Mijn dingetjes…

Monthly Archives: August 2010

Trots is een mooi iets, het helpt je zelfverzekerd te zijn.. het geeft je kracht om dingen te doen. Trots kun je zijn op veel dingen, je kinderen, je werk, je stelling of je mening. Trots is mooi…

Soms is trots onhandig. Soms maakt het je onverzettelijk en eigenwijs. Dan zit trots in de weg van wat je doet. Ik ben ondernemer sinds jaar en dag en ondernemers zijn trots. Ze komen ‘s ochtends binnen kijken rond en zijn trots. Kijken naar hun werk en zijn trots.. schrijven rekeningen en zijn trots.Kijken naar wat ze hebben bereikt en zijn trots.

Heel soms gaat het eens wat minder.. dat gebeurt. Crisis, tegenwind of gewoon pech… dat gebeurt… maar wat doet de ondernemer? Die zit lekker trots te zijn… achter zijn buro… trots…

En dan in ene is er die dag… die dag dat blijkt dat het toch ernstiger is dan je dacht… wat doe je dan? Zak je onderuit en huil je trots uit? Doe je net alsof er niets aan de hand is en ga je trots naar huis wetende dat trots de rekeningen niet betaald?….

Trots is mooi en is nodig om jezelf op te peppen… maar soms moet je trots laten vallen… Vandaag doe ik iets wat ondernemers moeten doen… beslissingen nemen en initiatief tonen… Ik gooi mijn trots aan de kant en blog deze tekst….

Een uitermate trouwe en toffe twitter maat zei laatst tegen me.. “use the social force Menno.. zet je netwerk in en dump je trots!”

Bij deze… 🙂 Ik kan wel wat werk gebruiken.. ICT, Media, putjescheppen… Mijn profiel vind je op linked in

Alle tips zijn welkom! En mijn dankbaarheid groot!.

Menno

“hoe was het op school?”

“stommmmmmm”

“oh? hoezo dan?”

“ja we mochten gewoon even niets zeggen even na de pauze zomaar even niets alleen maar stil zijn.. stommmm”

….

“Men, zullen we samen op de DS?”…

“ja is goed Gil maar dan spelen we wel Donkey Kong…”

“nee dat is niet leuk want dan win jij altijd…”

“ja duhhh dan moet je maar beter spelen…”

“nou dan doe ik het lekker niet..”

“nou dan doe je het toch lekker niet?.. ik ben toch beter…”

“helemaal niet!”

“helemaal wel”

“helemaal niettttt”

“echt wel… zeker wel.. super zeker weten welles”

…..

“zullen we dan gaan kleuren?”

“ja ook goed.. ik wil transformers kleuren..”

“ik wil littel piepel kleuren”

“prima… ik wil de rood”

“nee die heb ik al … ”

“nee die heb je nog niet die wil ik”

“nee maar ik dacht er aan dat ik de rood wilde gaan gebruiken dus IK heb de rood al…”

“nou pfff ok hoor duhhhh.. dan neem ik wel de blauw…”

“je gaat toch geen blauw doen op een transformer?”

“jawel?”

‘oh…”

…..

“zullen we buiten spelen?”

“ja leuk verstoppertje… ben jij hem ok?”

“nee ik was die ene keer toen we samen door de buitenstraat liepen naar G al geweest weet je nog?”

“niet!”

“wel”

“niet!!!!!!”

“wellllllllll”

……

“mag ik op de Play?”

“nope..”

…..

“mag ik op de computer?”

“nope..”

…..

“mag ik wat drinken?”

“dat kan je inmiddels toch zelf wel?”

…..

“wat eten we?”

“Doperwten..”

“ieeeuuuwwwww gadverrrrr”

….

“mag ik later naar bed?”

…..

Truste….

Ik heb geen inspiratie, gewoon niets… de inspiratie doos ziet er uit als de inhoud van mijn tank na een flinke rit… leeg. Nou hou dan je mond hoor ik je denken… maar nee hoor Baklap moet en zal zijn muiltje opentrekken.. wel of geen inspiratie.
Komt het doordat ik de day after beleef? 2 weken lekker op vakantie geweest in Frankrijk borrellende van de inspiratie tot het doen van alles wat maar mogelijk was? Komt het doordat ik morgen weer lekker het werk ga opzoeken? …
Ik reed net even naar de benzine pomp om wat te halen (nee dat niet… die heb ik al…) en op de weg daar naar toe viel me wat op.

Het is Hilversum en Hilversum heeft het talent om een keer in de zoveel tijd het hele openbare leven lam te leggen. Eén keer in de zoveel tijd doen ze groot onderhoud van de wegen hier. Hilversum is een dorp dat 2 doelen dient.. werk voor een aanzienlijke hoeveelheid omroep medewerkers vanuit andere delen van het land en als doorvoer dorp tussen de A27/A1 en de A2 .. Lekker door Hilversum en dan hop de snelweg weer op.
Maar terug naar het grote onderhoud… zoals altijd weten ze dan met kritisch kijken, extreem goede voorbereiding en heel veel toewijding van de gemeente het zo te wurmen dat Hilversum één groot verkeersinfarct wordt. Het liefst zouden ze alles afsluiten en Hilversum van de kaart vegen maar dat is tot op heden nog niet gelukt..

