Mijn dingetjes…

Ik voel me schuldig. Door 100.000 redenen ben ik niet in staat zo vaak bij mijn moeder te zijn als ik zou willen en eigenlijk zo veel als ze zou verdienen.

De momenten dat ik er ben zijn soms mooi en soms naar. Er is geen pijl op te trekken. Net als je denkt dat het beter gaat is het helemaal niks en als je nergens op rekent is het best te doen.

Vanmiddag was ik bij haar. Na een zoektocht naar waar ze uit hing vond ik haar duttende in een stoel op een andere afdelingen.  Als ik naast haar ga zitten wordt ze wakker en kijkt met heldere ogen in die van mij. We keutelen wat links en rechts en aangezien er van interactie geen sprake meer is probeer ik altijd maar uit te vinden hoe ze die dag is.

Ze dwarrelt tussen apathie en afwezig en wisselt het huilen af met lachen en “hersenloos” voor zich uitkijken. De eenzeidigheid van het “gesprek” maakt dat je soms over niets praat en soms over het verleden.

Vandaag om de een of andere reden voelde ik de noodzaak haar te laten weten hoezeer ik haar altijd heb gerespecteerd. Hoe knap ik het vind dat ze, samen met mijn vader, er altijd voor heeft gezorgd dat ze er waren. Volgens mij waren ze altijd gelukkig met elkaar tot het moment dat mijn vader stierf.

Ik heb haar verteld dat ik het knap vind hoe ze samen mij altijd het gevoel hebben kunnen geven dat ik niets te kort kwam. Wetende dat ook mijn ouders het nooit echt breed hebben gehad. Ik vertelde haar hoe ik merk dat hun opvoeding mij gemaakt heeft tot wat ik ben, met al mijn tekortkomingen daarbij. Dat ze mij altijd de geborgenheid van een gezin hebben kunnen geven is iets waar ik ze heel erg dankbaar voor ben. De talloze heerlijke vakanties en dagen die we als gezin konden doorbrengen.

Nadat ik was uitgepraat keek ze me aan en ik lachte breed uit naar haar. Ze legde haar vinger op mijn gezicht en volgde met haar vinger de vorm van mijn lippen die in een brede lach gevormd stonden. Heel langzaam over mijn gezicht en met heel veel aandacht deed ze dat. Nadat ze klaar was keek ze me aan met een rust en soort van trots op haar gezicht die ik lang niet meer gezien heb… het duurde al met al misschien 1 minuut voordat ze weer weg dook in haar verschrompelde wereld maar het voelde als heel lang.

Nog elke keer weet ze me te raken, hoe ver ze ook is en zelfs nu nog weet ze me aan te sporen tot zelfreflectie en me na te laten denken over alles wat gebeurt. Ik voel me schuldig dat ik niet alle “lessen” van haar in mijn eigen leven heb kunnen toepassen en ben blij dat ze dat allemaal niet meer bewust hoeft mee te maken.

Maar dat ik ben wie ik ben heb ik voor het grootste deel aan haar te danken. En of dat goed of slecht is dat is niet aan mij… dat oordeel laat ik aan anderen over. Ik ben haar in ieder geval heel erg dankbaar!

15 Responses to Bedankt Ma…

  • Gertiena says:

    Lieve Menno,
    Vaak lees ik je blog en laat ik niets achter maar deze keer wil ik toch reageren.
    Menno ik bewonder jou hoe jij met je moeder om gaat ik vind het knap en echt je bent een kanjer.

    liefs Gertiena,

  • inge says:

    lieve Menno,
    mijn moeder was vanmiddag erg boos, er was een koor en ze zat erbij of dat er omweer was, ze kreeg wat lekkers nou helemaal mis, en normaal vond ze dat lekker,
    ben ff bij haar gaan zitten en haar heel zacht en lief aangesproken en toen was het wil dat rommel niet, nou zei ik opgelost heb het weg gezet, kon een ander het op eten, haar koffie bij haar gezet.
    ik weet precies wat je voelt, ook dat je je schuldig voelt, ik heb dat ook, maar ben ook blij dat ze niet alles meer mee krijgt van me leven, maar net als jou voelt ze toch de dingen en weet me dan te raken met woorden.
    vind het fijn om je verhalen te lezen.
    echt jij kan het zo mooi verwoorden
    groetjes Inge ( ingelientje)

  • dickblogt says:

    Mooi verhaal! Mijn moeder (96!) heeft sinds gisteren een onbrandbare schort en een metalen plaat onder haar rolstoel. Er was een brandje in de prullenbak. (2 pakjes per dag.) Niemand heeft gezegd dat ik moet stoppen, zei ze. Lief hé!?

  • Mèl says:

    Lieve Menno,

    Wat een prachtig moment… Om te koesteren.. En wat fijn dat je dit met ons wilt delen.. Bedankt..

    xx Mèl

  • Richtsje says:

    ‘k Werd via Jet attent gemaakt op je blogje. Wat mooi omschreven zeg! een moment dat voor zovelen ooit komt, maar wat maar weinigen zo onder woorden kunnen brengen…

  • Marja says:

    Weer zo’n ontroerend blog Menno. Dit was echt zo’n moment van diepe liefde en communicatie van hart tot hart waarbij woorden niet nodig zijn. Prachtig beschreven, ik hoop dat je er in andere, moeilijke momenten veel troost uit kunt halen!

  • floriswouter says:

    Waterlanders dankzij jouw blog, wederom. Je maakt tastbaar hoe het is om een geliefde, al levende, te moeten afstaan. Bedankt Menno.

  • Aaltje says:

    Lieve Menno jij schrijft met zoveel liefde over je moeder. Als ze dit zou lezen- kunnen begrijpen- zou ze stralen van trots.

    En je schuldig voelen, niet doen nobody’s perfect. X

Reacties zijn tof.

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.