Mijn dingetjes…

 

Mijn eeuwige frustratie althans zeker de laatste 20 jaar. Het is een bekende uitspraak na dat iemand je vraagt “hoe gaat het?”. En weet je het is waar, met slechte mensen gaat het altijd goed lijkt het wel. Ik loop al een tijdje rond op deze aardkloot en heb het geluk de 40 gepasseerd te zijn. Ja geluk want voor hetzelfde geld was ik hartstikke dood geweest šŸ™‚ enfin in die jaren heel wat gedaan en heel wat gezien.

 

Op de weg van mijn leventje liepen met regelmaat mensen met me mee. Vaak kwamen ze van achteren aangelopen al hijgende en hadden ze moeite om bij te halen (dat is makkelijke taal voor “inhalen”). Eenmaal naast me gekomen liepen we een tijdje dezelfde weg in hetzelfde tempo en deelden de ervaringen onderweg. Na niet al te lange tijd merkte ik bij de meeste een verschil van inzicht. Waar ik de tijd nam om dingen in me op te nemen en uit te vogelen liep de ander steeds door. De ander beperkte zich alleen tot de dingen waar grootsheid of gewin bij zat. Zo kon ik genieten van een spreekwoordelijke vogel die zat te fluiten terwijl de ander doorliep naar eenĀ ogenschijnlijk onbeduidende maar mooie bloem die een enorme hoeveelheid honing bleek te geven als je deze afbrak. Dat de bloem daarna nooit meer opkomt maakte niet uit want “hij/zij” was toch al voorbij dat punt!

 

Na een tijdje merkte ik telkens dat ik inmiddels degene was die steeds moest bijhalen en al hijgende probeerde bij te blijven. Waar de ander goed gevoed maar een spoor van vernielingen achter zich lietĀ Ā probeerde ik de restjes te pakken te krijgen zonder echt schade te doen aan mijn omgeving. Uiteraard kwam dat moment dat ik in de verte alleen nog maar een goed gevoede reet kon zien aan de horizon terwijl ik strompelend achterop bleef.

 

Een forse tijd later kom je dergelijke mensen weer tegen en blijken ze het spoor van vernieling groter en langer te hebben gemaakt maar daardoor zichzelf wel een positie hebben kunnen geven waar ze met het grootste gemak het leven doorkomen. Geen zorgen over geld of andere zaken. Werk in overvloed en immer veelgevraagd. Ik bemerkte dat ik nog steeds met de restjes probeerde rond te komen.

 

En dan zo halverwege je leven (of iets er over heen šŸ˜‰ ) stop je en ontdek je dat het inderdaad waar is, met slechte mensen gaat het echt altijd goed. Betekent dat dan dat ik niet slecht genoeg ben of dat mijn definitie van “goed gaan” gewoon niet klopt. Ben nog steeds niet bereid om over de rug van een ander mijzelf te verbeteren of te verrijken net zo min als dat ik bereid ben aan iedereen te vertellen hoe goed ik wel niet ben.. of denk dat ik ben. En daarmee geef ik zelf al direct het antwoord op de vraag wat je dan moet als je dat ontdekt…

 

Vrede zal ik nooit helemaal mee hebben en ik ben nog steeds allergisch voor het type mens dat mij gaat vertellen dat “volhouden” werkt .. zeker omdat het altijd hen zijn die “geslaagd” zijn in het leven en meestal niet omdat ze zo aardig of filantropisch zijn (uitzonderingen daargelaten). En op geluk hoop ik al helemaal niet meer šŸ™‚ uiteindelijk moet je het zelf doen en de een doet het zonder zich te storen aan een ander en wat hij/zij een ander aan doet en de ander maakt zich daar wel druk om. De laatste zal over het algemeen het minst ver komen!

 

Mijn lijflied voor de eeuwige optimist!

29 Responses to Met slechte mensen gaat het altijd goed!

Reacties zijn tof.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Share if you care
Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright Ā© 2012. All Rights Reserved.