Alle wegen die Hilversum uit gaan zeg aan de Noordzijde worden rigoureus en zonder pardon volgeplempt met borden.. gele borden.. Ze hoeven de weg niet af te zetten want de enorme hoeveelheid gele borden voorziet daar reeds in. Gevolg is dat half doorreizend Randstad zonder weet van welk lot ze te wachten staat Hilversum in rijd om vervolgens in een Twilight Zone soort vangnet te komen. “You can check out anytime you wan’t but you can never leave..” … ik weet zeker dat de Eagles Hilversum bezocht hebben voordat ze Hotel California schreven… Als ik van huis naar de snelweg wil kost dat normaal rond de 1 minuut. Stukje diep, rotonde en dan hop Utrecht here i come.. Nu kost me dit op een gewone dag rond de 60 minuten… ja geen gein.. 60 minuten! ..

Maar goed wat ik aan wilde tonen is dat het druk is in Hilversum. Het middelpunt van de aarde (zoals ze zich zelf graag profileren) heeft het druk. Ik reed op de befaamde weg die nog wel mogelijkheid geeft tot het verlaten van Hilversum en zag daar een rij auto’s..ze reden allemaal net iets harder dan stapvoets. Links en rechts crossen de scooters, wannabee Knetemannen en aquajoggers voorbij terwijl de automobilist zich opvreet en de weg naar de vrijheid wilt..

Er staat een dame op leeftijd langs de weg en je ziet aan alles dat ze ondanks een goed leven niet zo snel meer is.. Grijze haren, kromme benen, nette jas aan en verzorgd staat ze krom te wezen aan de kant van de weg.. alles wijst er op dat ze niet meer meedoet met de NY marathon.. (of was het de rollator met iets te zachte bandjes …) … de auto’s kruipen, iets harder dan stapvoets, voorbij.. niemand.. nee echt niemand stopt… niemand…

Hele rijen met auto’s komen voorbij.. niemand stopt.. ze staat daar en het begint zachtjes te regenen.. niemand stopt… Een beetje twijfelend duwt ze haar rollator wat naar voren… niemand stopt.. Ze kijkt eens vriendelijk opzij en zoekt oogcontact met bestuurders… niemand stopt…

Uiteindelijk na zeker een minuut of 10 (slechts 50 te gaan en we zijn er uit) stopt er een auto… de persoon gebaart vriendelijk dat ze over mag steken en zo geschiede… de vrouw loopt in redelijk stevige pas over en bedankt vriendelijk.. serieus waar zit er al weer iemand achter die het niet kan laten zijn toeter te betasten… (waarschijnlijk was hij gestressed omdat ook hij haast had weet je.. en het leven ook voor hem niet zo makkelijk was… je ziet hem denken “moet je maar niet oud worden”..)

Het is dagelijks gebruik, hoe vaak ik niet bijna voor mijn stoffer gereden wordt als ik via het zebrapad de drukke winkelstraat in de buurt oversteek zijn nagenoeg ontelbaar.. als je wacht kun je maar beter zorgen dat je aarde en water bij je hebt want wortel schieten zul je!
Het ellendige is dat het onverdraagzaamheid alleen maar erger maakt.. je staat te wachten en niemand stopt ff.. dat irriteert… en maakt dat je zelf ook genegen bent te denken “sterf..” .. Laatst weer bijna omver gereden en mijn 6 pack (nee niet die!) zwaaide richting te auto.. met veel bravoure liet ik de man in gebarentaal zien dat ik het niet eens was met zijn beslissing… Helaas waren de 4 dikke nekken in de auto het ook niet eens met die van mij… rennen joh??!!! Wist niet dat ik het kon 😉

Ik begrijp ook niet zo goed waar het vandaan komt, hebben we het zo druk? Zijn we zo belangrijk? Kunnen we echt niet een heel klein stukje verder kijken dan onze neus lang is?

Nee dan doen ze dat in Frankrijk een stuk beter.. daar vragen ze niet .. daar wachten ze niet.. daar doen ze! Hop niks geen knipperlicht.. gewoon naar links en als je er tussen zit.. jamerrrrrr 😉 het is wel duidelijk in ieder geval.

Het is best een harde wereld.. waar je als je wat zegt van iemand die de tram staat vol te fluimen kunt verwachten dat je wakker wordt (als je geluk hebt!) op de intensive care… of waar je als je het niet fijn vind als ze tegen je pui aan staan te zeiken kunt verwachten dat je een kogel met jouw naam kado krijgt… en nog een voor onderweg ook…

En stiekem kreeg ik inspiratie..

