Mijn dingetjes…

Het is dan zover, na (veel te) lang uitstellen is het einde in zicht. Al ruim een jaar is mijn ouderlijk huis de stille getuige van een stuk van mijn verleden. Inmiddels al wel wat opgeruimd of ingepakt maar het hele huis ademt de sfeer van mijn leven.

De kast in de kamer, te lelijk om aan te kijken maar toch zo ontzettend bekend. De spiegel in de kast, de lichtjes en de talloze snuisterijen die mijn vader en moeder gedurende hun leven verzamelden. De stoel met daarop het kleed dat over mijn moeder lag de dag dat ze vanuit huis ging en de rest van haar (inmiddels lege) leven zou wegkwijnen in een verpleeghuis. De TV die altijd aanstond omdat ze dan het gevoel had niet helemaal alleen te zijn. Margrieten, kranten folders…

Boven de kast waar mijn vader zijn spulletjes bewaarde.Nog even proper en georganiseerd als 16 jaar geleden, alsof de tijd is bevroren in die ene kast. Als ik hem open doen kan ik de man bijna aanraken. Misschien is daarom de kast wel zo gebleven, als eerbetoon van mijn moeder aan haar man.. mijn vader.

De bedden zijn afgenomen en op de bovenverdieping liggen her en der spullen verspreid. Klaar om ingepakt te worden. Het gras in de tuin heeft buitenaardse vormen aangenomen en de rest is compleet aan het verwilderen. Er tussendoor een setje met stenen die ze vaak meenamen als ze op vakantie waren geweest naar hun favoriete plek, Oostenrijk.

Fotoboeken, handschoenen, tassen die nog van mijn oma zijn geweest, oorkonden, getuigschriften en strip boeken. Sommige dingen kunnen mee en andere zullen moeten verdwijnen, botweg omdat niemand daar de ruimte voor heeft.

Vanavond het grootste gedeelte inpakken en klaarzetten. Het grootste gedeelte aan persoonlijke spullen zal verdwijnen in een opslag kist voor de komende tijd omdat niet alleen ik moeite heb met afscheid nemen. Dan de onhebbelijke taak van het weghalen van tapijt en andere zaken die daar niet meer horen. En dan is het voorbij…

Nog even en we sluiten af, een hoofdstuk in mijn leven. Een afscheid van een plek waar ik me onvoorwaardelijk veilig voelde. Waar ik kon zijn wie ik was, waar ik was met wie ik wilde zijn in mijn leven. Nog 1 hoofdstuk en dan is het boek uit, en als ik naar mijn moeder kijk is dat laatste hoofdstuk bijna uit.

 

14 Responses to Ouderlijk huis

Reacties zijn tof.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Share if you care
Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.