Mijn dingetjes…

Door verandering in de invulling van de weekdagen ontbreekt me tegenwoordig wat vaker de tijd om rustig bij mijn moeder te zitten. Ik doe dat meestal graag, zitten en luisteren. Het is de enige manier om een beetje contact te hebben met de mensen in het huis en soms zelfs met mijn eigen moeder. Helaas komt dat er niet meer van vaak. Meestal heb ik maar kort tussen de diverse activiteiten van de kinderen door dat ik alleen ben en soms ook helemaal niet.

Afgelopen weekend was het wederom niet mogelijk om alleen te gaan naar mijn moeder en besloot ik na lange tijd weer eens mijn jongste mee te nemen. Hij komt er zelden meer maar weet het precies… “zieke oma die niets zegt” In het verpleeghuis is hij altijd opgetogen omdat hij de lift zelf mag laten komen en dat is in een huis voor mensen met dementie net even anders. Met veel moeite weet hij de 2 knoppen van de lift op hetzelfde moment in te drukken waarna de lift komt. In de lift drukt hij op de juiste verdieping en we zoeven naar boven.

Hoe dichter we bij de huiskamer komen hoe stiller hij wordt, van betweter en kwek koning naar ingetogen verlegen jongetje. Geen idee waar het vandaan komt maar ik vermoed dat de overdreven aandacht voor een klein ventje van 4 de grootste reden is. Hij loopt gek genoeg wel direct naar mijn moeder terwijl hij die eigenlijk nooit echt goed meer heeft meegemaakt. Gaat op de kruk naast haar zitten en kijkt wat verlegen om zich heen.

Mijn moeder reageert gelijk, ze is opgetogen op haar manier en uit zich heftiger dan anders. Haar hand beweegt en armen bewegen en ze lacht en huilt tegelijkertijd. Ze reageert op Nick.. je ziet het gebeuren. Hij weet niet zo goed wat hij er mee moet en vraagt na een paar minuten al wanneer we weer weggaan. Ik probeer het nog even te rekken en weet hem nog een minuut of 10 vast te houden maar dan is het voorbij…

Ik vind het moeilijk om de juiste keuze te maken. Ik neem eigenlijk zelden nog maar mijn kinderen mee omdat ik ze dat eigenlijk niet aan wil doen. Aan de andere kant zie ik hoe heftig mijn moeder reageert en hoe “goed” het haar doet en tevens vind ik dat de kinderen best mogen weten dat het niet allemaal leuk is in het leven. Maar ik wil niet dat ze een hekel krijgen aan hun Oma omdat ze “zo nodig mee moeten” elke keer.

Gelukkig vraagt mijn dochter nog wel eens of ze mee mag en dan gaan we ook en niet te lang maar ze is eigenlijk de enige nog maar. Vind het vreselijk dat ze haar zo moeten zien en niet als de toffe oma die ze ooit was… Heb ze graag bij me als ik naar mijn moeder ga omdat ik dan niet alleen ben en alles wat beter aan kan.. maar  ik kan ze niet dwingen…

Hoe dan ook, de jongste was er weer even en deed mijn moeder goed. Wie weet onthoud hij er een beetje van en anders kan ik hem onder andere deze foto’s laten zien.

 

Posted using Mobypicture.com

Posted using Mobypicture.com

12 Responses to Wel, niet, misschien? #alzheimer

Reacties zijn tof.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Share if you care
Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.