De afgelopen dagen was Nederland voor een groot deel gehuld in een dikke mist. Buiten zijn was of je in een groot glas melk aan het rondlopen/rijden/fietsen/carten/kruipen/zwemmen was. Met een beetje moed beleid en trouw kom je er wel doorheen en zoals altijd kan kalmte ook u redden.

Ik rij best veel door de week heen .. zeg zo’n goede 1000 kilometer per week. op de weg is het altijd vechten voor een plekje tussen al het andere geweld en met mist is dat niet anders. De meeste mensen passen zich prima aan en rijden rustig van a naar beter (waar beter ligt ben ik nog niet achter trouwens). Uiteraard heb je daar uitzonderingen op en die scheuren door de mist alsof ze een nieuw brilletje van Pearl (ping.. kassa sponsor moment) hebben. Kan natuurlijk ook zijn dat die auto’s een speciale voorruit hebben waardoor ze geen last hebben van de mist al acht ik die kans niet waarschijnlijk.

Mist geeft altijd de verwarring “doe ik mijn mistlicht nou aan of niet” en daarna uiteraard “waar zit dat focking ding eigenlijk?” Maar uiteindelijk weten we het wel te vinden. Nou zijn de regels voor het voeren van mistlichten vrij duidelijk. Bij minder dan 50 meter zicht doen we met zijn allen het mistlicht aan… simpel toch?

Nee dus.. nou ben ik eens gaan nadenken en begrijp ik ook waarom. Hoe weten we nou wat 50 meter is? Dat is een lastige vraag. Vraag het aan een man en die zal zeggen dat is …. zoveel. Vraag aan die zelfde man hoe lang zijn mannelijkheid is en deze zal hoogstwaarschijnlijk antwoorden met “een centimeter of 20” .. Als je die 20 centimeter dan langs “de lat” legt blijkt dat vaak slechts rond de 13 te zijn.. Ja dan is het uitemet van 50 meter wel heel lastig.

Vraag de gemiddelde vrouw hoe zwaar ze zijn of welke leeftijd ze hebben en het antwoord zal met regelmaat (en nee ik generaliseer niet) lager uitkomen dat de werkelijkheid.. “35? nee joh.. doe eens een gok? … ja 28 .. bijna” Dus ook van de vrouwen hoeven we niet te verwachten dat ze duidelijk in kunnen schatten wat 50 meter is.

De nerds en timmermannen/vrouwen daargelaten is het voor iedereen best wel lastig. Nou hebben ze daar een rete handige oplossing voor. Langs de weg staan van die groene paaltjes met nummers.. je kent ze wel..

ja die ja.. en het mooie is.. deze paaltjes geven aan waar je bent en dat doen ze om de 100 meter. Dus als je nou in de mist aan het rijden bent en je twijfelt over wel of geen mistlicht dan kijk je gewoon of je het volgende paaltje al kunt zien.. kun je het zien.. geen mistlicht… Kun je hem niet zien? Zoek het eerstvolgende tankstation op en maak je voorraam schoon, poets je bril of kijk of je er een nodig hebt en controleer of er geen eland op je voorruit is gekomen!. Zijn geen van die dingen aan de hand? Dan is er mist en is het zicht waarschijnlijk slecht genoeg om die felle rode lampen aan te doen!

En vergeet ze vooral ook niet uit te doen weer..

“fock waar was dat lampje toch ook alweer voor dat in mijn dahsboard brand… ”

06-08-1995, het is nog redelijk vroeg als de telefoon gaat. Vroeg als in voor 11 uur ‘s ochtends (zonder kinderen en verplichtingen in het leven konden we nog lekker uitslapen) en Bri neemt de telefoon op. Gek genoeg weet je het direct als er wat mis is. Mijn vader was de dagen er voor ziek geweest. Misselijk, last van zijn linker arm en af en toe “viel” hij weg. De vervangende huisarts schreef het af als een “zomergriepje” die heerste op dat moment.

Ik hoorde het gesprek aan en zag het gezicht van Bri, even dacht ik nog hoe is het het met hem.. waar ligt hij en hoe snel kan ik er naar toe… maar toen kreeg ik mijn moeder aan de telefoon. “Je vader is dood” zei ze op een bijna rustige toon. Typisch mijn moeder, iets te veel emoties en ze kon dingen vertellen alsof er een niets gebeurt was. Ze zeggen wel eens dat je overmant kan worden met emoties en dat is waar. Ik weet nog heel goed dat ik (zonder drama queen te spelen) letterlijk door mijn knieën zakte. Echt zonder er iets aan te kunnen doen.

Aan mij de onhebbelijke taak mijn middelste broer in te lichten van wat er gebeurt was terwijl ik eignelijk zo snel mogelijk naar het huis van mijn ouders wilde. Mijn broer had een 06 die tijd alleen was hij nogal van de “ik zet hem nu ff uit” waardoor ik hem niet op zijn ultramoderne ATF2 toestel (Motorola, gek hoe je dat soort details onthoud) kon bereiken. Hemelsbreed zat hij gelukkig niet zo ver bij ons vandaan en ik ben met Bri in de auto gesprongen.

Hoe vertel je dat je vader dood is.. nou .. “je vader is dood” .. ik leek verdomme net mijn moeder 🙂 Stuk van de wetenschap maar nog niet compleet bewust van het hele gebeuren reed ik naar het huis van mijn ouders. Eenmaal aangekomen hadden de ambulance medewerkers het lichaam van mijn vader al “afgelegd” en lag hij op zijn bed. Hij was doodgegaan door een hart stilstand en op een apart plek namelijk .. de wc. Daar was hij van af gevallen en zijn hoofd die de harde tegels raakte waren voor mijn moeder de alarmbellen die aangaven dat er wat ernstigs gebeurt was. Een ieder die wel eens een kind of een volwassene op iets hards heeft horen vallen met zijn/haar hoofd weet wat voor geluid dat is.. niet grappig.

