Mijn dingetjes…

moeder

Gisteren was je 5 jaar dood. Ik zeg bewust dood want dat was de dag dat je lichaam eindelijk besloot er mee op te houden. Je was al veel eerder weg, een jaar of 6 daar voor eigenlijk al.

5 jaar later is alles gewoon doorgegaan. De wereld stond niet stil en de zon kwam gewoon elke dag weer op. Mensen gingen gewoon naar hun werk en de winkels elke dag weer open. Kinderen verwisselden van klas en school. Maakte mooie en minder mooie dingen mee en leerden elke dag.

5 jaar later ook nog geen steek dichterbij een oplossing. Nog steeds krijgen te veel mensen de diagnose Alzheimer of dementie in welke vorm dan ook. Elke dag worden er weer hartverscheurende momenten beleefd. Elke 5 uur is er weer iemand die zijn of haar doodvonnis krijgt. En ja we snappen het beter, gaan er anders mee om maar het hart van de zaak blijft dat iemand waar je van houd binnen niet al te lange tijd zal zeggen “wie ben jij eigenlijk?”

5 jaar later herinner ik je lach, je lief zijn, je altijd klaarstaan. Jij die je altijd wegcijferde voor kinderen en anderen. Bijna altijd goed gehumeurd. En die lach, die bulderende harde lach…

5 jaar later en we zijn gewoon doorgegaan. De aarde draait en de kerst komt er aan.

5 jaar later, de wereld al 5 jaar iets minder mooi zonder jou om ons heen.

5 jaar later, mis je nog steeds.

X

Vele van jullie weten dat ik een verleden heb met de ziekte Alzheimer, uiteraard niet mijzelf (al twijfel ik soms aan mijzelf) maar vanwege het ziektebed van mijn moeder. Van alle eigenschappen die deze ziekte met zich mee brengt heb ik ze allemaal wel gezien. De meeste dichtbij en sommige bij de mede zieken in het verzorgingstehuis van mijn moeder. Het is ook daarom dat mijn antenne voor deze ziekte iets beter is afgestemd dan andere.

Zo kwam ik langs Glen Campbell, voor sommige onder mijn lezers bekend als de “Rhinestone Cowboy” en voor de wat jongere onder ons.. het was/is een zanger en specifiek Country. Iemand die heel veelzijdig door het leven ging. Speelde op de platen van de Beach Boys (gitaar) en heeft een aanzienlijk oeuvre op zijn naam staan. Ergens 2010 heeft de man de diagnose Alzheimer gekregen en toen is besloten dat een filmmaker en zij zelf een gedeelte van zijn proces in beeld wilde brengen.

 

Dit alles is samengebracht in een documentaire “I’ll be me” welke in 2014 is uitgekomen. Begin Februari (11 om precies te zijn) zal de NTR in het Uur van de Wolf deze documentaire uitzenden. Het is een prachtige docu en mensen die er direct of zijdelings mee te maken hebben zouden moeten kijken. De manier hoe ze met de ziekte omgaan, wat ze proberen te doen voor hem en altijd naast hem staan is ontroerend. Het toont in zijn specifieke geval ook aan dat activeren en stimuleren van je talent, passie of kracht een positieve invloed heeft op deze sluipende klote ziekte.

 

 

 

Ik raad zelden aan naar iets te kijken maar deze zou ik zelf kijken.. Ik heb meerdere keren zwaar ontroerd zitten kijken en mijn god wat een herkenning op veel momenten. Ik benijd de man dat hij zo door zijn vrouw en kinderen en familie en vrienden is begeleid. Dat zou voor iedereen moeten kunnen. Vooral het nummer dat hij tijdens zijn ziekte maakte onder zware begeleiding en 100 miljoen keer oefenen en knippen en plakken is wonderschoon. Iedereen die de ziekte kent zal het herkennen..

Glen Campbell – I’m not gonna miss you

Dus, 11 Februari (ijs en weder dienende) NTR Uur van de Wolf “I’ll be me” kijken!

IMDB I’ll be me

 

Ik stel me zo voor,

je zit in een boot nog aan land. Mensen op de kade, mensen die je kent.

Gebouwen zijn je herinneringen onlosmakelijk verbonden met de mensen

Langzaam vaar je weg, in de boten naast je de mensen die het dichtst bij je staan

De kade wordt kleiner en de mensen vervagen langzaam in de omgeving

De gebouwen zie je maar de verbinding met de mens vervaagt aan de horizon

De boot gaat sneller en de mensen in de bootjes naast je hebben moeite je bij te houden en raken achterop

Geen kade, geen mensen

Kleine gebouwen en meer zee

Mensen in bootjes worden bootjes waar de mens niet meer zichtbaar is

Kleine herkenning van de bootjes maar wie er in zaten kun je niet meer zien

Vage gebouwen, slechts een verstoring aan de horizon

Bootjes worden vlekjes

En dan alleen nog maar open zee, tot dat de zon is onder gegaan.

