Mijn dingetjes…

Monthly Archives: June 2012

This gallery contains 2 photos.

 

Het was vandaag een prachtige dag, veel zon en mooie temperaturen. Hoewel ik met veel liefde wilde blijven zitten was het ook een mooi moment om naar mijn moeder te gaan. Was al even niet meer geweest door drukte en had zin haar even te zien. Aangekomen bij het verpleeghuis dat overigens prachtig in een bosrijke omgeving ligt liep ik langs de receptie  rechts de gang in op weg naar de lift.

 

In de verte aan het einde van de gang zie ik 2 dames schuifelen. De een houd de ander vast en ze kijken mijn richting op. Nadat ze zien dat ik hun kant op loop verandert de blik van een van hen. Ze kijkt me bijna smekend aan en probeert me aan te schieten. Als ik iets geleerd heb in de afgelopen jaren dan is het dat mensen met Alzheimer veel plezier beleven aan een beetje aandacht dus ik stop en kijk de dame aan. Ze kruipt iets dichter naar me toe en steekt haar arm naar me uit.

 

“Wat vind ik het fijn dat u er bent” zegt ze tegen me terwijl haar hand richting mijn zij gaat.

 

“Kunt u mij helpen?” vraagt ze? en haar hand legt ze zachtjes op mijn zij. “Ik ga namelijk dood” zegt ze met een ernstig gezicht. Haar hand glijd langzaam over mijn zij naar mijn rug en ze kruipt nog dichter tegen me aan. Met haar andere hand wrijft ze over haar keel en herhaalt nogmaals “Ik ga dood!”

 

Een tikkeltje overmant door de spontane intimiteit van deze mevrouw kijk ik haar aan, en steven een ruime kop boven haar uit (en ik heb een groot hoofd!), en zeg tegen haar dat we inderdaad allemaal dood gaan maar dat het vast nog wel even duurt bij haar. “Hoe lang bent u hier?” vraagt ze aan me. “Ik ga even naar mijn moeder dus ik ben er wel een uurtje ongeveer” antwoord ik haar. Inmiddels staat ze helemaal tegen me aan en houd me stevig vast. “Wanneer bent u dan weer hier?” vraagt ze, “ik denk met een uurtje ongeveer, dan loop ik nog wel even bij u langs om te kijken of het goed gaat met u” de vrouw kijkt verschrikt en teleurgesteld op hetzelfde moment en antwoord “een uur? nee dan is het te laat, dan ben ik al dood”

 

Op het moment dat ik wat tegen haar wil zeggen grijpt ze me stevig vast en knuffelt me als een geliefde die ze jaren niet heeft gezien. Het enige dat ik kan doen is de knuffel terug geven en haar over de rug aaien. Ik fluister haar toe dat het allemaal goed komt en dat ze zich geen zorgen hoeft te maken. Ze is niet overtuigd van mijn woorden maar de knuffel lijkt haar wat meer rust te geven. Ze laat me los en vraagt of ik nog even bij haar langs kom als ik klaar ben. Uiteraard beloof ik dat en ze loopt samen met haar vriendin verwart weg zonder om te kijken.

 

Ik vervolg de weg naar de huiskamer waar mijn moeder zit. In de rolstoel op hetzelfde plekje. Ze heeft goed gegeten hoor ik van de verzorging en ze is “vrolijk” voor zover dat te onderscheiden is. Het gekke is dat voorheen ik alles precies wist van mijn moeder, Ik was zo vaak met haar bezig gedurende de dag dat ik elke gemoedstoestand kon inschatten. Die rol is nu overgenomen door de verzorging welke haar dagelijks meemaken.

