Mijn dingetjes…

Prive

Wat niet onder de andere kan vallen

Zo’n 3,5 jaar geleden een toevallige ontmoeting, gewoon ergens waar je elkaar tegen het lijf loopt zonder dat daar aanleiding voor is. Het was daar dat je vertelde dat je, net als je vader, diagnose ALS had gekregen. Terecht kapot geslagen door dergelijk nieuws was je (waren jullie) en een traan en knuffel is wat je kunt doen… Veel te jong voor een last als deze.

Zo vaak waren we niet bij elkaar maar genoeg om veel lief en leed van de zijkant mee te maken. Altijd even bijpraten in de loop met de honden. Gekke nieuwtjes en diepe gesprekken over onderwerpen die je niet makkelijk bespreekt. Een vriendin? Absoluut meer dan een kennis… kende je redelijk goed eigenlijk. Positief en vol humor en soms ook wel een zwart randje.

Natuurlijk komen we langs… Met enige regelmaat bedenk je dat je langs wil en moet. Hoe zou het gaan met je. Dan kwam ik je familie of man tegen welke mij bij praatte over hoe het ging. Niet zo heel goed en terecht pissed op het leven.

Ik kom snel langs…

Dan neemt het leven je in beslag, de dagelijkse beslommeringen en zaken die ook belangrijk zijn of in ieder geval lijken. En dat bezoek komt echt.

Vandaag was het zo ver, na veel te lang waren we bij je. Er was rust, verdriet, mooie woorden. Geen smoezen meer, geen uitwegen geen andere dingen.. vandaag was alleen voor en over jou.

Het was een bijzonder intense uitvaart …

 

Help die klote ziekte te bestrijden…  Stichting ALS Nederland

Vele van jullie weten dat ik een verleden heb met de ziekte Alzheimer, uiteraard niet mijzelf (al twijfel ik soms aan mijzelf) maar vanwege het ziektebed van mijn moeder. Van alle eigenschappen die deze ziekte met zich mee brengt heb ik ze allemaal wel gezien. De meeste dichtbij en sommige bij de mede zieken in het verzorgingstehuis van mijn moeder. Het is ook daarom dat mijn antenne voor deze ziekte iets beter is afgestemd dan andere.

Zo kwam ik langs Glen Campbell, voor sommige onder mijn lezers bekend als de “Rhinestone Cowboy” en voor de wat jongere onder ons.. het was/is een zanger en specifiek Country. Iemand die heel veelzijdig door het leven ging. Speelde op de platen van de Beach Boys (gitaar) en heeft een aanzienlijk oeuvre op zijn naam staan. Ergens 2010 heeft de man de diagnose Alzheimer gekregen en toen is besloten dat een filmmaker en zij zelf een gedeelte van zijn proces in beeld wilde brengen.

 

Dit alles is samengebracht in een documentaire “I’ll be me” welke in 2014 is uitgekomen. Begin Februari (11 om precies te zijn) zal de NTR in het Uur van de Wolf deze documentaire uitzenden. Het is een prachtige docu en mensen die er direct of zijdelings mee te maken hebben zouden moeten kijken. De manier hoe ze met de ziekte omgaan, wat ze proberen te doen voor hem en altijd naast hem staan is ontroerend. Het toont in zijn specifieke geval ook aan dat activeren en stimuleren van je talent, passie of kracht een positieve invloed heeft op deze sluipende klote ziekte.

 

 

 

Ik raad zelden aan naar iets te kijken maar deze zou ik zelf kijken.. Ik heb meerdere keren zwaar ontroerd zitten kijken en mijn god wat een herkenning op veel momenten. Ik benijd de man dat hij zo door zijn vrouw en kinderen en familie en vrienden is begeleid. Dat zou voor iedereen moeten kunnen. Vooral het nummer dat hij tijdens zijn ziekte maakte onder zware begeleiding en 100 miljoen keer oefenen en knippen en plakken is wonderschoon. Iedereen die de ziekte kent zal het herkennen..

