Mijn dingetjes…

Monthly Archives: November 2012

Zo’n typische zondagmiddag. De wind waait hard en het is een beetje een luier Zondag. Zo meteen toch maar even het kindspul mee naar buiten nemen maar niet voordat ik dit blogje klaar heb.

Dit blogje gaat over het fenomeen “Groot maakt groter” en nee ik heb het niet over de typische mannenpraat nee ik heb het over een fenomeen dat ik wel vaker zie. Stel je bent een actrice, een goed actrice en je hebt in binnen en buitenland laten zien dat je echt wel wat waard bent. Ook wij hebben ze in Nederland. Een mooi export product voor ons kleine landje.

Vaak krijgen actrices (en acteurs trouwens ook) na een tijdje het idee of “dit alles is”. De “gewone” Nederlander vraagt zich dit natuurlijk ook wel eens af, ik wel in ieder geval. Vaak gaan actrices dan iets doen met Theater. Een andere manier van acteren.. Shakespeare en alle grote meesters uit het verleden worden bezicht voor het verkrijgen van diepgang in hun leven. Vaak geven ze aan dat ze dan hun nieuwe rollen beter kunnen spelen nadat ze de “soulsearch” hebben gedaan.

Sommige gaan een andere kant op, zo zijn er die aardig de penseel weten te hanteren en de stap naar kunst op het doek maken etc. Het mooie daarvan is dat ze allemaal een stapje terug doen en op een andere manier de creativiteit zoeken die je langzaam kwijt raakt als je elke dag het zelfde doet.

Nu heb ik het over een actrice die is gaan zingen. Niets mis mee, lekker doen ontdek je creativiteit meid! De bankrekening is zonder twijfel rekbaar genoeg voor een sabbatical in de muziek. Wat mij dan opvalt is dat zo’n nummer eigenlijk zonder enige vorm van kritiek wordt opgepakt. Ik hoorde het nummer van Carice van Houten op de radio zonder dat ik wist dat zij het was. Radio 2 geloof ik.. en even dacht ik dat de X-Factor talenten zoek tochten ook live werden uitgezonden. Met verbazing luisterde ik het liedje af en hoorde dat het van haar was. Toen begreep ik het natuurlijk wel.

Ik weet, over muziek valt niet te twisten. Het is smaak wat bepaalt of je iets mooi vind of niet. Ik persoonlijk vind het nummer niet zo mooi en zelfs een beetje saai. De productionele trucjes die ze gebruiken in de stem van haar zijn in mijn oren bedoeld om een beetje te verbloemen dat ze beter kan acteren dan zingen (doe het nog steeds niet na trouwens dus .. met respect IK vind dat!). Die trucjes worden op diverse sites uitgemeten als “eigen geluid” en “ze blijft dicht bij haarzelf” Uiteraard vind ik dat niet want ik vind haar wel een goed actrice..

Enfin, zoals ik al zei over smaak valt niet te twisten en nogmaals met alle respect IK vind het niet mooi. De gedachte die bij mij opkwam gedurende dit hele verhaal was de volgende. Stel nou dat mevrouw van Houten deze single had aangeboden onder een pseudoniem? Stel ze had een doos met CD singels opgestuurd naar Radio 2,3,5,3,8 etc etc en had gezegd op de CD “Nieuwe CD single van Betty Beuker – Emily” zou dan deze cd ook bovenaan hebben komen te liggen? Of maakt dat de afzender een bekende persoon is die ook wel handig is om lekker uit te nodigen in de studio enzo?

Zou Carice van Houten net zo veel gedraaid worden als ze het niet onder haar eigen naam had uitgebracht? Ik durf dat te betwijfelen.. Nogmaals, ieder zijn ding en het is niet mijn ding maar de essentie is dat het zonder de bekende naam waarschijnlijk nooit op de playlist was gekomen. Ik zou eigenlijk wel eens de weddenschap aan willen gaan met een dergelijke persoon. Iets uitbrengen onder pseudoniem en dan eens kijken wat het doet. Ik denk dat ik het antwoord wel weet. Jammer dat er hoogstwaarschijnlijk niemand is die die weddenschap aan durft!

