Mijn dingetjes…

Jullie kennen dat vast wel, van die dingen die je in ene terug brengen naar een moment in tijd. Vaak is dat en geur, muziek of een beeld. In mijn geval vandaag was dat boterkoek.

Ik was bij mijn moeder in het verpleeghuis vanmorgen waar zij (tegen alle verwachting in) weer zat in haar aangepaste rolstoel. Apathisch als altijd een beetje voor haar uit te kijken en te spelen met een pop. Naast haar zat een medebewoonster welke met haar 96’ste uiteindelijk ook in het verpleeghuis was gekomen. Ze was tot 4 weken geleden, zo verteld haar dochter, nog een moeder/oma zoals vele. Goed van geest en humeur en in een bejaardentehuis prima op haar plek. Door een onhandigheidje viel ze en brak haar heup.. de narcose van de operatie deed de rest en nu zit ze naast mijn moeder in een huis waar niemand meer weet wie hij of zij is.

Haar dochter vliegt 1 of 2 keer per maand over naar Nederland om een dag met haar moeder door te brengen (hoezo ik moet van ver komen?) en neemt dan wat lekkers mee. Of mijn moeder ook wat wil vraagt ze aan me. Ik vraag wat het is en ze schuift het pakje met boterkoek naar me toe. Het aanzicht en de geur van boterkoek doen me per direct terug gaan in de tijd.

Mijn moeder was stapelgek op boterkoek. Ze had het altijd in huis, van de Appie, van de bakker, in repen, stukjes, brokjes of taartvorm. Er kon geen brood of melk meer zijn maar boterkoek was er altijd. De boterkoek fetisj is overgebracht op 2/3 van haar kroost en de nakomelingen daarvan. In de broodkast aan de linkerkant op de bovenste plank stond HET blik. Een oud rond blik met gekartelde randen en tussen de deksel en de onderkant zat altijd een plastic zakje om de inhoud extra vers te houden.

Mijn oudste had het er een week of wat geleden nog over. “Papa koop weer eens van die koek die Oma altijd had, het voelde altijd een beetje vettig aan en smaakte heel zoet..” boterkoek… Overvoerd konden ze er mee worden. En daar stond het in ene weer .. voor me op de tafel. Ik breek een stukje af en vraag of ze wil. Zoals zo vaak geeft ze  geen reactie op mijn vraag en kijkt wat om haar heen. Pas als ik het brokje voor haar neus (of eigenlijk ogen) hou doet ze haar mond open. Zienderogen geniet ze van de boterkoek. Of ze het herkent weet ik niet. Of ze denkt aan de eeuwige boterkoek, de broodkast, het blik en haar kinderen (in ieder geval eentje.. lees ikke) die de boterkoek in enkele seconden konden doen veranderen in een hopeloos klein kruimeltje weet ik niet maar wat ik wel weet is dat het brok, en de 5 die daarna volgden, snel en zonder enige twijfel naar binnen gingen.

Boterkoek, grappig hoe een eenvoudig gerecht van een bakker (in dit geval bakker Appie) je terug kunnen kaatsen naar de mooiste herinneringen uit je jeugd die je kunt vinden. Gezellig, even zaten we weer samen aan de tafel achter bij het grote raam. Een lekkere bak koffie voor onze neus en een goed gesprek met mijn moeder. Talloze uren hebben wij samen zo doorgebracht. Spreken doet ze niet meer… Haar hand op die van mij en zachtjes aaide ze me over mijn hand.

Een goed gesprek zonder woorden… bijna net zoals vroeger.

26 Responses to Boterkoek

Reacties zijn tof.

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.