Glen Campbell – I’m not gonna miss you

Dus, 11 Februari (ijs en weder dienende) NTR Uur van de Wolf “I’ll be me” kijken!

IMDB I’ll be me

 

2015, what a year..

Het jaar van de-socialiseren, minder leven op het beeld en meer in het echt neuzen. Missie succesvol.

Het eerste  jaar zonder ouders, gek.. wennen maar zoals ze zeggen.. Life does go on.

Het jaar van de verandering in mij .. en dat houden we lekker prive.

Het jaar van… ach kijk naar de foto 🙂

Mooi nieuw jaar gewenst namens mij en de mijnen!

X

Menno

collage 2015

Vanwege mijn werk kan ik soms dingen doen die nog leuker zijn dan anders. Ik bedoel wat ik doe vind ik al top maar soms net iets topperder. Zo kwam er een klus voorbij waarbij ik een hele bescheiden rol kon spelen. Uiteraard met beide handen aangepakt en gedaan. Ook weer vanwege mijn werk kan ik soms dingen doen, ik doe dat zelden omdat ik vaak vind dat ik inbreuk maak op de andere harde werkers als ik “gezellig” even langskom. Gisteren was een uitzondering.

Gisteren reed ik rond 18:00 richting het Gelredome, dankzij mijn functie had ik een mooi “Crew” papier voor het raam liggen waardoor ik vlak naast het Gelredome kon parkeren. Bij de balie mijn bandje gehaald en full access was een feit.

Het was een avond in een wereld waar ik niet vaak verkeer. Op weg naar de hoofdingang van het Gelredome struikelde ik over de bekers, gleed uit over de plassen bier en snoof diepe halen met verse urine, geplaatst op plekken die de organisatie niet geheel zo bedoeld had.

Eenmaal binnen in de grote zaal zag ik een dampende stampende massa mensen. Veel met ontbloot bovenlijf en nog veel meer met al een geruime hoeveelheid alcohol in de aderen. Er hing een gemoedelijke sfeer onder 33000 bezoekers. En voordat ik achter het podium was had ik al 10 nieuwjaar wensen en even zo veel knuffels, high fives en handen gehad. Mooi…

Eerst naar de techniek, dat is en blijft mijn ding. 15 camera’s, fly cam, high cam, een biljoen sporen en veel heel veel kabels.

En toen was het zo ver, vliegende op een crossmotor kwam het voorwerp binnen “scheuren” en ik zag meer bier in de lucht dan ik en mijn nazaten ooit zullen kunnen verwerken.

Een kort hallo en gaan. Het “bandje” Normaal vult het Gelredome met akkoorden en ritme. Ik heb ademloos gekeken naar de frontman van Normaal. 69 jaar en rocken als een koning. 34 nummers lang zongen de mensen mee, uren lang duwen, trekken, dansen, drinken, zingen… Plezier.

Van 18 tot 75 ik heb ze allemaal gezien. Met als maf moment een korte vraag van BJ. “bint er onder de dreindertigduuzend mensen nog een paar boeren?” en ik dacht werkelijk dat het stadium ontplofte. Zelden zoveel lawaai gehoord. Gevolgd door het, wist ik niet, volkslied voor de boeren in het Oosten “De boer dat is de keerl”

33000 mensen galmen uit volle borst mee, bier vliegt, de houders vliegen, shirts vliegen en ik vermoed soms ook mensen te hebben zien vliegen. Prachtig, trots op afkomst, trots op werk. Zouden meer mensen moeten doen.

Was een mooie eerste en laatste ervaring. Einde van het jaar is het concert te zien op televisie. En hoe mooi het er ook uit zal zien, de sfeer van gisteren zal onmogelijk over te brengen zijn.

Ik heb genoten (van een afstand buiten bereik van het bier :D)…

image

Normaal

image

Jolink

Ik zat de laatste dagen eens naar mijn blog te kijken en bedacht me dat ik al een tijd niets meer had geschreven. Geen blurp, geen niets noppes nada. Was er niet genoeg om over te schrijven? Meer dan genoeg aanbod. Aanslagen, angst, polariseren en een neergaande spiraal. En dat is nou net waarom ik niets schreef.