En, eerlijk is eerlijk.. voor hen het leidende voorwerp van mijn blogje nog niet kennen heb ik aangehecht de officiële clip van Carice van Houten – Emily. Nou klik op play en doe je ogen dicht.. luister en kijk niet en vraag jezelf dan af.. zou dit echt zo vaak gedraaid worden als het een onbekende was geweest?

Vanmorgen moest er gewerkt worden in huis en dus mocht ik de kuierlatten kiezen. En wat doe je op een Zaterdag morgen buiten.. Ik besloot lekker naar mijn moeder te gaan. Ben er vaak in de middag en soms in de avond maar zelden in de ochtend. Aangekomen in het verpleeghuis loop ik de huiskamer binnen maar zie haar nog niet. De zaterdag dienst verteld met dat ze net uit bed gehaald wordt en dat ze er zo is. Ze heeft al wat gegeten en voor het eerst sinds tijden besluit ik weer eens met haar naar beneden te gaan. “Vroeger” zaten we daar bijna dagelijks. Samen koffie drinken en af en toe een beetje ouwehoeren over niets. Doordat ze niet meer loopt en eigenlijk ook niet zo makkelijk meer drinkt gebeurt het eigenlijk niet meer.

Ik verblijf vaak in de huiskamer en luister mee met het relaas van de medebewoners. Dit levert soms hilarische taferelen op die ik dan zo af en toe met veel liefde openbaar maak in mijn blog. Vandaag was niet die dag, samen gingen we naar beneden, op weg naar een lekkere bak koffie.

Beneden aangekomen bleek er kerkdienst te zijn in het restaurant waardoor wij daar eigenlijk niet konden zijn. Gelukkig is er bij de hoofdingang en receptie ook een aantal tafeltjes waar je even kan zitten. Ik “parkeer” haar naast het ronde bankje om de imitatie sinaasappel boom en ga naast haar zitten. Samen kijken we een beetje om ons heen.

Op de achtergrond horen we de kerk zijn beloop nemen. De dominee preekt zijn preek en verteld over wat de goed gelovige mens allemaal zou moeten zijn en doen. Het orgel zwengelt aan en ondanks dat de tonen soms ietwat en een beetje naast de originele toon ligt haken de meeste bewoners in en zingen mee met de godsdienstige liederen.

De receptie is links van ons en ziet er ongeveer uit als een “eiland”. Afgesloten aan 3 kanten en goed open aan de voorkant als een gemiddelde frietkot, maar dan mooi! Je kunt er helemaal omheen lopen via de gang aan de achterkant en loopt dan weer langs het “pleintje” waar de stoelen staan waar ik met mijn moeder zit. In de verte horen we een geluid.. het klinkt een beetje als een diesel motor maar dan anders. Het geluid komt heel langzaam dichterbij en hoe dichterbij het komt des te meer het te onderscheiden is. Het is iemand die heel vaak “jajajajajajajajajajajajajaja” achter elkaar zegt. Na een minuut of 5 waarbij het geluid immer harder werd en de spanning steeg, kwam de oorzaak van het geluid langzaam de hoek om. Het is een oudere man die in zijn rolstoel zich voortbeweegt met zijn rechterarm. Hij pakt steeds iets vast en trekt zich dan langzaam vooruit terwijl hij een continue geluid van “jajajajajajajajaja” maakt.

De domine doet zijn laatste ding en voor de laatste maal vullen de meestal zuivere tonen van het orgel de ruimte.

In de receptie zitten 2 medewerkers, ze praten samen en de een laat vol trots foto’s zien aan de ander. Ik moet me wel heel sterk vergissen als de foto’s niet gaan over een kleinkind of iets ander schattigs want ze genieten samen al swipende over het scherm.

De kerk verlaat het restaurant en de plek van God wordt langzaam weer de plek van de mensen die door ziekte niet altijd meer weten wat ze doen, zeggen of voelen. Mijn moeder geniet wel van de “drukte” om haar heen en kijkt links en rechts. Het geluid van de menselijke motor verstomt weer in de gang en samen besluiten we gekke bekken te trekken voor de camera. Ziek of niet, Alzheimer of niet mijn moeder is nog immer de baas als het gaat om gekke bekken trekken. Glorieus verslaat ze me met de wedstrijd. Dat ze geen gebit meer heeft geeft haar natuurlijk wel een oneerlijke voorsprong maar dat neem ik maar voor lief.

