Mijn dingetjes…

Het is inmiddels al donker buiten en de regen probeert tevergeefs de strijd met de ruitenwissers te winnen. Ik heb er een slecht gevoel bij en geen idee waarom. Het is niet de eerste keer dat ik hier onverwacht naar toe rij. De laatste keer dacht ik echt dat het de laatste keer zou zijn maar niets is minder waar en daar rijden we weer.

“tijdens het eten viel ze weg, haar ogen draaiden naar boven en ze was niet meer aanspreekbaar” klinkt het door mijn hoofd. Het was het telefoontje van een klein kwartier geleden van het verpleeghuis. Ik heb inmiddels wel wat dood en ellende om me heen gehad dus leg snel de link met een hersenbloeding of TIA. Het is de 3e keer inmiddels bij haar.

Haar moeder, niet dement trouwens, heeft er een heel elftal inclusief reserve spelers van gehad voordat ze uiteindelijk dood ging aan kanker… Go figure… Met het geluk van mijn moeder zal ze wellicht het record van haar moeder evenaren zo niet overstijgen.

Even later zit ik naast haar bed op een kruk. De andere zoons, ook wel mijn broers genoemd, inmiddels op de hoogte gebracht. Wederom een nog zieliger hoopje ellende ligt naast me. Ik kan er soms niet meer tegen en smeek god, Allah, boeddha of wie ook deze smakeloze levensgrap te stoppen en haar gewoon te laten gaan. Ze heeft al zo veel meegemaakt en het is genoeg verdomme.

Ik aai haar zachtjes over haar hoofd en het is net alsof ze een glimlach op haar gezicht krijgt. Misschien is het wel een grimas en lacht ze me stiekem uit omdat ze me weer een beetje tuk had. Voor de rest gebeurt er niets. Ze ligt er maar.. Nog minder dan anders.

Hoe zeer ik mijn best ook doe ik kan het niet helpen en mijn tranen beginnen weer. Ik wen er nooit aan haar zo hulpeloos te zien. Het helpt geen flikker maar ik kan het niet stoppen. Mens ga dood.. Ga alsjeblieft gewoon dood.. Je hebt je werk gedaan, we kunnen echt zonder je liefie.. Ga nou en wees niet zo verdomde eigenwijs…

Een laatste knuffel en een dikke kus alvorens ik weer weg ga bij haar.
Ik wandel rusteloos naar buiten door de gangen van het huis waar ik nu al jaren doorheen loop.

Tijdens het lopen betrap ik me op de gedachte dat ondanks wat Ik allemaal net heb gezegd ik zo blij ben dat ik dat ze er nog is… Het is minder dan een schaduw in de schemering van wat ze was maar het is wel mijn moeder! De egoïstische Menno wil haar houden… De zoon Menno wil dat ze gaat… Hoe eerder hoe beter… En allebei zijn ze gek op haar.

 

 

37 Responses to Verdomme..!

Reacties zijn tof.

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.