Mijn dingetjes…

Monthly Archives: December 2012

This gallery contains 30 photos.

Er is veel te zeggen over het jaar 2012. Het was voor mij een bijzonder jaar met heel veel downs en heel veel ups. Om nu eens niet mijn jaar te bloggen heb ik besloten mijn jaar in foto’s van mijn moeder te zetten. Een kleine 30 stuks van Januari tot vandaag. Begin van dit jaar dacht ik nog dat ze definitief afscheid van deze wereld zou nemen bleek niets minder waar.

Het jaar van mijn moeder…

De afgelopen week was een nare week. Niet in de laatste plaats omdat onze Johannes het leven verliet op een zandplaat boven Texel. Nee het nieuws werd deze week gedomineerd door de vreselijke gebeurtenissen in Newtown. Een jongen van 20 schiet zonder enige waarschuwing of motief (tot zover bekend) heel veel jonge kinderen dood. Kinderen van rond de 6 jaar oud.. Ik heb kinderen en ook van die leeftijd en ik kan me niet voorstellen wat een drama dat moet zijn voor de ouders en mensen er om heen.

Wat ik me wel afvroeg de afgelopen week (en daarvoor eigenlijk ook wel) is wat maakt een drama een Drama. Wat is het verschil tussen een Drama in Newtown en een drama in¬†Syri√ꬆ(bijvoorbeeld). Er is geen vergelijk en elk kind dat sterft door de hand van een ander is er 1 te veel! Maar in Amerika is het een Drama en in¬†Syri√ꬆ(bijvoorbeeld) een drama.

Huilende radeloze ouders die hartverscheurend te horen krijgen dat ook zij verder moeten zien te leven zonder hun zoon of dochter. Koude rillingen lopen me over de rug bij de talloze beelden vanuit 10 tallen hoeken gefilmd. De President is aangeslagen en weet met moeite een toespraak te houden mede omdat de beste man ook vader is en alleen maar kan gissen naar hoe zoiets moet voelen.

Daar tegenover een drama in¬†Syri√ꬆ(bijvoorbeeld) waar moeders hartverscheurend huilen en radeloos met het ontzielde lichaam van hun zoon of dochter in de armen rondlopen. Compleet ontdaan van het kleine stukje goed dat ze nog hebben in hun harde door oorlog geteisterde leven. Puur en onbevangen leven is ze ontnomen door een kogel, een bom of gewoon door pure pech. De afgelopen tijd was het niet 1 kind dat deze wereld gedwongen moest verlaten maar heel veel kinderen.

Hoe komt het dat dan we zo geraakt worden door een onzinnig drama in Newtown en Syrie (bijvoorbeeld) min of meer aan ons voorbij laten gaan. Newtown is op de voorpagina, opener in het nieuws en gesprek van de dag.. Syrie (bijvoorbeeld) slechts een flits in “er was nog meer nieuws vandaag”. De moeder die hartverscheurend rondloopt met het levenloze lijf van haar zoon of dochter “flists” voorbij en wordt gevolgd door een item over de bouw of een nieuwe staatssecretaris van EX.

Wat maakt het verschil tussen een Drama en een drama… zijn we murw van al die beelden uit Syrie (bijvoorbeeld) en doet het ons niets meer? Is er verschil tussen de kinderen uit Syrie (bijvoorbeeld) en Amerika? Of is het juist het onbehagen omdat het zo dichtbij lijkt? Syrie (bijvoorbeeld) ligt dichterbij maar ja wie woont er hier nu in oude kapot geschoten hutjes. Of wie loopt er hier in een gewaad ¬†of op slippers? Nee dan is het “gewone” Amerika veel aantrekkelijker en herkenbaarder. Gewone mensen in een gewoon huis met gewone kleren en blonde haren. Heel herkenbaar voor ons Nederlanders en al helemaal de kinderen die niet meer leven. Geen vuile lappen stof gewikkeld om een lijfje .. nee duidelijk mooie foto’s komen voorbij tijdens het voorlezen van de namen….

Gek .. dat we het ene Drama zo omarmen en voor het andere drama onze ogen sluiten. Het is geen waardeoordeel of een verwijt maar een constatering van wat ik zie en vind. Je hoeft het ook niet met me eens te zijn en ik weet zeker dat er ook mensen zijn die de drama’s ook zien en niet alleen de Drama’s in full HD vanuit 17 hoeken met 80 landen en reporters.

