Mijn dingetjes…

Monthly Archives: February 2013

This gallery contains 3 photos.

De afgelopen dagen heb ik best veel berichten gehad via de verschillende media. “Hoe gaat het met je moeder” was de strekking van 99.9% van die berichten. Ik bedacht me dat het inderdaad wel zo netjes was om een update te doen daar er voor mij veel mensen mee leven.

Een paar dagen later.. Mijn moeder heeft Morfine via pleisters. Het was de bedoeling dat dit verlichting zou geven wat betreft de pijn (zie blog 1 en blog 2 ) Afgelopen Maandag is de arts bij haar geweest en heeft haar andermaal onderzocht. Ze konden gelukkig geen bewijs vinden voor een breuk in of om haar heup. Dat gaf een soort van rust dat we in ieder geval niet hoefden te gaan slepen met haar.. of niet natuurlijk. Wat ze wel heeft is er niet te zeggen, het kan een verdraaiing zijn maar ook wat anders.  Per slot voor rekening zit er nagenoeg geen beweging meer in haar en is zitten en liggen alles wat ze doet.

Dinsdag kwam ik binnen en verdomd.. de oude eik zat toch weer aan de tafel in de huiskamer. Ze zat niet echt ze lag meer in de speciale stoel maar ik was stomverbaasd haar daar te zien. Ze is suffig door de morfine en als ze probeert te bewegen zie je duidelijk dat ze nog steeds pijn heeft maar ze zat er gewoon weer. De morfine doet zijn werk en haalt de scherpe rand van de pijn af waardoor er toch weer een soort van kwaliteit ontstaat in haar leven. Suffig is ze wel en ze slaapt veel en snel. Ze is ook onrustiger dan anders. Emotioneel, meer dan anders en ondanks dat ze half door haar ogen kijkt lijkt ze scherper dan eerst.

Ik heb haar eten gegeven en dat gaat best goed. Poffertjes voor de lekker en daarna nog wat quiche. Ze eet met mate maar ze eet en ook het drinken met een rietje gaat wonderwel. Als ik vraag of het lekker is kijkt ze me suffig aan en zegt met een hele luide duidelijke stem “Ja” en dan echt op een manier dat ik bijna schrik. Haar stem klinkt even zoals die altijd klonk???

Ze heeft ook heel af en toe een giebel moment, dan zit ze als een klein meisje te giebelen om onduidelijke redenen. Ik begrijp niets meer van dat mensje. Doodziek, pijn, slecht tot nauwelijks goed functionerend hart en een hersenactiviteit die dermate klein is dat het een wonder is dat ze überhaupt nog kan ademen en eten.  Tegen alle verwachtingen en “regels” in zit ze er gewoon weer. Uiteraard weet ik dat het echt de laatste oplevingen zijn en dat stukje bij beetje het einde in zicht komt maar verdomd ze zit/ligt er.

Ze is inmiddels de langst aanwezig op de afdeling en velen zijn er gekomen en inmiddels weer gestorven maar zij zit er nog. Een lichaam dat weigert op te geven .. een eik.

Hoop dat de morfine haar de korte tijd die ze nog heeft wat verdraaglijker maakt voor haar.

Nogmaals ontzettend bedankt voor alle berichten en reacties die er geplaatst zijn de afgelopen tijd. Wonderlijk dat ze nu nog zo veel los kan maken bij zo veel mensen…

 

This gallery contains 2 photos.

In mijn blog van gisteren veel zorg voor de conditie van mijn moeder. Ik had geen idee wat de nacht ons zou brengen. Met de telefoon dicht bij slapen geeft toch een onrustige nacht. Gelukkig ging de telefoon niet vannacht!

Vanmorgen even gebeld met het huis en het leek iets beter te gaan met haar. In tegenstelling tot gisteren wilde ze vanmorgen wel wat eten en drinken en dat op zich is al een verbetering. Wel deed zich een nieuwe complicatie voor, een futiele complicatie die mij voor het eerst sinds lange tijd voor een ernstig dilemma zette.

