Mijn dingetjes…

 

Het was een hele mooie dag, ergens in het late voorjaar. Mijn vader stond aan de rand van het plein op me te wachten. Dat was niet gewoon omdat mijn vader net als elke andere eenvoudige ziel gewoon de dagen doorkwam met werken. Hij kuste me en zei me gedag en zetten me achter op de fiets. Het zonnetje scheen uitbundig en het was lekker warm. Ik zat achter op bij mijn vader op de fiets en we reden ergens heen. Niet naar huis want die weg kende ik wel, nee hij reed ergens anders heen.

 

Na een tijdje fietsen kwamen we bij een mooie laan hier in Hilversum. Een lange laan met hele hoge bomen waardoor het leek alsof de laan een groene tunnel was in plaats van een laan. De zon scheen door het jonge groene blad en strooide lichtjes op de weg er onder. Klinkers waren het, geen asfalt. Op de kop van die weg was een pleintje met een bank. Een doodgewone bank waarvan er honderden te vinden zijn in en om Hilversum.

 

We gingen zitten op de bank en mijn vader haalt uit een tas een trommeltje met brood. Wat er op zat weet ik niet meer maar het was wel lekker. Ook weer iets anders dan normaal op het brood zou zitten.Na het eten had hij een appel klaar voor me. Gesneden en geschild, zonder klokhuis. Als laatste een blauwe plastic beker met een lichte schroefdop er op met daarin limonade.

 

Terwijl ik zat te eten praatte hij tegen me zoals vaders tegen kleine zoons doen. Waarschijnlijk hoe het was gegaan op school en dat soort vragen, ik was te jong om nog te weten wat het precies was. We hebben daarna nog een stukje gelopen en zijn toen weer via een omweg op de fiets terug gegaan naar huis waar ik het kleine jongens leven weer oppakte en verdween met mijn vriendjes uit de flat.

 

Het is een bijzondere herinnering omdat het de eerste echte herinnering is die heb. Ik moet ergens tussen de 3 en de 4 geweest zijn want ik zat op de kleuterschool. Verder dan dit kan ik niet terug in mijn geheugen en met regelmaat als ik langs die plek rij hier in Hilversum denk ik terug aan dat moment. Kans is groot dat mijn geest er met de jaren een wat groter verhaal van heeft gemaakt maar wat blijft is dat uitzonderlijk prettige gevoel dat ik terug denk aan dat moment. Hetzelfde gevoel dat ik heb bij de lente en het mooie nieuwe groen en het vooruitzicht van zomer. Hetzelfde gevoel dat ik heb en koester als ik denk aan de herinneringen die ik heb met mijn vader.

 

Vandaag zou hij 78 zijn geworden.

11 Responses to 78

Reacties zijn tof.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Share if you care
Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.