Mijn dingetjes…

Monthly Archives: January 2014

Hoe kan het dat iemand, die mijn moeder pas een kleine 2 jaar kent, kan zeggen dat ze een mooi mens is?

Ze doet niets meer, ze zit en kijkt.. Ze eet slaapt en drink… Ze huilt en ze knikt..

Hoe kan iemand die haar alleen zo kent dat nou weten? Zijn het haar ogen? Haar onmacht als mensen ruzie maken? Haar zachte karakter?

Het is namelijk waar, ze was en is een mooi mens. Eerlijk, oprecht zo lief.. Streng maar nooit onrechtvaardig en altijd aandacht voor iedereen.
En dat ziet iemand nu, terwij je nog maar een paar procent van je hersens kunt gebruiken… Kun je nagaan wat het was..!
image

Mens wat zou ik willen dat ik iets meer van jou had gehad..

Ik weet het, een gekke titel voor een blog. De titel komt niet helemaal uit “de lucht vallen” (jaja woordgrappen kunt u wel aan mij toevertrouwen) want wat ik er mee wil zeggen is wellicht ook wel het moeilijkste ooit.

Terug naar eerder, ik als eenvoudige boerenlul uit Hilversum heb altijd heel weinig gehad met coaches en de zogenaamde “maakbaarheid” ven het leven. Vond het altijd onzin al dat gezweef. Ten dele is dat nog steeds zo. De hoeveelheid open deurtjes die je dagelijks voorgeschoteld krijgt via de sociale media zijn er veel.

Maakbaarheid van het leven.. pff schei toch uit, of niet?

Ik schrijf altijd heel open en eerlijk over mijn moeder. Hoe dicht ze me ook na staat het blijft toch makkelijker om over haar dan over mijzelf te praten. Voor de buitenwereld lijkt het allemaal zo mooi. De man kan zijn tedere kant vinden, durft te huilen en schrijft ook nog eens mooi. Nou dat schrijven dat lukte wel, het daadwerkelijk doen? dat was wat anders.

Een eerder blog gaf al aan dat het niet zo goed ging met me. Eigenlijk al heel lang niet blijkt. Ik voelde al een lange tijd dat mijn leven niet was wat het kon zijn. Elke dag was in de ban van zorgen en angst. Met name angst heeft mij jaren lang geleefd. Angst voor van alles, dat een collega ondernemer de klus overnam, dat er niet betaald werd, dat iemand beter was. Maar ook angst dat ik niet goed genoeg was, geen goed vader of partner. Angst dat er iemand beter was/is dan ik. Je laat je langzaam overnemen door die angst. Stukje bij beetje sluipt het er in zonder dat je er erg in hebt.

Elke dag een beetje meer. Het is net een kanker, het komt je lijf binnen en de eerste tijd heb je geen idee. Het is slechts een cel die zich verkeerd aan het delen is. Op een gegeven moment worden het er steeds meer en ze gaan zich samenvoegen in je lijf. Nog steeds heb je geen idee van het naderende onheil.. Je begint je misschien wel wat minder te voelen maar er is geen reden tot paniek. Iets meer afvallen, het zijn de zorgen en het harde werken. In het geniep breidt de kanker die angst heet zich uit tot een dikke vette tumor.

En in ene merk je het, je gaat naar de dokter en die verteld je dat je een ziekte hebt. Eerst ben je nog positief en ga je er vol tegen aan om het op te lossen. Als je geluk hebt ben je op tijd en krijg je de kans te repareren wat er fout is gegaan.. ben je te laat kun je alleen maar toekijken. De angst neemt je over en consumeert je. Je gaat controleren en wantrouwen. Elke situatie roept een angst gevoel op en je weet zeker dat het nu echt verkeerd is. Je straalt het uit en daarmee leg je dat hele gevoel 1 op 1 bij een ander neer. Die heeft dan geen keuze meer en zal zich gaan gedragen naar wat jij verwacht. De cirkel is gemaakt en het einde al geschreven.

