De Toerist …

U kent hem wel.. de toerist. Schuchter en met enige twijfeling loopt hij de receptie van de camping binnen. Kijkt om zich heen en zoekt naarstig naar aanknopingspunten die hem vertellen of hij zich ook in het Nederlands kan uitdrukken. De moedeloze blik op het vermoeide witte gezicht met “ray ban “ bril (ja die.. met klein stukje Ivoor boven de neus sectie tegen .. “het naar beneden lopende zweet van de keihard werkende doodsbenauwde F16 piloot” die vechtende voor lief, volk en vaderland de Russen probeert te overwinnen terwijl hij met links Great Balls of Fire in C mineur speelt op een pianola!) uit de tijd dat Tom Cruise nog wel indruk op de jeugd maakte verteld genoeg.
Langzaam schuift de toerist naar voren, achteloos wat franse folders pakkend die hij semi intellectueel en om zich heen kijkende door bladert. Je ziet hem staan, wit t-shirt zonder mouwen, wit lijf met 1 gebruinde arm van uit het raam kijken. Het laatste stukje van de reis langzaam rijden met het raam open, radio wat harder (met snoeiharde Franse Rap van François le Grande op de lokale radio) en armpje uit het raam.. hopende op wat aandacht van de enorme hoeveelheden bakvissen die in weinig verhullende gebruinde lichamen richting strand, zwembad of ander zorgeloos vertier lopen.
Een kaki korte broek met een hoeveelheid aan zakken waar McGyver serieus jaloers op zou zijn en daar minimaal een vliegtuig met bubbelbad aan onderdelen in zou hebben..
Witte, ietwat harige benen gevolgd door witte sportsokken die opgetrokken zijn tot in de kruis streek… het gehele ensemble afgemaakt met mooie witte gympies of open sandalen… want die lopen zo lekker… (ik heb me kunnen beheersen en de open Croc drager buiten beschouwing gelaten..!)

Je ziet hem kijken.. nog 1 iemand voor hem aan de balie.. * zucht *

Achter hem 1,87 kind die vanuit de Renault Megane Scenic (Rood bouwjaar ’95) voor de 38ste keer roepen dat “het eerste dat ze gaan doen is lekker het zwembad in duiken” … geflankeerd door zijn vrouw die zat en compleet vermoeid half weggezakt achter het warme raam zich zit te verheugen op 2 weken hetzelfde als thuis.. maar dan in Frankrijk… en zonder vaatwasser… en wasmachine… en bloedverziekende hitte….

“Goedendag” zegt de man.. “spreekt u Nederlands?” … de vriendelijke maar inmiddels gaar gelulde dame achter de balie reageert en zegt “non monsieur je parle Francais, English est Deutsch”..
In zijn beste Engels vraagt de man of hij kan inchecken.. “hello, wie aar de familie Jansen from the nederlands end wie wont toe sjek in…” … De vrouw achter de balie, gepokt en gemazeld, weet inmiddels de streekdialecten wel te herkennen en spreekt in vloeiend Engels de man aan en heet hem en zijn familie welkom.
Het “insjekken” verloopt redelijk vlekkeloos en een minuut of tien, 21 keer “ik ga als eerste zwemmen” en 7 boze en verveelde blikken uit de Renault Megane Scenic (Rood bouwjaar ’95) die precies fout genoeg voor de slagboom staat dat iedereen er eigenlijk net niet omheen kan …

De man mompelt nog wat en loopt gewapend met een Nokia 6310 (zilver) links op de heup langzaam naar de auto.. In de auto zie je het gebeuren.. de vrouw vraagt wat aan de man.. “heb je nog gevraagd of we…. “ de man reageert en zegt iets van “nee ze begrepen me niet.. enzo.. “ wat (zo weten alle mannen) de perfecte smoes is om te verhullen dat je gewoon al weer vergeten bent te vragen wat je moest vragen. Het is schijnbaar cruciale informatie want de vrouw werpt een blik waar de gemiddelde weldenkende middelbare man direct een hurkende kruisbeschermende houding van aanneemt en stuurt wat onaardige verwensingen zijn kant op.

De man terecht vermoeid van de lange reis, want geloof me.. 1400 km in een Renault Megane Scenic Rood bouwjaar ’95 met 1,87 kind op de achterbank zonder “in car entertainment system” zonder airco op zwarte zaterdag over de route soleil… dat is een respectvolle onderneming waar de gemiddelde poolreiziger die slechts gewapend met een scherp bot, gaffer tape en een oud zeil nog een puntje aan kan zuigen!
De man reageert als door een wesp gestoken en verliest elk laatste stukje zelfrespect…

Al ruziënde en fors gebarende rijden ze de camping op… op weg naar 2 weken als thuis… maar dan in Frankrijk… en zonder vaatwasser…

Al kijkende vraag ik mij af of ik inmiddels ook ben als die toerist… maar dan zonder Renault Megane Scenic (Rood Bouwjaar ’95)

Menno

Vive la France….

Daar zit je dan ..  letterlijk als god in frankrijk (al ben ik niet zo narcistisch dat ik mijzelf gelijk aan god stel laat dat helder zijn 😉 ) … 2 weken niets doen .. 2 weken de struisvogels nadoen…
1 week verder en eindelijk een beetje in de flow. Het werk laat je nooit los dat is het nadeel van een klein bedrijf zoals wij runnen. Altijd wel een factuur of dingetje dat geregeld moet worden. Maar een week verder aardig het nietsdoen te pakken.