Het zit er op… de vakantie is voorbij. Ik schrijf dit blog op de laatste dag van de vakantie buiten op ons franse terras. Het weer was fantastisch en de kinderen hebben zich 2 weken uitstekend vermaakt. Het is alweer voorbij gevlogen… 2 weken zijn in een oogwenk voorbij. Je komt aan en denkt haaa lekker 2 weken nietsdoen en in ene zijn die 2 weken voorbij…

Nog een stukje terug over de Route du Nord en eenmaal voorbij Parijs zien we Nederland al bijna liggen..
Ik heb ondanks mijn geen zin blog genoten van de vakantie. Ik heb vooral genoten van het weer, de plaats en de mensen. Vroeger was mijn vaste uitspraak “Frankrijk is leuk er moesten alleen geen Fransen wonen!” .. zoveel jaar later ben ik daar van terug gekomen. Het Franse volk is prima volk… ietwat star om de randjes maar zeker niet de hufters waar ze vaak voor uit gemaakt worden.
Steeds vaker ontdek ik wat vele voor mij al wisten, de Fransoos kan het waarderen als je de moeite neemt zijn land te begrijpen. De taal is daarbij stap 1. Het is een moeilijke taal en ondanks (of is het dankzij?) de hele leuke Franse docente die ik op school had (Mevrouw Hoens.. pffff nou nou.. een echte Francaise in beeld en geluid 😉 .. wat een lek… goed…) heb ik niet veel meer Frans opgestoken dan “Oui ici Madame Curie” .. maar tijdens de verblijven in Frankrijk toch de moed opgevat dat steenkolen Frans weer eens op te poetsen naar Briketten Frans..

Het helpt zo veel als je probeert het Frans te spreken.. al is het maar een ingestudeerde zin die je er uit mompelt.. Vriendelijk lachen en dan uitleggen dat je een “petiet peu Frans parle” en ze smelten. De Fransoos zal was in je handen worden en alles uit de kast halen met een Frans accent je in het Engels te helpen…

Ik heb de afgelopen jaren menig bot kijkende Fransoos kunnen betrappen op een grimas wanneer ik mijn uiterst secuur ingestudeerde zin Frans ten tonele bracht (met dank aan “Frans voor beginners met fonetische opzet hulpstukjes” ) Ze halen er soms een collega bij en vragen je het nog een keer te zeggen en lachen je vol in de bek uit maar ze vinden je gelijk leuk! (uitzonderingen daargelaten maar zoals eerder gezegd aso is aso in welke taal dan ook!)

Op de camping deze keer met een leuke Française in een elektrisch karretje de camping over gescheurd op BBQ jacht .. “when sjoe feint won teek it and run as fest as sjoe ken” zei ze onder weg “I wil cuver joe wis mon cart” .. en dat alleen maar doordat ik in Briketten Frans vroeg of er nog een BBQ te leen was voor vanavond.. en dat er 3 zielige hongerige arme kinderen mee stonden te kijken die al weken niets anders te eten hadden gehad dan het heerlijke maar ooh zo verstoppende Franse “fluut” ontbijt… dat hielp natuurlijk ook..

Het is een heerlijk land en zeker in het zuiden een heerlijk klimaat (terwijl inmiddels de regen met bakken uit de lucht komt.. klote zomer … klote weer altijd in dat Frankrijk zeg grmbl.. ) … ik hoop er nog lang te komen!

Zaterdag terug.. Zondag opruimen en chillen en maandag vol aan de bak met als doel de vakantie langer in gedachten te houden dan 3 dagen… Een mede twitteraar zei van de week tegen me “gelukkig hebben we de foto’s nog” 😉

Tot in Nederland …

Delfgauw, een man 37 jaar oud besluit dat zijn leven geen zin meer heeft… geldproblemen spelen hem dermate veel parten dat hij geen uitweg meer ziet. Hij bind zijn vrouw vast op het bed en neemt zijn 3 jarige dochter in zijn armen… daarna steekt hij het huis in de brand….

Als je dat leest lopen bij mij de rillingen over mijn rug. Wat bezielt iemand zoiets te doen? Hoe hoog moet je nood zijn als je een dergelijke beslissing neemt voor jezelf maar erger nog voor je vrouw en kind! Het is onmogelijk te peilen als je nog nooit in een dergelijke situatie geweest bent. Het is niet te veroordelen en niet te begrijpen … De vrouw heeft het overleefd en de man met zijn dochter zijn gestorven. Ik kan er niet bij… hoe ik ook mijn best doe … dat je jezelf van het leven beroofd is al moeilijk te verkroppen maar die keuze kan ik nog enigszins begrijpen maar je dochter.

Ben je dan egoïstisch? Ben je gevoelloos? Ben je gek? … Heel misschien was de man wel zo vol liefde voor zijn vrouw en kind dat hij echt dacht dat het beste was er uit te stappen. Wat moet de vrouw zonder de man en hoe onderhoud ze het kind? Dan maar allemaal samen naar hopelijk het hiernamaals.. daar hebben we geen slecht leven daar is het goed.

Denk er eens over na die laatste momenten voorafgaande aan een dergelijk drama… ik krijg er alweer de rillingen van.

Ik kan alleen maar hopen dat de vader ondanks zijn wanhoopsdaad zijn dochter met alle liefde die hij had heeft vastgehouden en moed ingesproken… 3 jaar oud…

Gruwelijke bericht…

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.