De dominee is inmiddels omgepakt van gewaad naar pak, stropdas, grijze jas en handschoenen en loopt de kerk annex restaurant uit. Pakt zijn laatste spullen en wacht voor de deur.

De deur, moet je weten, gaat niet vanzelf open. Het is een gesloten huis en dat betekend dat als je de code niet weet je overgeleverd bent aan de aanwezigheid van de receptie om je naar buiten te laten.

De dames achter de receptie swipen vrolijke verder en genieten samen van het moois dat zich laat zien op de telefoon.

Het geluid van de menselijke diesel wordt weer langzaam harder en ik verwacht elk moment weer een glimp van de rolstoel op te vangen die een nieuwe ronde tijd heeft neergezet.

De dominee staat voor de deur en kijkt vol verwachting naar de deur. Wellicht hoopt hij op Goddelijke interventie die de deur doet splijten als de rode zee en hem doorlaat. Actie om achter zich te kijken en wellicht te vragen of de deur open mag is schijnbaar geen optie.

“Jajajajajajajajajajajajajajajaja” schuifelt armpje voor armpje langs de voorkant van de receptie, 10 centimeter in een minuut geef of neem een centimeter.

De dames zijn inmiddels van swipen naar pinchen te gaan en hebben zich ietwat afgedraait van de deur.

De dominee, zichtbaar geïrriteerd, besluit zich om te draaien en kijkt dwingend naar de deur. De afstand van de deur naar de receptie is maximaal 4 meter dus het is geen mega afstand.

“Jajajajajajajajajajajajaja” botst tegen de vrijwilliger die het orgel uit de voormalige kerk weg wil rijden naar de gang voor toekomstig gebruik en verontschuldigd zich.

Mijn moeder probeert een denkbeeldige hoeveelheid iets van haar broek af te vegen en kijkt links, rechts en steekt haar tong uit naar me.

De dominee is er klaar mee en roept “Hallo!!!” met harde stem, logisch want als predikant moet je natuurlijk wel stemgeluid hebben om je “volgers” te bereiken.

De recpetie swiped, pinched, zoomed, scrolt en praat door, zich niet bewust van het kleine drama dat zich afspeelt bij de deur.

“Jajajajajajajajajajajaja” zet een nieuwe ronde tijd neer en neemt de kar met kaarten gedeeltelijk mee op zijn tocht rond de receptie.

“Hallo, mag de deur open?” roept de dominee..

“jajajajajajajajaja” hoor ik rechts

“Hahahahahahaha” hoor ik rechts achter

“Ik wil er uit!!!!” schreeuwt de dominee inmiddels zwaar geïrriteerd

“jajajajajajajajajajajajajajajajajajaja” wordt gemengd met “hallao, hallo, hallo, is kapot, is kapot” van een andere deelnemer aan de scene die zich voor mijn ogen afspeelt.

De man van God is het zat en waagt een laatste poging tot aandacht. Zijn stem is dermate hard dat mijn moeder haar ogen sluit van schrik, ‘Jajajajajajajaja” stopt met “Jajajajajaja” en ziet zijn nieuwe rondetijd oplopen en “Hallo, Hallo, is kapot is kapot” maakt zich uit de voeten.

De dames merken dat er iemand voor de deur staat die er uit wilde en een tikkeltje beschaamd doen ze de deur open en wensen de Dominee een goed weekend. Een geagiteerde blik en een “grmbl” is wat ze terugkrijgen van de man van God.  Blijkbaar is het uitdragen van het woord makkelijker dan het daadwerkelijk uitvoeren en leven van het woord voor deze dominee.

Ik heb genoeg gezien en neem mijn moeder mee naar boven, drinken samen een bak koffie op de huiskamer samen en ik “spreek” nog wat met de bewoners. Het geluk is aan mijn kant, er is een nieuwe bewonder en ik probeer kennis te maken met hem. Ik krijg geen response en naarmate ik wat langer blijf zitten begrijp ik waarom. Het is een notoire ouwe brompot.. die heb je soms.. 🙂

Ik kus mijn moeder gedag en groet de bewoners en net voordat ik de huiskamer uitloop vraagt een bewoonster die ik al lang ken (iets met een tuin, water enzo) en vraagt me op de valreep

“mijnheer, zitten we in de Kerk?”

