandaag was ik op weg naar mijn moeder zoals zo vaak in het weekend. Het is onderdeel van de dagelijkse praktijk geworden zeker in het weekend. Ik hou mijzelf altijd voor dat als ze niet zo goed is er altijd wel een andere ouder zit die van een beetje aandacht gaat glimmen.. al is het maar voor even. Bakkie koffie drinken of gewoon even kletsen met hen die het wel kunnen.

Ik liep binnen en ze lag te slapen in haar stoel. Na een kus op haar voorhoofd werd ze een beetje wakker en keek me dromerig en wazig aan om vervolgens weer weg te zakken in haar slaapje. De sfeer was niet zoals anders. Tikkeltje vijandig onder de bewoners. Niet vreemd dat gebeurt wel vaker en is ook geen wonder als je leert begrijpen dat ze elkaar niet meer begrijpen. Plus dat elke dag met elkaar in dezelfde ruimte voor iedereen een aanslag is.

Voor het eerst trok ik het niet.. ik kan niet lang blijven want ik voelde me stikken. Alsof opgesloten in een te kleine ruimte zat ik daar. Bijna paniek maar vooral rusteloos. Het was de sfeer, het gekissebis de aandacht van de dame die bij mijn moeder slaapt en altijd, lief, aan mijn moeder wil zitten en praten alsof ze een kindje is. Het was het geluid van de lieve dame die de hele dag bromt. Het was de 10e vraag om een sigaret en het was de lucht… ik trok het niet meer.

Voor het eerst sinds ik kom ben ik binnen 15 minuten weer weggegaan… en ik weet niet waarom. Ik weet dat het niet hoeft maar toch voel ik me schuldig (en nee ik aas ook niet naar bevestiging dat ik dat niet ben!!!) want wat heb ik nou te zeiken? Ik kan gewoon de deur uit, mijn auto instappen en mijn leven leven zoals ik dat blief te doen. Zij kan nergens heen en heeft meer recht van spreken dan ik.

What the hell happend…

Share if you care
Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.