Alzheimer…

vlekjes

vlekjes

Het is eind januari 2015, het is inmiddels ruim een maand geleden dat wij afscheid hebben genomen van mijn moeder. Na lang ziek geweest te zijn gaf het lichaam het, gelukkig, op. Het was voor mij een nieuwe en eenmalige ervaring, geen ouders meer. Maf idee. Alsof je in ene alles helemaal alleen moet doen. er geen achtervang meer is die ouder heet. Geen mogelijkheid meer om fouten te maken. Dat kon natuurlijk al niet meer gezien de staat van mijn moeder maar toch. Het voelde op een gekke manier alleen (terwijl ik dat alles behalve ben!).

Ik rij meerdere keren per week langs de afslag naar het verpleeghuis. Meerdere keren heb ik de afgelopen tijd gedacht “hey ik moet weer even bij mijn ma langs, al weer even geleden” om vervolgens te realiseren dat dit niet meer kan. Er liggen zelfs nog spullen in het huis. Vind het moeilijk er naar toe te gaan en het op te halen.

Het voelt ook als een gat, het wegvallen van een zorg die je een tijd hebt gehad. Ik ben dankbaar dat ze niet meer hoeft te leven zoals ze de laatste maanden (misschien wel jaren) heeft geleefd maar je mist het verdorie toch. Zo nu en dan struin ik door oude foto’s die ik samen met de familie had verzameld voor de uitvaart. Dat maakt me weemoedig. Ik heb achterlijk veel foto’s van de afgelopen jaren waarin duidelijk de aftakeling te zien is. Die maken me nog weemoediger. Zo veel heeft ze moeten inleveren uiteindelijk.

Op de uitvaart draaiden foto’s van haar op de achtergrond. Het viel me pas daar op dat ze eigenlijk op elke foto breed lacht. Het was postuum een eerbetoon aan haar goede karakter en voor mij een herinnering dat het leven zo veel mooier is als je het lachend en open tegemoet kunt treden. Zo gaf ze me nog even een laatste les op de allerlaatste dag dat ze lijfelijk aanwezig was in ons leven… mooi mens 🙂

Ma-2004

Wat een maf jaar was dit. Er zijn niet veel jaren geweest die zo hectisch en intens waren als dit jaar. Veel beslissingen genomen, routines aangepast en waar nodig hulp gezocht, gekregen en gegeven.

Het jaar eindigde triest en met een opluchting. Het overlijden van mijn moeder, waar ik bijna 10 jaar intensief voor heb gezorgd, markeerde een einde aan een tijdperk. Opgelucht kan ik zijn dat er rust is, bij haar maar ook bij mij.

Opgelucht dat de uitvaart goed bezocht was. Een lege zaal omdat ze iedereen heeft overleefd was een doem scenario in mijn hoofd. Het was zo mooi om te zien dat er een aantal mensen was. Onverwacht en zo verschrikkelijk gewaardeerd. Kwamen ze niet speciaal voor mijn moeder dan wel voor 1 van ons.

Een stukje vertellen in publiek gaat me niet moeilijk af maar die kleine 10 minuten bij de uitvaart waren de langste ooit en toch heb ik maar een heel klein tipje van de sluier kunnen oplichten wat betreft het leven van mijn moeder.

Op de achtergrond liepen foto’s van haar in een halfuur durende carrousel. Terwijl ik mijn afscheid nam zag ik dat op elke foto ze een dikke vette lach had. Een mooi moment daar zo naast de kist. Een moment van herinneringen aan iemand die zelden chagrijnig of humeurig was.

Nu is er rust, tijd voor andere dingen. Tijd voor een nieuw jaar. Ik ga er blind in en neem me niets voor behalve dat ik nog iets meer in de geest van haar ga proberen te leven… Lachen en vrolijk..

Dank jullie allemaal voor het meelezen, meeleven en reageren hier. Jullie gaven mij en mijn moeder een gezicht. De verschrikkelijke ziekte van Alzheimer een plaats. Die strijd is niet over… Helaas..

Ik wens jullie allemaal een mooie jaarwisseling en alle goeds en geluk die jullie kunnen hebben in het komende jaar en de jaren die komen.

Menno

Share if you care
Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.