 

Vanavond was de eerste aflevering van Earthflight op Nederland 1 bij de EO. Ik keek er echt naar uit, onderdeel van het BBC Earth project en dat staat bijna 100% zeker garant voor prachtige beelden van dieren en natuur. Ik ben niet teleurgesteld. Samen met mijn oudste op de bank genesteld hebben wij ons wederom verbaasd over de wereld om ons heen.

Op een unieke manier in beeld gebracht zien we vanuit het perspectief van een vogel. Een gans of een zee arend nemen ons mee op hun vlucht. Tussendoor kleine onderbrekingen van de plekken die ze aan doen in hun eeuwig durende reis van a naar b en weer terug. Ogenschijnlijke chaos zien we als duizenden vogels door elkaar heen vliegen maar als je er over nadenkt kan het nooit chaos zijn. Er vliegt er geen een tegen een ander terwijl ze met heel veel op heel weinig plek zijn.

Dolfijnen die geleerd hebben om met zijn tweeën of drieën naar de kant van een rivier zwemmen en zo de vis voor zich uit duwen. Eenmaal op land draaien ze op hun rechterzij op het land en eten ze de vis die ze samen voortgeduwd hebben. Vergezeld van zilver reigers die door ervaring hebben geleerd in de buurt te blijven van deze dolfijnen omdat ze dan altijd eten hebben.

We zitten op de rug van een gans die over de uitgestrekte staten van de VS vliegt. Ik voelde me net Niels Holgerson (alleen ouwe lullen weten wie dat is!). Rakelings langs een auto en eigenlijk vliegen ze heel vaak best wel laag.

Ook op de rug van een Arend (zeearend) en van dichtbij mogen we de perfectie van de natuur meemaken. Het verenkleed dat naadloos aansluit op elkaar .. het overbrengen van kennis van de ouders op de jongeren en het samen spelen met eten om de sociale banden te versterken terwijl ze spelenderwijs ook nog eens leren met chirurgische precisie te vliegen.

Zoals ik al zei, ik was niet teleurgesteld en vind het fantastisch dat de BBC dit hele project doet. Ze maken een document over onze mooie aardkloot wat in lengte der dagen bekeken kan en zal worden. Als we doorgaan zoals we dat nu doen zal een aanzienlijk aantal van de dieren en natuur die we nu zien voltooid verleden tijd zijn en alleen doorleven in het document van de BBC.

Gek he.. de natuur leeft in perfecte harmonie met elkaar, de zwakke worden als eerste uitgeschakeld om sterk nageslacht te kunnen veilig stellen. “Ze” nemen altijd genoeg en zelden te veel. Leven met of van elkaar op meerdere manieren, iets wat wij populisme noemen 😉 En wij als “top of the foofdchain” maken dat allemaal naar de klote. Bizar…

Earthflight.. als je het niet hebt gezien, doe dat alsnog!

Mantelzorg, vroeger een vrijwillige bezigheid. Je keek eens mee met je alleenstaande buurman of buurvrouw. Hielp een oud vrouwtje aan de overkant of paste op de kinderen van hen die door ziekte niet in staat waren dat zelf te doen. Voor ouders was het meestal ook vanzelfsprekend. Ze gingen langzaam achteruit en vaak hadden ze dan wat extra aandacht nodig. Vroeger ging dat allemaal vrijwillig…

Tegenwoordig is mantelzorg een onderdeel van onze verzorgingsstaat (voor zover we daar nog van spreken) en wordt van iedereen verwacht dat ze zijn of haar steentje bijdragen. Het “stop ze maar in een bejaardehuis” is definitief voorbij. De zorg is heel veel duurder geworden omdat we met zijn allen besloten langer te gaan leven. Met ouderdom komen gebreken in vele soorten en maten. Van slecht ter been tot en met ernstige vormen van dementie.

