Mijn dingetjes…

Gisteren begon het te sneeuwen, echt serieus te sneeuwen in Hilversum. Ik heb wat met sneeuw behalve dat het verdomde glad, nat en koud is! Sneeuw brengt bij mij herinneringen van vroeger naar boven. Op de groene regenlaarzen achter de stadsbus hangen en een “rondje kerkelanden” doen. Bloedlink maar oh zo grappig… toen 🙂

De liefde voor sneeuw komt bij mijn moeder vandaan. Al vanaf kleine jongen weet ik dat sneeuw mijn moeders hart sneller deed kloppen. Al was het laat op de avond als het ging sneeuwen dan haalde ze me uit bed en kleedde me warm aan. Dan gingen we samen lopen door de buurt in de vers gevallen sneeuw. Alles wat je hoorde was het knisperen van de verse sneeuw onder je voeten. Alles is stiller als het sneeuwt. Het wereldse geluid verstompt en het donker maakt plaats voor licht.

We hebben dat jaren vol gehouden. Als het sneeuwde pakte ik de auto en reed naar mijn moeder, maakte niet uit hoe laat, en we gingen wandelen. Samen in de sneeuw met alleen het geluid van het knisperen. Ze genoot daar intens van en ik met haar.

Sneeuw, hoe lastig ook voor velen brengt me terug naar die late avond wandelingen samen met mijn moeder. Ik mis dat enorm omdat het niet meer kan. Ik vraag me af hoe ze er nu op reageert. Lopen is geen optie meer en ik geloof niet dat ik nog een slee heb waar ze in past 😉

Tijd om de traditie voort te zetten en mijn kinderen ook op te voeden met de mooiheid van sneeuw… Vanavond ga ik een stuk met ze lopen… luisteren naar de stilte, genieten van het licht en luisteren naar het knisperen onder de voeten…

5 Responses to Sneeuw (nee geen zeik blog!)

Reacties zijn tof.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Share if you care
Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.