Verdrietig over de aanslagen van de afgelopen tijd is iedereen. Het is en blijft ten alle tijden niet aan “ons” levens te beëindigen dat voorrecht is voorbehouden aan een God voor de gelovigen en het lot voor de niet gelovigen. Niet door de kogels uit een geweer, ontploffing van een bomgordel of het doen neerstorten van een vliegtuig. Het blijft een taak die wij, althans dat vind ik, niet op ons zouden moeten nemen al vind je iemand nog zo kwaadaardig.

Niets schrijven dus, niet gaan praten over polarisatie. Het grootste kwaad van allen. Opzetten van kampen, en met veel overtuiging je gelijk door proberen te drukken. Op de een of andere manier komt me dat bekend voor. Knuffelen dan? Ja dat is ook niet altijd de oplossing lijkt het. Maar mijn simpele zielen gedachte zegt dat het lastiger is om aardige mensen wat aan te doen dan nare vervelende hatende mensen. Mensen waarvan je oprecht vind dat ze je onrecht aan doen, waar of niet. Het opzetten van de kampen en inrichten van de tenten is in volle gang. Ik heb het idee dat er een harde kern is in beide kampen die van plan zijn lang te blijven en niet te stoppen.

Dat zet me te denken, wat nu? Is het nog een kwestie van “of” of is het allemaal al gespeeld en stevenen we recht af op een nieuwe periode van oorlogen en ellende? Zij tegen wij.. net als vroeger. Zitten we op een kantelpunt? En als we op dat kantelpunt zitten zijn we dan al te ver doorgeslagen zodat we het vallen niet meer kunnen stoppen?

Ik heb veel moeite met uitleggen aan mijn kinderen in gevarieerde leeftijdsgroepen wat er allemaal gebeurt. Waarom willen die mensen dit en waarom willen die mensen dat nou weer niet? Wie is er erger, diegene die ons wil opleggen wat wij moeten doen of wij die hen opleggen wat wij vinden dat zij moeten doen? Leg het maar een uit, ik wens je veel succes.. Het is mij niet gelukt en dan val ik automatisch terug op verdraagzaamheid en het samen proberen op te lossen, hoe moeilijk ook. Ik ben zo opgevoed.. simpele stelling “als het makkelijk was, deed iedereen het”

Verandering kost moeite en inspanning. Het vergt aanpassing en incasseringsvermogen naast doorzetten, vasthoudendheid en resolutie. Verpakt in een een mooie ronde vorm van concessies. Eigenlijk wil ik de wereld niet opgeven maar alles bij elkaar maakt de wereld mij dat best moeilijk. We misbruiken onze grondstoffen en natuurlijke balans. Geven voorrang aan geld en bezittingen (ga nu wel zweverig klinken, sorry) en weigeren ook maar iets toe te geven om het een klein beetje beter te maken.

Polarisatie op veel gebieden, kamp a en kamp b. Of het nu over zwarte Piet gaat, terrorisme of het gebruik van onze aardkloot… overal ontstaan kampen. En geen enkel kamp is voornemens te wijken of toe te geven of compromissen te sluiten. Mijn gelijk is HET gelijk en dat zul je weten ook. Ik heb een mening en die braak ik elke dag overal uit en die zul jij aan moeten nemen PUNT.

En als ik dan zo denk en probeer te begrijpen waarom we soms zo onverzettelijk zijn en slecht van begrip dan loopt mijn brein leeg. De onmogelijkheid er iets van te begrijpen, het om te zetten in te snappen blokjes en in te delen. Een leeg brein, moe gedacht en leeggezogen door de wereld om me heen.

Ik blijf het proberen thuis, de nuance zoeken. Kijken naar wat wel kan in plaats van krampachtig vasthouden aan wat je zou willen. En ik hoop dat mijn nazaten dat ook zullen doen.. en die van hen ook. Alleen op die manier kunnen we de toekomst proberen te veranderen want de toekomst zoals die nu in mijn beleving rond doolt beloofd weinig goeds.

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.