Ik sprak met een fantastisch mens, een lieverd en een mooi mens die toevallig coach is. Het is zoals ik al eerder begon helemaal niet mijn wereld dat “geneuzel” maar omdat ik haar goed ken is de stap kleiner. Ze hielp me, gewoon aan de telefoon, een aantal dingen uit te vogelen. Dingen die je niet meer ziet en een buitenstaander beter kan vinden. Uiteindelijk was er een mooie opdracht gemaakt en ik begreep waar het over ging. Er stonden woorden op papier, woorden over mij en wat ik van belang vind in het leven. 1 daarvan was Vertrouwen.. en de vraag of ik mijzelf eigenlijk wel “vertrouw” kwam als een schok. Hoezo?? Natuurlijk… toch? denk ik? … wacht ff.. is dat wel zo? Jezus ik vertrouw mijzelf eigenlijk helemaal niet. Dat is best even wennen als je dat beseft. Zo waren er nog legio andere voorbeelden van woorden die ik als pijlers in mijn leven durf te bestempelen. Op een enkeling na kon ik er geen een voor de volle 100% op mijzelf toedichten.

Hoe kun je nou een ander vertrouwen als je dat niet eens van jezelf doet? .. damn… poing binnen, dank u en tot ziens! Angst nam het over, regeerde mijn leven en deed mij beslissingen nemen die ik nooit had moeten nemen. Het deed me vasthouden aan oude patronen en krampachtig probeerde ik oude patronen met nieuwe ingrediënten en omstandigheden te vullen om maar geen verandering te hoeven doormaken. Vasthouden aan wat ooit werkte ondanks dat alles wat ooit was inmiddels niet meer zo is, botweg vasthouden.. dat met een forse hoeveelheid angst en je hebt een snelkookpan die gegarandeerd ontploffen gaat.

Ik heb al best wat meegemaakt in mijn leven en ben daar best eerlijk over. Ik vond dat ik altijd de pineut was en dat ik een soort grapje van God was ofzo. Altijd als ik dacht erger kan niet dan kwam er iets dat het erger maakte. En die cyclus zette zich voort. Negativiteit trekt negativiteit aan. Het is echt waar, je gaat er naar leven en daarmee trek je het ongeluk aan. Hoe moeilijk het ook is, hoe zwaar het ook voelt je MOET daar uit. Weg van de angsten, weg van de negativiteit .. Alle clichés komen bij elkaar en ze kloppen. Wie goed doet wie goed ontmoet,  denk niet n problemen maar in oplossingen. Hou eerst van jezelf voor dat je van een ander kunt houden. Een hele goede vriend zei nog tegen me “In het vliegtuig zeggen ze ook altijd dat in geval van nood je eerst jezelf moet helpen en dan pas je kinderen met het masker” Maak je nou geen zorgen over dingen die je niet kunt oplossen en accepteer dat ze zo zijn. Des te eerder je dat doet des te eerder je het niet meer als een probleem ziet en je zorgen over dat verdwijnen. En nee je kunt niet alles negeren en doen alsof je neus bloed de hele dag over alle dingen maar geeft je moeite en energie aan dingen waar je wel wat mee kunt. De rest zuigt alleen maar op.

Heel langzaam vind ik weer terug wie ik was en ondanks dat de weg die ik moet wandelen nog lang en pittig is merk ik aan mijzelf dat het werkt. Het oppakken van de scherven die ik gaandeweg heb gemaakt is zwaar en niet alles is meer te repareren  maar het gaat beter, het voelt beter.. je doet meer en het voelt goed. Je spreekt weer oprecht en eerlijk en bent bewust van je zwaktes. De angst? Die is nog niet weg maar in plaats van die aan het woord te laten adem ik het weg. Want ik kan me er zorgen over maken maar wat lost dat op? Het is net zo zinloos als je zorgen maken over de mogelijkheid dat er een meteoor op je hoofd kan vallen… wat zijn de kansen en bovendien wat helpt het me om me daar zorgen over te maken?

