Mijn dingetjes…

Het is bijna 5 uur, buiten is het inmiddels al donker en in de gangen brand het licht. Het is er warm en behaaglijke. Op de grond ligt linoleum met links en rechts rode randen en in het midden beige lange streep. Elke overgang die het einde van een rol linoleum markeert is voorzien van een aluminium strip die dwars over de gang loopt. Bij elke overgang aarzelt ze en tilt ze haar voeten op alsof ze over een stoep heen moet stappen.

Halverwege de gang dringt een penetrante lucht mijn neus binnen, iemand heeft het toilet niet gehaald en zijn/haar behoefte in een bloempot gedeponeerd vermoed ik. De lucht is vies en soms oh zo herkenbaar in dergelijke verpleegtehuizen. We strompelen samen over de gang, en ze mompelt hier en daar wat. Ik kijk opzij naar haar en denk in ene terug aan afgelopen Donderdag.

Ik was gevraagd te komen voor het doornemen van “de levensloop” van mijn moeder. De maatschappelijk werkster doet dat bij alle bewoners teneinde bij het verplegend personeel meer inzicht te geven in het leven van de verzorgde. Het was een gesprek van anderhalf uur waarin het leven van mijn moeder vanuit mijn perspectief voorbij kwam. Laat wel gezegd zijn dat diegene die dit soort vragenformulieren maakt echt geen idee heeft wat logica is. De vragen lopen kris kras door elkaar heen en laten geen enkele ruimte voor iemand die meer heeft gedaan dan alleen ademen en vegeteren.

Gedurende dat gesprek was het mooie en nare dat je direct en soms bijzonder confronterend terug aan het kijken was op het leven van een familielid. Wat had ze ooit verteld over de ups en downs in haar leven. Welke momenten waren bepalend in haar leven. Hoe heeft ze mijn vader ontmoet en wanneer zijn ze getrouwd. Het maakte me weemoedig en trots, ze heeft het toch maar geflikt. 3 baklappen in huis die niet altijd even makkelijk waren. Niet al te veel geld en toch het gevoel kunnen geven dat we nooit iets tekort gekomen zijn.

Het einde van het gesprek was pittig en ik zat er redelijk doorheen. Al die verhalen van vroeger deden me wegdromen naar een aantal jaren geleden, nog fris en vol levenslust… en dan nu. Oud, rimpels, krom en zielig. Een echo van die verhalen.

We lopen samen verder de gang door en ik help haar zitten in de huiskamer. Ze snikt en is onrustig terwijl het brood van die dag haar voorgezet is. Ik geef haar de vork in de hoop dat ze weet wat ze er mee moet doen en warempel, ze prikt 2 stukken brood zowel op haar vork als een moment later in haar mond.

Gek dat je dergelijke kleine dingen als groots ervaart terwijl ze ooit zonder problemen de oorlogsjaren overleefde, haar moeder zag sterven, geboorte heeft gegeven aan 3 jongens (en een aantal miskramen, en nee dat ben ik NIET!) haar man hoorde sterven en er niet bij kon, met 18 jaar verhuisde uit de provincie naar Amsterdam…

Wat betreft de levensloop, het is al talloze keren eerder gezegd en ik blijf er bij! Mijn levensloop wil ik graag voor dat ik “weg” ben doorgenomen hebben en de levensloop die nog niet is gelopen voorzien van de kanttekening dat dit leven voor mij niet nodig is. “Pull the plug”

3 Responses to Levensloop

Reacties zijn tof.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Share if you care
Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.