 

Ze is verder in redelijke doen en kijkt me indringend aan als ik naast haar kom zitten. De indringende blik gaat over in een onderzoekende en daarna in een afwezige. Praten doet ze niet, het enige contact dat ik met haar kan maken is met het vasthouden van haar handen of met een knuffel. Soms werk het als ik iets heel absurd zeg tegen haar. Dan kijkt ze me aan en geeft me een lach waarmee ze alles wegwuift. Zo’n lach van “tsssss doe niet zo raar”

 

We eten een koekje en drinken wat koffie en ik luister naar wat om me heen gebeurt. Mijn vriend, de boerenman, ligt op zijn kamer. Geveld door een longontsteking en zijn situatie is zorgelijk. Terwijl ik dat hoor realiseer ik me dat mijn moeder al best veel medebewoners heeft overleefd inmiddels. Dat gekke mens met haar verkalkte hartklep. Dat gekke mens dat in een jaar afviel van 90 naar 57 kilo. Dat mens dat 20 keer viel en nooit echt serieuze schade daar aan over hield.

 

Haar nieuwe kamergenote verteld me dat ze mijn moeder een lieverd vind. Dat ze rustig en vriendelijk is. In de tussentijd is de nieuwe bewoonster aan de wandel. Ze loopt met een vaste lijn op de verzorgster af en vraagt of ze een sigaret mag. “Om 2 uur mag je weer” zegt ze. En eerst denk ik “ach laat dat mens toch, ze is al ziek wat kan er gebeuren als ze nog een sigaret rookt?” maar na een klein half uur is me duidelijk waarom ze dat zegt. De mevrouw in kwestie vraagt namelijk om de 2 minuten of ze een sigaret mag. Daar de verzorgster met haar mee moet om in de gaten te houden of er niets mis gaat met roken begrijp ik het “rantsoen”.

 

Het is sowieso fijn om te horen dat iedereen die in het verpleeghuis werkt net als de meeste bewoners mijn moeder een lief mens vinden. Dat was en is ze dus nog steeds en ook fijn dat ik niet de enige ben die dat vind 😉 Als uitsmijter heeft ze nog geluk want een vrije medewerkster komt even langs met haar puppy van 6 maanden. Ze was in de buurt en weet hoeveel de bewoners van dieren houden. Ze houd de hond in de buurt van mijn moeder, die gek was op honden, en je ziet dat ze er van geniet. De puppy likt haar in haar oren en ze giert het uit.. prachtig. Het was zo mooi om te zien dat ik niet eens de tegenwoordigheid van geest had er een foto van te maken.

 

En wederom laat ik haar alleen althans fysiek want in haar geest is ze dat al een hele tijd. Uiteindelijk best een mooie dag!

 

This gallery contains 14 photos.

 

Een uitspraak die zo waar is, de vrije vertaling is “Als er wat misgaat dan gaan er vaak heel veel dingen mis”

Herkenbaar?

 

Geef mijn portie maar aan fikkie etc etc je kent het wel. Soms zie je gewoon even niet meer hoe je de dingen moet gaan doen. Op het ene gebied loopt het vlekkeloos (gezondheid van bijvoorbeeld de kinderen) en op het andere gebied brokkelt alles stukje bij beetje af. Als los zand op het strand wat je krampachtig in je handen probeert te houden. Wat je ook doet het zand kruipt overal tussen door en je houd steeds minder over.

 

When it rains, it pours… en het regent best!

 

 

 

Ik sloeg zomaar af, op weg naar een totaal andere bestemming besloot ik af te slaan. Er was geen reden en tijd was er eigenlijk ook niet genoeg maar toch deed ik het. Ik nam de rotonde, reed langs de vijver, de Albert Heijn en nam de eerste links. Langs de eenrichtingsweg die mij door het hofje stuurde stond ik voor het huis. Mijn oude huis, mijn laatste huis waar ik met mijn ouders woonde. Ik heb geen idee waarom ik het deed maar ik stond er. Tijd was er sowieso al onvoldoende en ik besloot me daar dan ook maar eens een keer niets van aan te trekken.
 