Waarom deel ik deze intieme dingen met jullie? Als er ook maar 1 iemand is die hier wat in leest en denkt “mwah die Drenth heeft daar een punt” dan is deze hele blogpost al niet meer voor niets geweest! En wie weet spaart het iemand voor een hele hoop ellende.

Als je er wat aan kunt doen, doe het dan.. kun je er niets aan doen.. neem het ter kennisgeving aan en move on!

Luister gewoon naar Stef Bos – de taal van mijn hart

 

Ooit wel eens eerder wat over gezegd. Muziek, het bloed in de aderen van het leven. Muziek maakt je vrolijk, pakt je op of kwakt je neer. Verteld je dromen, herhaalt je nachtmerries en draagt je last.

Muziek komt niet altijd hetzelfde bij je aan.. sterker nog het gebeurt maar heel soms dat het je bloed uit je hoofd doet wegzakken.. het klamme zweet je uitbreekt en er even helemaal niets meer is dan alleen dat liedje. Vandaag had ik het weer een keer. Op de radio een nummer van John Legend.. en John Legend vertelde wat ik niet kon verwoorden maar wel zo voel.

Mannen huilen niet, en als ze het doen dan doen ze het stiekem… dan maar geen man…

John Legend – All of me

 

In de zon bij de vijver, midden januari maar het voelt niet zo. De zon straalt haar kleine beetje warmte met alles wat ze kan naar ons toe. Het voelt comfortabel.
Ik sta een beetje om me heen te kijken, moe en voldaan na een lange wandeling van ruim een uur.

Een uur alleen met je voetstappen en de dingen om je heen. Nauwelijks genoeg om ook maar iets op een rij te zetten maar voldoende om te erkennen dat je dit vaker moet doen.
Ik kom er niet meer uit, het lijkt alsof mijn hersenen in kortsluiting zijn gegaan. De vonken spatten er van af, ze draaien overuren en gebruiken al mijn energie maar ze lossen niets op.

De hele dag malen, de hele nacht malen. Mix dat met een fors portie schuldgevoel en onzekerheid en je hebt een mooie cocktail die je jaren bezig kan houden. Het is een glijbaan die als je niet snel genoeg weet af te stappen je mee neemt naar de allerdiepste krochten van je geest. Plekken waar het zo donker is dat je zonder licht de uitgang niet meer kunt vinden.

Hou zou het toch komen, de een stapt met het grootste gemak over heel veel heen en de ander maakt zich druk over alles. De een laat de wereld vallen, de ander probeert haar te dragen. 1 maal raden wie het meeste succes heeft uiteindelijk..
Hoe de fuck kun je nou jezelf gek maken over dingen waar je eigenlijk niets meer aan kunt doen!? Waarom blijft dat je achtervolgen? Ik denk echt dat het is om dat je er nog niet klaar mee bent. Hoe zwaar je ook probeert jezelf dat wijs te maken.

“aan de dood ontsnapt” kwam er dit weekend bij, niet voor mijzelf maar wel angstig dichtbij en we zijn er nog niet.

Leed is relatief, voor de een is dat er misschien langer doorgewerkt moet worden, de ander kan even geen nieuwe auto meer kopen en weer een ander krijgt te horen dat ze nog maar een paar maanden te leven hebben. Leed in veel gradaties en voor de persoon die het meemaakt hoogstwaarschijnlijk allemaal net zo erg, relatief..

Kortsluiting dus, hoe repareer je dit. Wie is in staat om het probleem te vinden en de kortsluiting te verwijderen. Schade opnemen en opnieuw opbouwen. Ik ben er inmiddels redelijk zeker van dit de meeste mensen dit niet alleen kunnen en varen op hulp, vrienden, ouders, relaties.. In willekeurige volgorde… Het is tijd want de vonken beginnen onherstelbare schade aan te richten.

Adem in… En uit…

image

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.