Er zijn gelukkig veel mensen die hun verantwoordelijkheid oppakken en zich niet laten storen door “dat zouden zij  toch moeten doen?” En zorgen waar nodig. Ik heb ook mijn deel aan mantelzorg gehad, dat is gedeeltelijk op deze site te lezen, en dat valt niet altijd makkelijk. Afhankelijk van de ziekte of mate van zorg die je moet verlenen doet het ernstige inbreuk op je situatie. Je moet rekening houden met werk, gezin, sociale activiteiten etc. Gewoon op vakantie gaan kan soms al heel lastig zijn omdat er wellicht niemand is die jouw afwezigheid kan opvangen.

Vandaag worden een aantal van deze mensen in het zonnetje gezet. Via de verschillende initiatieven door het hele land kunnen de mantelzorgers eens bij elkaar kruipen en ervaringen uitwisselen. Zien hoe een ander het doet is vaak een mooie reflectie op je eigen situatie.

Mantelzorgers, ooit vrijwillig .. tegenwoordig een onmisbaar en onbetaalde groep mensen die net het verschil maken tussen niets en toch nog een beetje!

Petje af voor iedereen die dat doet!

http://www.dedagvandemantelzorg.nl/

Het bericht van Tim gisteren ( eerder blog ) was een spiegel voor vele mensen. Het gaf de extremen aan van wat er gebeurt als  mensen pesten. Voor de een plagen voor de ander een onleefbare situatie. Ik las gisteren avond een reactie ergens op 1 van de socials wat betreft het bericht van Tim. De exacte reactie weet ik niet meer maar het kwam er op neer dat het gros van Nederland viel over de voorvallen wat betreft Tim maar zich zelf niet stoorde aan het belachelijk maken van anderen. Toen ik dat las kreeg ik ook een spiegel voor gezet.

Ook ik heb mij wel eens schuldig gemaakt aan digitaal pesten. Misschien niet bewust en met reden maar ik deed het wel. Als the Voice op TV was maakte ik er geen geheim van dat ik een aantal deelnemers niet echt zag zitten. Zonder (voor mijn gevoel) op de man (of vrouw) te spelen braakte ik mijn opmerkingen over de sociale media. Lekker makkelijk en veel mensen vonden het leuk. Nooit de bedoeling gehad daar echt mee te kwetsen of kwaad te doen .. maar ja tussen niet zo bedoelen en zo toch overkomen zit een flinterdunne lijn.

Wat als de onderwerpen van spot en grapjes het nou lezen? Hoe reageren ze daar op? En als het niet alleen die van mij zijn maar ook die van vele 100’en anderen.. hoe reageren ze dan? Zouden ze depressief worden? Voelen ze zich in hun eer gekwetst?

“moet je maar niet op TV gaan” zou een opmerking van mij kunnen zijn. “Dan weet je dat je kritiek gaat krijgen” is er ook 1. En natuurlijk is dat zo, als je je kop boven het maaiveld steekt kun je verwachten dat iemand die er professioneel afhakt. En ik denk ook wel dat je een bepaalde mate van kritiek moet kunnen hebben want uiteindelijk kan kritiek je naar een hoger niveau brengen. Maar was het wel kritiek? Wanneer is het kritiek en wanneer is het iemand afbranden? Die vraag is niet anders als “is het plagen of pesten?”.

En zo kreeg ik gisteren in ene een spiegel gepresenteerd en keek ik naar een beeld dat me helemaal niet beviel. Ik was al zwaar aan het minderen met de sociale media. Hoe leuk ik het ook vind, het neemt te veel tijd en het laat een kant zien van mij die slechts  een gedeelte is van wat ik ben. Het beeld in de spiegel dicteert me dat ik de huidige weg wil volhouden en de sociale media zo af en toe gebruik om mijn gedachten te delen, mijn moeder een beetje in “leven” hou of mijn ongenoegen te uiten over wat me dwars zit.

Geen #BZV tweets meer, en geen #tvoh gelul.. nee ik stop er mee omdat ik me pas nu realiseer dat ook ik bijdraag aan een soort van pestgedrag zonder dat ik me dat realiseer.. En het ergste is .. ik doe dat vanuit de laffe veilige positie van mijn toetsenbord en geef een ander geen enkele kans zichzelf te verdedigen of om iemand in de ogen te kijken en te zien dat wat ik zeg kwetsend is.

No more!

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.