Uit de auto liep ik langs het raam, het zag er anders uit. De tuin was nog vrijwel hetzelfde en de Lijsterbes die mijn vader meerdere malen om zeep had proberen te helpen floreerde nog steeds het hoekje. De ramen gesloten achter vitrage en geen nummer op de deur wat kan kloppen omdat ik die er persoonlijk afgeschroefd had ;-). Ik liep over de parkeerplaats langs de garageboxen en langs het “vaste” stekkie waar mijn ouders de auto altijd parkeerden. Mooi iets is dat, niemand heeft een vaste plek maar een ongeschreven wet maakt dat je een soort van “recht” op plekjes krijgt en er enorm van kunt balen als iemand anders zijn auto daar dan neerzet. Ik liep het gangetje in dat naar de poort van mijn oude huis gaat. Keek even naar het stenen gebouw wat vroeger een ketelhuis was met een enorme schoorsteen. Omdat iedereen tegenwoordig zijn eigen ketel heeft was het centrale ketelhuis overbodig en is dat omgebouwd tot een plek voor een aannemer of zo iets. De schoorsteen is met de ketel verdwenen in de geschiedenis boeken van de mensen die er ooit woonden.

 
Ik liep het gangetje door naar de grote weg die mijn hofje afsneed van het hofje waar mijn vriendjes woonde. Een grote weg die redelijk druk was maar waar je om de een of andere reden altijd over kon steken. Langs de huizen van mijn vriendjes en langs de plek waar ooit een grote Antenne stond. Net als met centrale verwarmingsketels hadden we vroeger centrale antennes waar de buurt op keek. 1 Grote hoge antenne in plaats van honderden harken boven op het dak. De antenne is inmiddels ook niet meer en de overgebleven grond geannexeerd door de belendende woning.

 
Aan het einde van het hofje van mijn vriendjes was een bos, nou ja een verzameling bomen die net groot genoeg was er meer dan 15 seconden over te doen om doorheen te lopen. En ondanks dat ik ik een zeer groene gemeente woon waren dat soort plekjes schaars. Samen komen met een meisje of gewoon hangen in het bos en lamlendig de puber lopen te zijn. Ik zag dat de plek die wij gebruikten als nood toilet nog immer dienst deed. De heuvels waar we met de fiets op en af gingen en verdomd ze leken echt hoger vroeger!

 
Beetje rotzooi trappen bij het blauwe gebouw en in de weekenden via een speciale weg beklimmen zonder gezien te worden. Heb daar menig uur doorgebracht op het dak kijkende over het kanaal en de kleine haven die er achter lag. Ik bedacht me tijdens deze memory walk dat ik eigenlijk een hele mooie jeugd heb gehad. Ik mocht vrij veel en maakte daar eigenlijk nooit echt misbruik van. Natuurlijk kattenkwaad zoals elk ander kind maar nooit over de schreef. Ik had ook een prima opvoeding die gestoeld was op vertrouwen en zelf initiatief. Niet de hele dag voorkauwen wat ik moest doen, nee zelf ontdekken en vragen indien nodig.

 
Mijn vader met name was iemand die echt het type “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg” als levensmotto had. Hij was alles behalve ambitieloos en deed wat nodig was om zijn gezin te geven waarvan hij vond dat het nodig was. Beide waren niet materialistisch ingesteld, ze gaven wel om spullen maar het was van ondergeschikt belang. Een auto van 1000 gulden in roestbruin die prima reed was net zo goed als die zelfde auto maar dan in Champagne kleur en voor 2000 gulden. Uiterlijk vertoon hadden ze niet zoveel mee. Ze woonden eenvoudig in een flat (huur) en gingen daarna door naar een doorzonwoning in een nieuwbouw wijk in Hilversum. Je kent ze wel de 37 onder 1 kap woningen.

 

Omdat ze een eenvoudig maar vol leven konden leven hadden ze voldoende tijd om zich bezig te houden met ons. Het waren echt andere tijden, ze hadden kinderen en dan moest je daar ook wat mee doen zeg maar.. zelf ook .. niet de nanny of Oma nee zelf. Konden genieten van de kleine dingen, een wandeling in het bos met een voetbal, fietsen, roeien op Loosdrecht of gewoon een warme zomermiddag in de tuin. Saai voor velen, prachtig voor mij. Hij werkte hard die Pa van me, werd steeds vaker aan de kant gezet door de jongeren om hem heen. Hij werkte sinds jaar en dag bij een bank, voor mijn gevoel werkte hij er al toen hij net 5 jaar oud was. Dienstverbanden van 40 jaar zijn zeldzaam tegenwoordig. Enfin hij werkte daar me veel plezier maar die tijd schreeuwde om nieuwe jonge mensen die complexe financiële producten konden bedenken en uitvoeren en dat kon hij niet meer.
 
