Mijn dingetjes…

 

Ik ben begonnen met het invullen van de gaten wat betreft mijn moeder. Ik ben eens terug gaan lezen en zag dat mijn blogs begonnen begin 2010 maar daarvoor zit een wereld aan ervaringen. Het opschrijven van die ervaringen dient primair het doel dat ik het vastleg voor mijzelf. Ik vond een jaar gelden bij het uitruimen van het ouderlijk huis een agenda van mijn moeder. Ze hield vroeger altijd bij wat we hadden gedaan. Er stonden berichten in tot 2005 ongeveer en daarna werd het stil. Het was leuk om te lezen want het bracht me terug naar vroegere (soms) betere tijden.

 

Het opschrijven van al mijn ervaringen met mijn moeder en haar ziekte geven me later hopelijk een beeld. Voor je het weet ben je het vergeten. We zeggen allemaal (althans de ouders onder de lezers) dat we de leuke uitspraken van de kinderen op moeten schrijven “voor later” en hoeveel van jullie hebben dat daadwerkelijk gedaan? Ik niet.. en dat is best jammer want ze geven een mooi beeld van toen en laten je lachen.

Hetzelfde gaat op voor dit, er waren voorafgaande aan de lange zit tot de dood in het verzorgingshuis zoveel leuke en ontroerende momenten en het zou zonde zijn als ik dat nooit zou kunnen vertellen aan bijvoorbeeld mijn kinderen. De jongens hebben hun oma eigenlijk nooit goed meegemaakt en aangezien het de laatste is die leeft in mijn familie is dat jammer.

 

Het is confronterend en leuk, ik herinner me tijdens het opschrijven zoveel momenten dat we met tranen rollende over de wangen het lot dat haar trof weg konden lachen. Idiote momenten waarbij het schaamrood op mijn kaken kwam omdat ze dingen ging zeggen die ze normaal nooit zou zeggen. Uitleggen aan de mensen dat ze ziek was werkte meestal. Ook de nare dingen komen naar boven, volledige paniek aan de telefoon en met gierende banden er naar toe om vervolgens haar aan de deur te zien met een brede lach en vol verbazing en de vraag “wat kom je doen jongen?”

 

Telefoontjes van buren dat ze haar laat in de avond midden in de winter gekleed in slechts een hempje van de straat hadden geplukt omdat ze boodschappen wilde doen maar de weg niet meer wist. Het hartverscheurende huilen midden in de nacht van onmacht over haar geestesgesteldheid. Alles komt langzaam weer naar boven met het opschrijven.

 

Wie weet geeft het mijn kinderen een soort van begrip over waarom ze eigenlijk geen echte oma meer hadden en zullen ze zelf makkelijker om kunnen gaan met de ziekte in het algemeen. 1 op de 4 mensen heeft de ziekte op de een of andere manier in de nabije toekomst. Dat aantal neemt met de vergrijzing alleen maar toe en de kans dat jij of ik een dergelijk lot tegemoet treden is aanzienlijk. Wie weet ben jij wel de klos.. of ik..

 

Met het opschrijven van dit specifieke verhaal is in ieder geval zeker dat de generatie na mij een beetje weet hoe het was. Weet waarom sommige dingen niet konden en praktische informatie over de moeilijkheden die je tegen komt. Bezoeken aan de dokteren, ziekenhuizen, onderzoeken en de onmacht uit te leggen waarom je er bent. Geldzorgen, volmachten, thuiszorg, mantelzorg, eten, drinken, emoties…

 

50 keer moeten vertellen dat iemand Alzheimer heeft. Het verval van 100 kilo naar 47.8 kilo.

 

Wie weet zet ik het ooit nog wel on-line ook 🙂 maar voor hen die hetzelfde ondergaan kan ik alleen maar zeggen, schrijf het op! Leg het vast en organiseer de chaos in je hoofd. Het helpt echt en is stukken goedkoper dan een Psycholoog 😉

6 Responses to Schrijf het op!

  • Claartje13 says:

    Mijn vader is ook begonnen met opschrijven van herinneringen. Veel te laat waarschijnlijk, maar het lijkt hem te helpen in het proces.

    Ikzelf ben zoekende, hoe hiermee om te gaan. Het wordt steeds moeilijker en het neemt steeds ernstiger vormen aan. Ik denk erover mijn vader uit te nodigen mee te gaan naar het Alzheimer-cafe. Het lijkt me fijn om ervaringen uit te wisselen.

    Sterkte weer Menno!

    • Menno Drenth says:

      Moet je doen Claartje, hoe gek ook lotgenoten op beide vlakken helpen elkaar. Bij de Alzheimer cafe’s vind je gelijken. Mensen die ziek zijn of mensen die te maken hebben met ziek zijn .. echt al ga je maar 1 keer om te proberen maar het is de moeite waard. Sterkte!

  • Marty says:

    klopt, vanaf het moment dat ik voor mijn moeder ging zorgen tot haar dood, heb ik een dagboek bijgehouden. Ook van de tijd in het Verpleeghuis. Maar ook, de dingen die ik niet begreep, en nu wel. Het had toen ook al met haar Alzheimer te maken. Kan er nu veel mee doen bij de Alzheimertelefoon. Ervaring dus…

  • Inge says:

    Juist daarom ben ik begonnen met een blog over mijn vader. Achteraf ben ik zo blij dat ik die stap heb gezet, en ik merk dat er heel velen zijn die meelezen en er ook steun of herkenning in vinden.

Reacties zijn tof.

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.