Menno Drenth's

Mijn dingetjes…

Op Facebook kreeg ik een Engelstalig gedicht onder ogen (dank je Miranda), ik vond het prachtig en besloot er vanavond een vrije vertaling van te maken.

Of het gelukt is laat ik aan jullie over…

Alzheimer

Vraag me niet te herinneren
test niet telkens weer mijn verstand
Laat me gaan en weten dat je er bent
Kus me op de wang en pak mijn hand

Mijn verwarring is groter dan je denkt
Verdrietig, ziek en verloren in elk moment
Dat ik jou nodig heb dat weet ik wel
Mij vasthoud en laat voelen dat je er bent

Verlies alsjeblieft niet je geduld met mij
schreeuw en huil niet als ik raar reageer
Ik kan het echt niet helpen hoe ik ben
Ik kan niet anders, hoe hard ik ook probeer

Vergeet nooit dat ik je nodig heb
het mooiste van mij, al lang vergaan
Ik smeek je, hou me vast en van mij
tot dat ik voorgoed ben weggegaan…

Menno Drenth (vrije vertaling van gedicht “Alzheimer’s Request” Owen Darnell)

 

Links een hoest, rechts nog een incidenteel gilletje van een kind. Voor de rest alleen maar krekels en stilte. 

Op de veranda van het tijdelijke huisje lekker mijmeren over de afgelopen weken. Januari boeken, midden april de stress van hoe de zomervakantie door te komen met oppas, werk en planning. En nu het einde in zicht. 

Paar weken per jaar waar je voor spaart en naar uitkijkt. Zoeken naar een plek waar iedereen wat heeft. 2 weken onbezorgd de kinderen laat op laten blijven en de geur van chloor bijna gewoon laten worden. 

Mooie weken, mooi dat het nog kan. Auto volgepropt met nieuw werk voor thuis. Met frisse tegenzin gedag zeggen tegen het “alles mag en niets hoeft” leven maar stiekem ook weer uitkijken naar de gewone dagen. 

Nieuwe klassen, scholen en uitdagingen wachten op ons. Mail adressen van nieuwe vrienden in de pocket. Halve doos met hagelslag en zoete broodjes klaar. 

Zomervakantie, mooi 🙂 

Tjuus Provence, u was goed voor ons wederom. Au revoir! 

Zo’n 3,5 jaar geleden een toevallige ontmoeting, gewoon ergens waar je elkaar tegen het lijf loopt zonder dat daar aanleiding voor is. Het was daar dat je vertelde dat je, net als je vader, diagnose ALS had gekregen. Terecht kapot geslagen door dergelijk nieuws was je (waren jullie) en een traan en knuffel is wat je kunt doen… Veel te jong voor een last als deze.

Zo vaak waren we niet bij elkaar maar genoeg om veel lief en leed van de zijkant mee te maken. Altijd even bijpraten in de loop met de honden. Gekke nieuwtjes en diepe gesprekken over onderwerpen die je niet makkelijk bespreekt. Een vriendin? Absoluut meer dan een kennis… kende je redelijk goed eigenlijk. Positief en vol humor en soms ook wel een zwart randje.

Natuurlijk komen we langs… Met enige regelmaat bedenk je dat je langs wil en moet. Hoe zou het gaan met je. Dan kwam ik je familie of man tegen welke mij bij praatte over hoe het ging. Niet zo heel goed en terecht pissed op het leven.

Ik kom snel langs…

Dan neemt het leven je in beslag, de dagelijkse beslommeringen en zaken die ook belangrijk zijn of in ieder geval lijken. En dat bezoek komt echt.

Vandaag was het zo ver, na veel te lang waren we bij je. Er was rust, verdriet, mooie woorden. Geen smoezen meer, geen uitwegen geen andere dingen.. vandaag was alleen voor en over jou.

Het was een bijzonder intense uitvaart …

 

Help die klote ziekte te bestrijden…  Stichting ALS Nederland

Vele van jullie weten dat ik een verleden heb met de ziekte Alzheimer, uiteraard niet mijzelf (al twijfel ik soms aan mijzelf) maar vanwege het ziektebed van mijn moeder. Van alle eigenschappen die deze ziekte met zich mee brengt heb ik ze allemaal wel gezien. De meeste dichtbij en sommige bij de mede zieken in het verzorgingstehuis van mijn moeder. Het is ook daarom dat mijn antenne voor deze ziekte iets beter is afgestemd dan andere.

Zo kwam ik langs Glen Campbell, voor sommige onder mijn lezers bekend als de “Rhinestone Cowboy” en voor de wat jongere onder ons.. het was/is een zanger en specifiek Country. Iemand die heel veelzijdig door het leven ging. Speelde op de platen van de Beach Boys (gitaar) en heeft een aanzienlijk oeuvre op zijn naam staan. Ergens 2010 heeft de man de diagnose Alzheimer gekregen en toen is besloten dat een filmmaker en zij zelf een gedeelte van zijn proces in beeld wilde brengen.