Ik weet wel dat waar ter wereld ook welke kleur ook, rijk of arm.. het verliezen van een kind een Drama is.. met of zonder aandacht van President of de rest van de wereld. Dit blog is voor hen die naamloos en net zo zinloos sterven als die arme kinderen in Newtown.

Ik ben niet gelovig maar ik hoop oprecht dat er voor al die kinderen een heel mooi hiernamaals is…

 

This gallery contains 4 photos.

Soms kom ik heel vaak bij mijn moeder en soms kom ik er wat minder vaak. Alle smoezen zijn bekend, druk, geen tijd, veel te doen of niet in de buurt. Allemaal redenen maar geen excuus. Ik voel me dan ook altijd schuldig als ik een tijdje (en dat is meestal een week) niet ben geweest.

Vandaag was het weer een week geleden dat ik bij haar was en ik had mijzelf voorgenomen vandaag te gaan. Ik kom binnen in de huiskamer waar mijn moeder verblijft en direct zie ik haar zitten. Ze zit altijd op een vaste plek en of dat nou is omdat dit een soort van vastigheid geeft of dat het praktisch gewoon de meest handige plek is weet ik niet maar ze zit er altijd. Wat anders is deze keer is dat tegenover haar een¬†medebewoonster¬†zit. Het is niet alleen een medebewoonster het is tevens de nieuwe kamergenoot van mijn moeder. Er zijn een aantal kamers in het huis die eenpersoons zijn en er zijn een aantal tweepersoons kamers. Bewuste keuzes omdat sommige bewoners nou eenmaal niet graag alleen zijn ‘s nachts. Mijn moeder heeft daar geen problemen mee maar is relatief makkelijk dus dan is een tweepersoonskamer een logische keuze.

Wat opvalt is de pose van de dame tegenover min moeder. Ze zit lichtelijk voorover gebogen richting mijn moeder op een krukje. Als je haar voor het eerst ziet zou je niet verwachten dat het een bewoonster is. Ze ziet er goed verzorgt uit en op het eerste gezicht zeer goed aanspreekbaar. De reden waarom ze iets naar voren gebogen zit is omdat ze mijn moeder aan het “voeren” is. Ik gebruik de term ‘voeren” bewust omdat het daar het meeste op lijkt. Eten geven zou insinueren dat beide partijen weten wat ze doen en dat was niet het geval. Ik geef mijn moeder een dikke kus en neem wat afstand om de scene te bekijken.

Stukje voor stukje gaat de cake, in dit geval, bij mijn moeder naar binnen. Zover ik kan inschatten ondergaat mijn moeder het met een bepaalde gelatenheid en eet rustig verder. Ze heeft een doek om haar nek hangen die dient als slabber en de dame veegt zelfs haar mond af zo nu en dan.

Ik raak aan de praat met de mensen die elke dag het leven een beetje beter maken in het huis en we praten over wat we zien. Ik vertel dat ik het wel schattig vind om te zien dat mijn moeder de knuffelbeer van een ander is geworden. Het lijkt op het eerste gezicht heel prettig. We spreken verder en in het gesprek wordt ik ook op de minder prettige kant van dit al gewezen. De dame is natuurlijk ook bewoonster van het huis en de bewoonsters in dat huis zitten er niet omdat ze nog “zo goed” zijn. Het gevaar zit hem in de momenten dat iedereen bezig is. Mijn moeder heeft al een tijdje geen tanden meer en het gebit is gebroken, verdwenen en ze kan en wil het niet meer in. Stel dat er op tafel nog snoepjes in papier staan en de dame in kwestie deze aan mijn moeder geeft?

Gelukkig weet ze nog hoe ze moet kauwen en dingen moet uitspugen als het “vreemd” voelt maar hoe lang nog? Van die dingen die je niet realiseert maar elke dag voorkomen. De hersenen weten nu nog wat te doen maar ook dat komt tot een einde. Meestal is dat ook het moment dat mensen een langzame dood sterven door uitdroging of verhongeren omdat ze niet meer weten hoe ze moeten slikken. Sonde voeding is dat alles wat nog kan.. bah nog maar even niet aan denken!

Nou ja, ze heeft een nieuwe vriendin die het veel over haar heeft en vaak zegt dat het een “schatje” is. Dat wist ik natuurlijk al heel lang maar het is fijn dat nog eens van een ander te horen.

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.