Nadeel van niets doen is dat je veel te veel tijd hebt om na te denken. Dat is vaak goed maar soms denk je simpelweg te veel. Dat is ook nu het geval… had ik zaken anders kunnen doen… wat nou als ik toen … etc etc… Om gek van te worden …

2 belangrijke dagen gingen er voorbij de afgelopen week .. de sterfdag van mijn vader en de verjaardag van mijn moeder… beide in stilte beleefd.

Het mooie aan een vakantie is dat ik weer reconnect met mijn kinderen. Met name de kleinste is al heel anders tegen mij als een week geleden. Nu komt hij veel vaker direct naar mij toe ipv eerst naar zijn moeder te lopen. Ik geniet van dat ventje dat zo parmantig de fransosen op de camping om zijn kleine vingertje wind… ik geniet van mijn 2 oudste die elke dag weer de moeilijke keuzes moeten maken … “zwembad… zee… ds… spelen… eten… koekje…. etteren … ” 😉

Dat maakt eigenlijk alles goed en draait mijn geen zin van vorige week om naar … “zin” deze week.
Nog een dag of 7 en dan rijden we weer richting Nederland … weg van het weer, weg van de tijd… terug naar de realiteit …..

Nog maar ff wachten.. vanavond drink ik een rose op een ieder die dat wil! .. nu is nu en morgen zien we wel weer verder… wie weet is er nog wel een zonsondergang als kado voor mijn ogen 😉 … jullie twitteraars zullen dat zonder twijfel weten als dat zo is 😉

Fijn weekend en groet vanuit een zonnig Vias, zuid frankrijk …

Menno

Even weg!

En dan in ene is het zover, vakantie… Zonder nou in zelfmedelijden te vervallen durf ik best te zeggen dat we daar wel aan toe zijn. Het is een bewogen tijd in het leventje op het moment. Het is erg veel geweest met mijn moeder en niet te vergeten mijn schoonvader. Een kleintje in huis en zakelijk is het nou ook niet een jubeljaar..

En dan staat de de auto klaar, spullen er bijna in en oppas voor het huis geregeld.. we weten waar we hen gaan en ik weet hoe lekker het daar kan zijn.. en toch.. heb ik geen zin…
Geen zin om mijn moeder 2 weken uit het oog te verliezen wetende dat ze niet in staat is dingen te vertellen en ik als de dood ben dat er iets mis gaat terwijl ik er niet ben…

Geen zin om alles achter te laten en 2 weken net alsof te gaan doen..

Geen zin om te rijden…

Geen zin de spaarrekening leeg te trekken… (jaja echte hollander… tsss)

Geen zin te luieren wetende dat eigenlijk de handen heel erg uit de mouwen moeten…

En toch stappen we morgen in en rijden we weg. Wetende dat er flink opgeruimd moet worden als ik terug ben en wetende dat er problemen zijn die gewoon blijven wachten tot ik terug ben…
Toch stappen we in…

Ik heb slecht nieuws.. er is gratis WiFi (jajajaja Hollander!!!!) bij de receptie… dus jullie zijn niet van me af 😉

Au revoir!

Menno

Nieuwe blog site… #boeiend

Vandaag mijn nieuwe domein in gebruik genomen. Hoewel Blogspot een fantastisch medium is om te posten is het nooit mijn eigendom. Vanaf nu is alles wat ik doe mijn eigendom en kan ik besluiten wat er met alle gebeurt. www.mennodrenth.nl zal het zijn 🙂

Ik hoop dat alles naar behoren werkt en dat jullie zo af en toe meelezen met een gedeelte van mijn leven! Met name de ziekte van Alzheimer zal hier prominent aanwezig zijn aangezien zowel mijn moeder en mijn schoonvader aan deze zieke lijden.

Als er iets is dat niet klopt of wekt hoop ik dat jullie dat mij laten weten!

Dank Menno

Wel of niet… wel dus…

Mensen die mij al een tijdje volgen op twitter weten dit al.. mensen die dat niet doen wellicht niet. Voor hen en een ieder die dat boeit dit stukje!

ik ben de 3e van 3 kids thuis.. beetje een nakomer en automatisch verwender dan de rest. Alles was al een keer uitgevonden door mijn broers dus ik liep fluitend altijd overal doorheen. Ik heb sinds jong altijd een prima band gehad met mijn ouders maar altijd iets extra met mijn moeder… zie het als een moederskind dingetje ;).

Mijn vader stierf vele jaren geleden en liet mijn moeder achter als weduwe. Mijn moeder was een sterke zelfstandige vrouw. Al heel jong woonde ze op haar zelf.. vanuit de provincie alleen naar Amsterdam begin jaren ’50 .. dat was heel wat 🙂

Ook toen ze alleen was bleef ze de positiviteit zelve .. altijd lachen en pret veel doen kinderen oppassen en god weet wat. Met de auto heel Nederland door en verder. Op haar 63ste voor het eerst vliegen etc etc..

Helaas werd er een kleine 2 jaar de ziekte van Alzheimer als diagnose gesteld. En zoals met veel terminale ziekten weet je verder niet hoe het verloop zal zijn.
Inmiddels woont mijn moeder in een verpleegtehuis en zet de neergang met turbo in. Binnen 2 jaar van een beetje vergeetachtig naar iemand die mij bijna niet meer herkend.. sterker nog heel af en toe nog maar herkend.

Voor mij is dat kud.. heel kud.. en af en toe als daar vandaan kom dump ik dat soms plompverloren op Twitter .. chocola en tweepcare (en @Btje100 ) geven een fijne push gek genoeg. Soort therapeutische manier van verwerken 🙂

Hoe dan ook dit stukje voor hen die het boeit en zich afvragen waarom ik soms dat soort dingen neerzet.

Thx zeker al die tof, lief en verassend reageren.. !!!!

Menno