Bij het controleren vanmorgen bleek dat ze ernstig pijn had in haar been, ze gaf heel duidelijk aan dat het aanraken of bewegen pijn deed. Het aangeven is niet meer zo gewoon bij haar dus als ze dat doet is het echt pijnlijk. Ze hebben in overleg met mij de dokter later komen die zou gaan kijken naar wat er aan de hand is. Inmiddels loopt ook mijn dag door en ik was al weer aan het werk geslagen. Per slot voor rekening heeft stil zitten ook geen enkele positieve invloed op de hele situatie. Na mijn besprekingen zag ik een gemiste oproep en een voice mail.

Toch wel wat angstig luister ik de voicemail af waar een aardige stem mij vraagt terug te bellen in verband met de toestand van mijn moeder… hmmmm knaagt het in mijn hoofd..

Ik spreek de arts en ze verteld mij haar bevindingen. “De pijn zit in haar heup gebied en is ernstig genoeg om wat mee te doen” verteld ze me “ik mag er niet aan komen en bewegen is heel erg pijnlijk aan de grimassen van je moeder te zien”

Ik krijg een uitleg over wat zei denkt dat er aan de hand is en ik hoor het geduldig aan. Nooit aan gedacht dat ze inmiddels al weer een jaar alleen maar zit en ligt en dat door het alleen maar zitten en liggen je botten stukje bij beetje zwakker worden. De opmerking dat er wat gebroken kan zijn doet me dan ook wel schrikken. Nooit aan gedacht.. zwakke botten breken wellicht al bij het verleggen van een persoon.

“Wat gaan we er mee doen” vraagt ze verder. Toch wel overdondert door wat ik hoor probeer ik een antwoord te formuleren maar kan het niet. Het beste wat ik kan vragen is “wat zijn de alternatieven?’

Ze vervolgt haar verhaal en verteld me dat er een paar opties zijn te weten, niets aan doen.. pijn bestrijding en afwachten. Hmm wederom.. dat klinkt toch niet heel fijn in mijn oren. Optie 2 is een foto te laten maken van haar heup en omgeving. Het grote nadeel daar van is dat we aan de sleep moeten met haar. Weghalen uit de vertrouwde omgeving en meenemen naar een vreemde. Ooit blogde ik over een duimtop (KLIK voor blog) en over de stress die dat met zich mee nam. Dat was in 2010.. en toen was ze nog redelijk “goed”. En optie 3 volgt eigenlijk alleen als we optie 2 gaan doen…

Wat moet je dan.. laat je haar voor wat ze is? Maar ze heeft pijn dus dat kan helemaal niet. Elk vezeltje in je lijf en elke werkende hersencel wil gewoon dat het goed gaat met je moeder en dan is laten gaan eigenlijk helemaal geen optie. Maar ja de stress van het naar het ziekenhuis gaan is ook niets. En dan .. dan weet je dat ze iets heeft, stel ze moet een andere heup? Dat kan helemaal niet meer. Verdoving is geen optie en opereren al helemaal niet meer… wat moet je dan…

Duivelse keuzes die je dan moet maken voor iemand anders, ik voel de pijn niet.. ik weet niet hoe zat ze het is en ik heb al helemaal geen idee wat ze zelf wil. Ooit waarschuwde iemand me dat deze dagen zouden komen. Dagen dat je beslissingen moet nemen voor een ander welke je eigenlijk niet wil en kan nemen en toen dacht ik daar nog niet zo zwaar over. Inmiddels weet ik wel beter.

Voorlopig maar morfine wetende dat dit een opstap is naar het einde maar wat moet je dan.. ik weet het niet en als we met weinig morfine beginnen (pleisters) kan het allemaal wel meevallen en ik weet dat ze het weekend in ieder geval geen pijn heeft. Maandag kijken we dan wel weer verder en ik heb mijzelf 2 dagen extra “gekocht” om de beslissing te nemen die ik eigenlijk al heb genomen…

ps, dank voor alle reacties.. dat is zo gaaf en het helpt!

 

Ze is ziek, de artsen kunnen niets vinden. Ze heeft geen koorts, ze hoest niet en ze is niet lijkwit ofzo.
Haar hart klopt langzaam maar gestaag en haar adem is oppervlakkig maar redelijk constant… En toch is ze ziek.

