Mijn dingetjes…

verjaardag

“De tijd gaat zo snel” zei mijn moeder altijd. Ik begin nu pas de waarheid in die opmerking te zien.

6 jaar kleur, 6 jaar zon, 6 jaar lachen, 6 jaar liefde <3

Nick

Ik had speciaal niets gezegd, niets gepost en niets gedeeld. Het is geen dag waarop ik niets te delen heb trouwens. Deze dag is elk jaar weer speciaal en vandaag een beetje extra.

Lange verhalen kan ik schrijven over wat we allemaal hebben meegemaakt. Wat je veranderd hebt in mijn leven en hoe je een aanvulling bent op dat zelfde leven.

Kan pagina’s vullen met anecdotes van je op elke leeftijd. Je nukken en je prachtige kanten. Uren kan ik over je kletsen en elke dag denk ik aan je.

Dat kan ik allemaal doen maar ik doe het niet. Het zijn allemaal dingen die ons, ons maken. Unieke momenten die alleen wij en een kleine kring om ons heen delen. Onze geschiedenis, onze verhalen op een verjaardag en onze herinneringen aan het einde van een leven.

Het enige dat ik deel met desnoods de hele wereld is dat zonder jouw onze wereld heel veel minder mooi zou zijn.

Zoon, van harte gefeliciteerd met je 16e verjaardag!

image

De klassieke verjaardag, slingers, taart, cadeaus en visite. Samen met de mensen waar je om geeft en hen die om jou geven vieren dat je verjaart.

Verjaren, een mooi woord. Het verteld je dat je het ene jaar afsluit en het volgende gaat beginnen. We meten onze termijn op deze aardkloot aan de hoeveelheid verjaringen die we doen. Sommige schrijven vele verjaringen achter hun naam en verdwijnen laat uit onze levens. Sommige doen dat gezond, sommige niet.

Ben je jong kijk je uit naar je verjaardag want je wil vooruit. Ouder worden, meer mogen en meer kunnen. Als je ouder bent kijk je er niet meer zo naar uit. Het is een jaarlijkse herinnering van onze beperkte tijd op deze aarde.

In sommige gevallen kijk je er sowieso niet naar uit. Dan is elke verjaardag slechts een herinnering aan anderen dat je er nog bent.

Vandaag verjaart mijn moeder, ze is 79 jaar oud geworden. Voor haar betekent het allemaal niets meer. Ze heeft geen weet van dag, tijd, moment of mens om haar heen. Elke minuut of seconde is een nieuwe, alsof de vorige minuut nooit geleefd is. Niet zolang geleden waren de minuten nog uren, dagen daar voor en weken daar voor.

Vieren doen we niet meer. Hoe kun je vieren dat iemand niet opgehaald wordt om verder in eeuwigheid te bestaan. Waarom zou je vieren dat er nog een jaar van angst, onbekendheid en haperende gezondheid bij is gekomen.

Ik ben toch naar haar gegaan. Heb een paar dozen chocolade opgehaald en een bosje bloemen.

Ik loop het verzorgingshuis binnen en naast de receptie zit een bewoner een beetje te zitten. Ik groet de receptioniste en de mevrouw en loop rechtsaf de gang in. Op weg naar de trap. Als ik net de hoek om ben hoor ik de mevrouw tegen de receptioniste zeggen “nou nou die heeft heel wat goed te maken, 3 dozen chocolade EN bloemen!!!”
Ik moet hardop lachen.. Dat moment in de ziekte is nog zo onschuldig. Ze weten nog veel en leven een aantal jaren terug in de tijd. Genieten nog van mooie dingen en zingen op oude muziek.
Het waren, achteraf gezien, de mooie momenten met ook mijn moeder.

Ik kus haar, feliciteer haar en geef de chocolade aan de verzorging. Deel ze maar uit aan iedereen straks. Mijn moeder trakteert.
Het bosje bloemen gaat naar haar slaapkamer en fleurt de ondanks goedbedoelde pogingen steriele slaapkamer op.

Ik geef haar lunch en praat nog wat tegen haar. Ze zit in ieder geval en dat is al een cadeautje tegenwoordig. Een flauwe vage glimlach vult haar gezicht en ze sluit haar ogen in rust en ontspanning als ik haar zachtjes op de wang aai.

Gefeliciteerd ma,… Laat het in godsnaam de laatste verjaring zijn.

Hou van je, onvoorwaardelijk…

image

image

This gallery contains 9 photos.

 

09-08-1935 is ze geboren en vandaag werd ze 77 jaar oud.  In haar geval mag ik zeggen oud omdat ze dat gewoon is. Maken graag de opmerking dat iemand zoveel jaar jong is geworden maar dat gaat alleen maar op als iemand er daadwerkelijk fris bij zit.. dat is in het geval van mijn moeder niet meer zo.

 

Ik had geen zin in weer een triest blog ofzo… daar heb ik er al genoeg van. Nee ik heb zitten denken aan de eerste herinneringen die ik heb aan haar. Het verst wat ik terug kan in mij geheugen is het “lavet” Nou hoor ik de lezers van onder de 40 al denken “lavet???” wtf is een “lavet?”  Nou ik zal het proberen uit te leggen. Ik ben geboren en opgegroeid in een flat, 3 hoog en niet achter 😉 In die flat geen liften en zooi maar best wel veel ruimte. Een mega zolder waar we graag verstoppertje speelden en meerdere kamers beneden.