Van de een op de andere dag kreeg hij te horen dat het verstandig was de WW in te gaan en zijn tijd uit te zitten tot zijn pensioen. Hij was eenvoudig maar niet achterlijk en heeft dat uiteraard (en met succes) bevochten. Woest was hij dat ze hem zo aan de kant schoven na 40+ jaren trouwe dienst met slechts weken aan ziekteverlof over al die 40 jaar heen! Maar de jeugd had te toekomst zeiden ze .. we plukken allemaal inmiddels de wrange vruchten van die jeugd en complexe financiële producten. Noem geen namen maar het was iets met een dieren en een leeuw.

 

Waarom vertel ik dit nu allemaal eigenlijk ergo Drenth get to the fucking point ik heb nog meer te doen. Ik realiseerde me van het weekend dat mijn wereld waarin ik heb geleefd helemaal niet zo gebruikelijk is als ik dacht. Respectvol behandelen en behandelt worden is niet gewoon. Mijn ouders hebben me geleerd om zelf veel te ondernemen. Als ik het niet meer wist kon ik altijd raad vragen aan ze en het mooie was, ze gaven ook raad. Het concept van raad is dat je het kunt negeren als je dat wilt. Dat hadden ze goed begrepen en de praktijk leerde dat je daardoor wel serieus luisterde naar die raad en er mee deed wat je goed dunkt.
 
Dat kan dus ook anders blijkt. Raad is eigenlijk geen raad maar een sturende opmerking waarvan je kunt denken dat je die kunt negeren. Maar als je dat dan doet moet je zelf voor de consequenties opdraaien. Dus je krijgt raad maar doe je er niets mee dan kun je de tyfus krijgen… is dat raad of is dat dwingen of emotionele chantage?

 

Net als respect voor een ander. Als ik ergens kom kijken, stel naar een baby of een huis, dan zal ik ten alle tijden en hoe lelijk ik het kind of het huis ook vind respectvol antwoorden dat het netjes is of ik zal zeggen dat het kindje een enorme bos met haar heeft. Zo moeilijk is dat toch niet? Ik heb dat meegekregen maar blijkbaar is dat niet voor iedereen weggelegd. Hoe moeilijk is het om te zeggen dat je iets leuk vind als je ziet dat de ander er zijn stinkende best voor heeft gedaan? Zeker als de middelen niet onbeperkt zijn? We wonen niet allemaal in een villa of een boerderij toch?

 

Ik ben blij dat ik geleerd heb respect te tonen naar mijn medemens en me te verplaatsen in hun situatie. Ben blij dat mijn hele leven niet draait om het vergaren van meer en nog meer en jezelf naar buiten te moeten tonen als “kijk eens wat ik allemaal heb en kan” mens. En je te moeten schamen als je dat grotere huis niet kunt kopen of omdat je “vriendje” wel een groter huis heeft. Of de grote mijnheer uithangen en voor het gemak even vergeten dat de grote mijnheer gefinancierd is door de bank, ja die met die complexe financiële producten, en eigenlijk zelf niets heeft omdat ze rekenden op een ander om het voor ze te doen. Ik ben blij dat ik niet zo ben….

 

Ik liep weer terug naar mijn auto en wierp nog een laatste blik op het huis waar ik van 1979 tot 1994 met heel veel plezier heb gewoond en in gedachten bedank ik mijn vader en moeder voor een machtig prachtige jeugd. Ik dank ze voor een prima opvoeding en ik dank ze omdat ze er waren…

 

En nu als de sodemieter weer aan de bak!

 

 

Waarom bloggen we eigenlijk? Nee laat ik het anders zeggen waarom blog ik eigenlijk. Zat daar eens over na te denken naar aanleiding van een blog dat ik laatst las. In dat blog (zal het proberen te vinden) las ik dat bloggen eigenlijk alleen maar een Egi strelend trekje was, dat bloggen iets voor jezelf is. Daar over nadenkend is dat eigenlijk ook wel zo.

