Moedeloos?

Ik ervaar iets wat ik zelden ervaar. Ik bespeur een moedeloosheid bij me. Een knagend gevoel van onmacht en onbegrip. De hardheid van de mens in het algemeen. De ongenuanceerdheid van mensen. Vanaf je comfortabele stoel oordelen over het welzijn van anderen. De vluchtelingen crisis als voorbeeld. Plaatjes zie ik voorbij komen waarop mensen lijden, vluchten of dood zijn. Niets lijkt ons meer te raken. Onthoofdingen van IS worden gedeeld en “we” kijken het zonder blikken of blozen als ware het een scene uit een spannende film.

Los gekoppeld van realiteit, losgekoppeld van empathisch vermogen. Van afstand met een nog grotere afstand commentaar leveren. Wij, als land, geen oorlog, geen echte armoede waarbij je op straat leeft en je pis en stront voorbij ziet drijven in de straat. Relatieve veiligheid die we niet graag delen met anderen. Tolerant? Ooit wel denk ik, nu denk ik dat we denken dat we tolerant zijn maar dat zijn we al jaren niet meer. Rechts en links keihard tegen elkaar op. Besluiteloosheid van een Europa waar ik ooit mijn hoop op vestigde.

Het erge is, ik weet ook niet wat ik er mee kan en moet. Geld? Dat helpt altijd en we moeten dan maar het vertrouwen hebben dat het komt daar waar het nodig is. Migranten? Wat mij betreft goed, we kampen met een vergrijzende bevolking en straks zijn er niet voldoende mensen om onze welvaart vast te houden. Misschien kunnen migranten daar bij helpen als we het zelf niet doen.

Moedeloos.. omdat ik het ook niet weet en met mij niemand. We willen niet kwijt wat we hebben en daarom zijn we misschien wel bang voor het onbekende. Aan de ene kant tienduizenden die vluchten of op zoek zijn naar een beter bestaan. Aan de andere kant tienduizenden die het moeten doen met minder zorg. Miljoenen naar boeren omdat ze de wet van vraag en aanbod niet respecteren. Miljoenen Miljarden naar virtuele instanties die blijkbaar de wereld doen verschrompelen als ze ophouden te bestaan.

Zoveel keuzes, zoveel (ongezouten en vaak kortzichtige domme) meningen … en zoveel onnodige doden, kinderen godbetert.. kinderen! … bah.. ik vind het alles behalve een fijne periode in het leven.

Global Trends 2014: Flight to Safety

Een oceaan

Ik stel me zo voor,

je zit in een boot nog aan land. Mensen op de kade, mensen die je kent.

Gebouwen zijn je herinneringen onlosmakelijk verbonden met de mensen

Langzaam vaar je weg, in de boten naast je de mensen die het dichtst bij je staan

De kade wordt kleiner en de mensen vervagen langzaam in de omgeving

De gebouwen zie je maar de verbinding met de mens vervaagt aan de horizon

De boot gaat sneller en de mensen in de bootjes naast je hebben moeite je bij te houden en raken achterop

Geen kade, geen mensen

Kleine gebouwen en meer zee

Mensen in bootjes worden bootjes waar de mens niet meer zichtbaar is

Kleine herkenning van de bootjes maar wie er in zaten kun je niet meer zien

Vage gebouwen, slechts een verstoring aan de horizon

Bootjes worden vlekjes

En dan alleen nog maar open zee, tot dat de zon is onder gegaan.

Alzheimer…

vlekjes

vlekjes

Ik mis je

Moederdag, voor velen een commerciële gelegenheid om iPads, IMacBooks of iWatdanooks te kopen voor zijn of haar moeder. Althans dat zou de fabrikant graag willen afgaande op de mailingen die er binnen komen in deze tijd. Voor mij gaat dat allemaal niet op. Net als vaderdag vind ik het allerleukste als je kinderen even aan je denken. Een zelfgemaakte wat dan ook, een tekening en natuurlijk het ontbijt op bed.

Op moederdag ging ik ook altijd naar die van mij of belde haar als ik niet kon. De laatste jaren trok ik gewapend met boterkoek naar het verzorgingshuis zodat alle mensen mee konden genieten van de lekkernijen die mijn moeder ooit zo graag tot zich nam.

Vandaag is de eerste moederdag dat dit niet meer gaat. Niet al te dramatisch hoor want, dooddoener, het leven gaat echt gewoon door. Maar het zijn wel de momenten dat je wat melancholiek kunt worden. Denkende aan wat ooit allemaal zo gewoon was voor je dat je er bijna achteloos mee om ging. En zo hoort het ook want dagelijks stilt staan denkende aan wat je allemaal gaat verliezen in je leven is alles behalve goed.

Vandaag mis ik haar extra, de lach, de gekheid, de dankbaarheid wanneer er een zelf gemaakt iets op tafel kwam, verpakt in crêpepapier. Ik mis haar aanwezigheid en de warme vertrouwde boezem waar ik als klein kind zo vaak tegen aan lag. Mis zelfs haar afwezigheid ten tijde van haar ziekte.

Dus zonder te veel dramatiek, geniet van je moeder en verwen ze als een gek vandaag!

MA_Tuin

Nepal #nlhelptnepal

Vandaag de actie help Nepal van giro 555. Weer een ramp zou je bijna denken. We hebben allemaal de beelden gezien en weten dat we gewoon moeten helpen.

Ik heb een haat liefde verhouding met acties. Liefde omdat ik altijd  weer verrast ben over de vrijgevigheid van ons volk. De inventiviteit van inzamelen door alle lagen en leeftijden van de bevolking. Haat omdat mensen maar al te graag delen wat ze gedaan hebben. Hoe ze hun geweten sussen en verder leven.

Ook ik deel niet graag of ik wel of niet geef aan een actie of goed doel. Ik doe het omdat ik mee leef of niet. Omdat ik vind dat wij het heel erg goed hebben ondanks dat ook wij het niet allemaal goed hebben. Maar als je niet deelt inspireer je misschien niet. Door mensen te wijzen op de mogelijkheden wordt er misschien meer gedoneerd.

Ik ga er tussen in zitten. Ik heb wat gegeven. Gewoon omdat ik dat kan en omdat ik het wil. Hoeveel is totaal niet relevant. Het is wat ik nu kan missen voor de Nepalese bevolking. Het is ook geen appèl aan een ander om het te doen, dat moet iedereen zelf weten maar ach als je een paar euro kan missen dan zijn ze er blij mee.

http://giro555.nl

image

Zestien!!!

Ik had speciaal niets gezegd, niets gepost en niets gedeeld. Het is geen dag waarop ik niets te delen heb trouwens. Deze dag is elk jaar weer speciaal en vandaag een beetje extra.

Lange verhalen kan ik schrijven over wat we allemaal hebben meegemaakt. Wat je veranderd hebt in mijn leven en hoe je een aanvulling bent op dat zelfde leven.

Kan pagina’s vullen met anecdotes van je op elke leeftijd. Je nukken en je prachtige kanten. Uren kan ik over je kletsen en elke dag denk ik aan je.

Dat kan ik allemaal doen maar ik doe het niet. Het zijn allemaal dingen die ons, ons maken. Unieke momenten die alleen wij en een kleine kring om ons heen delen. Onze geschiedenis, onze verhalen op een verjaardag en onze herinneringen aan het einde van een leven.

Het enige dat ik deel met desnoods de hele wereld is dat zonder jouw onze wereld heel veel minder mooi zou zijn.

Zoon, van harte gefeliciteerd met je 16e verjaardag!

image