 

Naast de keuken was er een washok, geen washok zoals nu waar je de wasmachine stalde maar een natte ruimte. In de natte ruimte was er een soort van douche. Er was ook een granieten ja.. hoe noem je dat soort van aanrecht. Een meter of 2 in de breedte en een centimeter of 90 diep. In het midden van dat granieten aanrecht was een gat met een kraan er boven. In dat gat zat de mogelijkheid om “schoepen” in te steken. Deze konden dan door de bak heen draaien door middel van een molen en daarmee was het een soort van wasmachine geworden.

 

Als je de schoepen er uit haalde hield je een “gewone” bak over die je kon afsluiten en waar dus water in kon blijven staan. Mijn eerste herinnering aan haar was in dat lavet.. ik tot aan mijn borst (gok ik) in het water een beetje keutelen alsof het een echte jacuzzi was. Mijn moeder die er bij stond en (hopelijk) genoot van mijn badje. Ik herkende het later zelf toen ik kinderen had hoe leuk het is ze te zien spelen in een bak met water.

 

Tot mijn 9e woonde ik in die flat voordat we naar een doorzonwoning in een nieuwbouw wijk verhuisde alwaar ze zou blijven wonen tot ik haar voor de laatste keer weg bracht naar het verzorgingstehuis.

 

Ik ben met 2 van de 3 kinderen naar het huis geweest vanmiddag en lekker bij haar gezeten. We zaten heerlijk buiten in de zon en voor haar doen was ze af en toe wat helderder dan normaal. Reageerde op je stem en keer der ogen uit naar haar kleinkinderen. Mijn oudste kon niet van haar afblijven en zat continue aan haar te aaien of op haar rug te kriebelen. “ze lijkt op jou Pa” floept hij er nog uit “Oma vind het ook heerlijk als je over haar rug kriebelt”

De kinderen kwamen en gingen met een goed gevoel weg bij Oma.. Een mooi cadeaus van haar op haar eigen verjaardag!

 

Vandaag is ze 77 geworden! Vond het wel eens leuk om wat oude foto’s van haar te plaatsen 🙂 Foto’s van voor mijn tijd!.

 

This gallery contains 2 photos.

 

Het 17e jaar al weer, 6 Augustus 1995 een datum die nooit uit het geheugen meer gaat. Het is ook alweer een jaar later dat ik er een blog over maak. Het is een soort traditie geworden. Gedeeltelijk om het weer even lekker weg te schrijven maar zeker ook om er weer eens goed aan te denken. Ik heb besloten er geen dramatische schijfteksten aan te wijden deze keer, gewoon omdat dit niet nodig is.

 

Wat me het meest bij blijft zijn die kleine momenten, laatst blogte ik er al over 1. Zover ik weet 1 van mijn eerste herinneringen die ik heb. Dagen als vandaag doen je terug gaan in de tijd, terug naar die heldere eenvoudige jaren waar alles duidelijk was. De wereld veroveren was geen gepasseerd station en lang en gelukkig leven een feit. Zorgen waren beperkt tot wat je ging eten of wat je moest gaan doen het weekend.

Het meeste bij blijft de aanwezigheid van hem, hij was er altijd zonder er te zijn. Vaak laat terug van werk en dan zijn standaard loopje als hij binnen kwam. Eerst een kus aan zijn vrouw en dan aan ons. Jas uit en naar boven om zijn schoenen uit te doen, stropdas af en colbert uit. Dan naar beneden en van boven op de kast een pakje shag pakken, drum met groene rizla vloeitjes. Sigaretje draaien op zijn gemak en dan opsteken. Even een moment van genieten immers hij rookte alleen ‘s avonds en in het weekend. Links op de sky leren bank, donker bruin met een mooie zitkuil op de vaste plekken. Krantje er bij en tijdens het lezen de dag doornemen met zijn vrouw.. mijn moeder.

 

In de weekenden was hij er voor ons, we deden altijd wel wat of naar de hei of met de auto ergens naar toe. Een frietje op zondag tijdens de zoveelste “7 dorpen” tocht met de auto. Een bal en het bos of een keer naar de dierentuin. Praten over school, vriendjes en andere kinderlijke zaken, gewoon een vader… Er waren nog geen computers dus afgeleid door twitter, facebook of mail was hij niet nee hij was er voor ons omdat hij ook wel wist dat hij de hele week lang van huis was.

 

Vakanties met eindeloos geduld wachten naast een rivier waar ik wederom probeerde de aarde anders in te delen. Wachten bij de attracties waar lange rijen stonden en hij toch niet in ging. Broodjes in de tas en zo nu en dan een sigaretje. Genieten op een bankje als wij weer eens in de speeltuin zaten. Wachten aan de waterkant als wij wederom weer in het water aan het frutselen waren. Vakanties in Oostenrijk, het zwarte woud, de kippekoele in Drenthe of de meest geliefde vakanties op Texel.

 

Ben met de kleinste even naar mijn moeder geweest vanmorgen, gewoon om der even te knuffelen. Gelukkig weet ze niet meer van dit al want ze was stapelgek op die man. Heel veel jaren erg gelukkig geweest met elkaar en ze is nooit echt meer hetzelfde geworden na zijn overlijden. Het zien van de kleinste bracht een dikke brede vette lach op haar gezicht.. dat gelukkig wel.

 

Vandaag 17 jaar geleden alweer stopte zijn voor mij gouden hart en werd alles anders. “Tijd heelt alle wonden” zeggen ze en daar ben ik het niet mee eens. Tijd geeft de wonden een plaats maar echt helen doen ze nooit.

 

09-08-1934 – 06-08-1995

Wij op Texel ergens einde 1979 en de laatste foto die ik heb van ons (en hem) voorjaar 1995.

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.