 

Ik blog om meerdere redenen, ten eerste en belangrijkste het is een manier om aken van je af te schrijven. Soms blog ik omdat ik een mening heb en die graag ventileer aan de buitenwereld. Niet om het evangelie te verspreiden of mijn mening op te leggen, nee puur omdat ik vind dat ik een mening mag hebben en die mag ventileren. Het internet en specifiek een blog is daar de ideale plaats voor. Iedereen verteld of dringt zijn mening op maar te veel mensen doen dat lekker vanuit de anonimiteit en weigeren (soms om begrijpelijke reden) daar de verantwoordelijkheid voor te nemen. Dat soort meningen stoor ik mij nooit zo aan. Mensen die niet in staat zijn te bloggen of reageren met eigen naam zijn het lezen of luisteren vaak toch niet waard. Ik blog onder eigen naam en onder eigen site. Stel me ten dele open aan de willekeur van de reaguurder (jaja er is een naam voor!). Ik schaam me niet voor mijn blogs en probeer altijd respectvol te bloggen (tenzij het om pedofielen gaat want die moeten gewoon heel veel en lange straf hebben en mogen, al ben ik niet gelovig, branden in een eeuwige hel).

 

Maar terug naar waarom, meningen dus maar ook zeker net zo vaak omdat ik iets kwijt moet. Nu is zo’n moment, ik moet kwijt dat ik blog en waarom dan. Ik wil laten lezen dat ik niet blog om ego te strelen en te horen hoe geweldig ik wel niet ben. Op zich vind ik het niet erg als iemand dat wel doet dus laat mij je niet stoppen me op te hemelen na een blog (dat was het ego dat sprak). Ik blog om iets kwijt te raken, ik heb gemerkt dat als je het opschrijft je een stukje van de lading van je schouder kunt gooien. Nee er lost niets op en de problemen blijven problemen. Last is en blijft een last maar omdat je het de wereld in gooit is het net of het minder is geworden. Waarschijnlijk komt dat doordat je probeert onder woorden te brengen wat je dwars zit of waar je mee zit en is het structureren van je gedachten en emoties de reden waarom het minder beladen voelt na een blog.

 

Dan blog ik ook nog om mijn moeder. Zei heeft geen stem meer en kan de wereld niet meer benaderen. Ik kan dat wel en ik vind dat er dingen zijn die ik mag of misschien wel moet melden aan de buitenwereld. Onbegrip over de ziekte Alzheimer, onbegrip over het lot als mantelzorger, onbegrip over de zorg in het algemeen. Frustraties over geld en misbruik. Door mijn blogs krijg ik zelf een beter beeld over de situatie met mijn moeder en over haar lotgenoten in deze wereld. Ze staat niet alleen, de hoeveelheid herkenbaarheid die ik vaak teruglees in reacties op blogs is schokkend en een steun op hetzelfde moment.

 

Ik blog omdat ik blog, ik blog soms voor mijn eigen ego, soms omdat ik ergens iets van vind en meestal omdat het goedkoper is dan een psychiater 🙂 en omdat ik mensen als mijn moeder een stem wil geven in deze wereld waar geld, belangen, carrière, ego en egoïsme hoogtij vieren. Had laatst een interessant gesprek tijdens het eten en haar generatie was een generatie waar eigenlijk alleen het vergaren van goederen van belang was. Hoe meer bezittingen en geld hoe beter, de yuppies .. Die generatie die ten dele gelukkig tot inzicht is gekomen heeft een nieuwe generatie grootgebracht met die denkbeelden… en die generatie gaat ons lot bepalen en dat vind ik een angstige gedachte! De krediet crisis komt van 1 ding en 1 ding alleen… de zucht naar rijkdom, ten koste van bijna alles.

 

Fuck dan dwaal ik toch weer af naar SP niveau en verkondig ik toch weer een mening waar ik vastbesloten was dat eens niet te doen 🙁

 

Waarom blog jij?

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.