“Ze reageert anders dan normaal” hoorde ik op de Voice mail vanmorgen, “geen zorgen, verder niets aan de hand”

Vanmiddag toch maar heengegaan en eigenlijk wilde ze al bellen van het huis. Op bed, ogen bijna de hele dag dicht en weinig respons op prikkels van buiten. Ze huilt weinig en dat is geen goed teken.

Ze is ziek, al een jaar of 7… misschien komt er snel een einde aan haar ziekte…

Of misschien ook wel niet en zit ze morgen doodleuk aan de tafel als een ongekroonde koningin..

Het zal toch niet???

image

[Edit: het gaat om verzorgingshuizen ipv verpleeghuizen]

Hoorde vandaag nogmaals de plannen van het huidige kabinet. “Verpleeghuis moet niet gebruikelijk blijven” is het credo. Het moet minder makkelijk zijn om in een verzorgtehuis te komen blijkbaar. Het heeft te maken met de immer toenemende kosten voor de zorg. We gaan graag en veel naar de dok, hebben meer ziektes van deze tijd en we worden ouder.. mooi kut als dat in de weg zit van budgetten.

De ooit geprezen zorgstaat waarin wij leefden is iets dat mijn kinderen alleen nog maar leren in de geschiedenis les op school. De zorg wordt beter als het gaat om kwalitatieve zorg maar vele malen minder als het gaat om ontzorgende zorg. Het is ook lastig met al die etterbakken die blijven leven. Weet je het is ook veel beter als je gewoon je werkbare leven hard werkt, je deel bijdraagt aan het collectief en dan net na je pensioen dood neervalt. Mijn vader had dat concept goed begrepen en deed wat het beste was voor de Nederlandse staat.. ergo doodvallen vlak na zijn pensioen.

Het moet geen gewoonte meer zijn om naar een verzorgingshuis te gaan dus. Familie en thuiszorg moeten meer inspanningen leveren om de mensen thuis te houden zodat ze geen dure plekken in nemen. Nou ik ben een beetje ervaringsdeskundig wat dit betreft. Het is namelijk zo dat het helemaal niet zo simpel is om in een verzorgingshuis te komen. Mijn moeder wilde de balans die mijn vader probeerde te bewaren ernstig te doorbreken. Vermoedelijk heeft ze gedacht, die ouwe ging dood zonder zijn hard verdiende pensioen en zorg te innen, laat ik eens lekker lang ziek worden en dat voor hem doen. Ze heeft alzheimer en dat al heel wat jaren.

Ik ben als mantelzorger heel erg druk geweest met haar. In het begin viel het allemaal wel mee maar toen eten er bij in begon te schieten en ze midden in de nacht de straat op ging in de winter zonder jas dan wordt het wel anders. Als je van 1 keer per dag minimaal 5 keer per dag naar het huis van je moeder moet om iets op te lossen is het anders. En dan nog is het eigenlijk nog niet genoeg om in een tehuis te komen. Natuurlijk is er hulp. In de ochtend douchehulp, in de middag eet wat eten hulp en ‘s avonds help gaan slapen hulp. Maar tussen al die hulp momenten zitten heel veel uren dat iemand alleen is en eigenlijk niet meer alleen kan zijn. Die uren worden geacht opgevangen te worden door mantelzorg en .. ja wie eigenlijk?

Hoe dan ook, als het moeilijker moet worden in een verzorgingshuis te komen dan ben ik erg benieuwd wat de kriterea gaan worden. Is een afgevallen been voldoende of moet je blind, doof en half rottend zijn om opgevangen te worden? JAhaaa het kost geld dat weet ik en daar is te weinig van maar godbetert we hebben het wel over mensen ja… Ik blijf er bij dat er op andere manieren besparingen kunnen worden gevonden.. Weg met al dat management, weg met al die idioten die de managers lopen te managen om de anderer beter te managen.. ga zorgen. Denk dat je 35% van de werkzame mensen in de zorg zo weg kunt halen en gewoon de zorg blijven leveren die er al was.

Het is schreeuwen in de woestijn, dovemansoren.. kansloos… maar toch weiger ik om zo maar toe te geven aan de zucht tot besparingen zonder de kracht, wil en ruggegraat om betere beslissingen te nemen en eens echt goed door de zorg heen te gaan.

Share if you care

Updates Blog via Email

Archieven
Baklap2’s tweets


Copyright © 2012. All Rights Reserved.