 

Dit alles is samengebracht in een documentaire “I’ll be me” welke in 2014 is uitgekomen. Begin Februari (11 om precies te zijn) zal de NTR in het Uur van de Wolf deze documentaire uitzenden. Het is een prachtige docu en mensen die er direct of zijdelings mee te maken hebben zouden moeten kijken. De manier hoe ze met de ziekte omgaan, wat ze proberen te doen voor hem en altijd naast hem staan is ontroerend. Het toont in zijn specifieke geval ook aan dat activeren en stimuleren van je talent, passie of kracht een positieve invloed heeft op deze sluipende klote ziekte.

 

 

 

Ik raad zelden aan naar iets te kijken maar deze zou ik zelf kijken.. Ik heb meerdere keren zwaar ontroerd zitten kijken en mijn god wat een herkenning op veel momenten. Ik benijd de man dat hij zo door zijn vrouw en kinderen en familie en vrienden is begeleid. Dat zou voor iedereen moeten kunnen. Vooral het nummer dat hij tijdens zijn ziekte maakte onder zware begeleiding en 100 miljoen keer oefenen en knippen en plakken is wonderschoon. Iedereen die de ziekte kent zal het herkennen..

Glen Campbell – I’m not gonna miss you

Dus, 11 Februari (ijs en weder dienende) NTR Uur van de Wolf “I’ll be me” kijken!

IMDB I’ll be me

 

2015, what a year..

Het jaar van de-socialiseren, minder leven op het beeld en meer in het echt neuzen. Missie succesvol.

Het eerste  jaar zonder ouders, gek.. wennen maar zoals ze zeggen.. Life does go on.

Het jaar van de verandering in mij .. en dat houden we lekker prive.

Het jaar van… ach kijk naar de foto 🙂

Mooi nieuw jaar gewenst namens mij en de mijnen!

X

Menno

collage 2015

Vanwege mijn werk kan ik soms dingen doen die nog leuker zijn dan anders. Ik bedoel wat ik doe vind ik al top maar soms net iets topperder. Zo kwam er een klus voorbij waarbij ik een hele bescheiden rol kon spelen. Uiteraard met beide handen aangepakt en gedaan. Ook weer vanwege mijn werk kan ik soms dingen doen, ik doe dat zelden omdat ik vaak vind dat ik inbreuk maak op de andere harde werkers als ik “gezellig” even langskom. Gisteren was een uitzondering.

Gisteren reed ik rond 18:00 richting het Gelredome, dankzij mijn functie had ik een mooi “Crew” papier voor het raam liggen waardoor ik vlak naast het Gelredome kon parkeren. Bij de balie mijn bandje gehaald en full access was een feit.

Het was een avond in een wereld waar ik niet vaak verkeer. Op weg naar de hoofdingang van het Gelredome struikelde ik over de bekers, gleed uit over de plassen bier en snoof diepe halen met verse urine, geplaatst op plekken die de organisatie niet geheel zo bedoeld had.

Eenmaal binnen in de grote zaal zag ik een dampende stampende massa mensen. Veel met ontbloot bovenlijf en nog veel meer met al een geruime hoeveelheid alcohol in de aderen. Er hing een gemoedelijke sfeer onder 33000 bezoekers. En voordat ik achter het podium was had ik al 10 nieuwjaar wensen en even zo veel knuffels, high fives en handen gehad. Mooi…

Eerst naar de techniek, dat is en blijft mijn ding. 15 camera’s, fly cam, high cam, een biljoen sporen en veel heel veel kabels.

En toen was het zo ver, vliegende op een crossmotor kwam het voorwerp binnen “scheuren” en ik zag meer bier in de lucht dan ik en mijn nazaten ooit zullen kunnen verwerken.

Een kort hallo en gaan. Het “bandje” Normaal vult het Gelredome met akkoorden en ritme. Ik heb ademloos gekeken naar de frontman van Normaal. 69 jaar en rocken als een koning. 34 nummers lang zongen de mensen mee, uren lang duwen, trekken, dansen, drinken, zingen… Plezier.

Van 18 tot 75 ik heb ze allemaal gezien. Met als maf moment een korte vraag van BJ. “bint er onder de dreindertigduuzend mensen nog een paar boeren?” en ik dacht werkelijk dat het stadium ontplofte. Zelden zoveel lawaai gehoord. Gevolgd door het, wist ik niet, volkslied voor de boeren in het Oosten “De boer dat is de keerl”

33000 mensen galmen uit volle borst mee, bier vliegt, de houders vliegen, shirts vliegen en ik vermoed soms ook mensen te hebben zien vliegen. Prachtig, trots op afkomst, trots op werk. Zouden meer mensen moeten doen.

Was een mooie eerste en laatste ervaring. Einde van het jaar is het concert te zien op televisie. En hoe mooi het er ook uit zal zien, de sfeer van gisteren zal onmogelijk over te brengen zijn.

Ik heb genoten (van een afstand buiten bereik van het bier :D)…

image

Normaal

image

Jolink

Share if you care


Updates Blog via Email

Archieven

Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.