Hij had de deur op slot gedaan en in pure paniek wist mijn moeder niet wat te doen. Roepen hielp niet meer en ze heeft wel een minuut of 15 geprobeerd de deur open te krijgen. Uiteindelijk 112 gebeld en de buren hebben de deur open gemaakt.

Afgelegd dus, op zijn bed redelijk netjes lag hij. Grappig hoe snel iemand niet meer is wie hij was als het leven vertrokken is uit het lijf. Ik heb het al eerder geschreven maar ik ben naast hem gaan zitten en heb zijn hoofd beetgepakt. Een dikke knuffel en een kus op zijn voorhoofd gegeven en hem verfoeid waarom hij zo vroeg dood is gegaan.

Het is inmiddels 16 jaar later en ik ben zelf vader .. zat laatst een beetje morbide te rekenen maar bedacht me dat als ik pech heb ik nog maar een jaar of 21 heb 😉 geloof dat we er dan maar het beste van moeten maken.

Rare tijden zijn dit.. Mijn vaders verjaardag op de 30ste van Juli, Mira dood op de 5e van Augustus, mijn vaders sterfdag op de 6e en de verjaardag van mijn moeder (die er eigenlijk ook niet meer echt is) op de 9e van Augustus..

Voor mij strekt het asfalt zich voor me uit, boven me spelen de asgrijze en felwitte wolken een episch spelletje met de zon..

Naast mij op de grond een zwart mormel, een mormel dat zeer bedreven is geworden in het wakker houden van de bazen ‘s nachts. Nu gevloerd, kapot van een weekend buiten leven in complete vrijheid. Op de stoel naast me lang haar dat stijl naar beneden valt. Verzonken in een spelletje op de DS waar ze engelse woorden schrijven die vervolgens dan op het beeld verschijnen. “Hoe spel of schrijf je paard in het Engels?” vraagt ze? Ik spel het woord horse en trots laat ze me zien of ze het goed geschreven heeft. Af en toe kijkt ze even naar voren of opzij naar mij…

Rechts achter me een kinderstoeltje en uit dat kinderstoeltje komt het niet aflatende geluid “auto, vrachtwagen, bus… mooi auto… groot auto… papa auto… vrachtwagen… rode auto… mooi auto… ” en dat zonder oponthoud en continue. Het is niet echt praten maar meer murmelen wat hij doet.

Op de radio verteld Frank dat hij alles wel zou willen doen voor ene Linda, lijkt mij persoonlijk niet zo heel verstandig om “alles” te willen doen. Je weet maar nooit wat ze vraagt en dan heb jij net gezegd dat je dat allemaal doet.

Achter mij nog een soort van kind.. Hij heeft zich achter me gevouwen in de bank en ook hij zit verzonken in zijn DS. Af en toe vraagt hij een woord maar dat zijn er aanzienlijk minder.. blijkbaar is zijn engels inmiddels zo goed dat hij ook daar zijn vader niet meer voor nodig heeft.

Ik rij gewoon verder en zonder dat ze het weten vreet ik elke kilometer tijd die ik met ze spendeer op als zoete koek. Ik zou eigenlijk langzamer moeten rijden zodat ik ze nog wat langer in de auto heb maar morgen weer school enzo..

En dan ben je weer terug en schrijf je een blog. Een beetje ongemakkelijk zit ik op de bank met een rusteloos gevoel. “Cold Turkey” voelt het altijd een beetje na een paar intensieve dagen. Gelukkig weet ik dat ze op de beste plek van de wereld zijn en dat ik spoedig weer kan en mag genieten van dat waar ik inmiddels zo verschrikkelijk trots en gek op ben. Gek idee, als je ze niet hebt kun je het niet voorstellen dat er iets is waar je zo gek op kunt zijn..

Intensief en mooi weekend. Op naar heel en heel veel meer van deze!

Bakkie signing off..

Het is eerste kerstdag 2010. De ochtend die traditioneel start met croissants en broodjes uit de oven. Een paar kleine cadeautjes en vooral rustig aan doen. 1e kerstdag 2010 alweer. Alweer bijna een jaar voorbij en wat voor een jaar. Het zal de mensen die mijn blog lezen niet zijn ontgaan dat 2010 op veel fronten niet mijn jaar was.

Januari van dit jaar was ik noodgedwongen op weg naar het verpleeghuis alwaar mijn moeder de rest van haar leven zou moeten blijven. Crisisopvang omdat het thuis gewoon niet meer ging. Ik liet mijn moeder achter en bijna een jaar later zit er een vreemde. Iemand die ons niet meer kent en ons ziet als gezellige mensen die langs komen. Van bijna elke dag zorg en samen de kerst doorbrengen naar bijna geen fysieke zorg en geen kerst meer samen. Van een flinke goed uitziende vrouw naar een oud krom en geestelijk en lichamelijk versleten mens. 1 jaar koste het …

Zakelijk was het ook geen feest het afgelopen jaar. De crisis hakt er uitzonderlijk hard in bij ons en de nieuwe regering heeft met de beoogde 200 miljoen besparing in ons vakgebied ook geen goed gedaan. Als er al een double dip was dan hebben wij die zeker gehad. We zijn er nog dankzij een schare bijzonder trouwe klanten die er alles aan deden ons het weinige werk dat er was toe te schuiven. Dankzij de bijzondere toewijding van mijn compagnon (en zonder twijfel meest vertrouwde vriend!) en de mensen die met heel veel trouw en toewijding voor maar vooral met ons werken zijn we er nog!

Een schoonvader die ook de aftakeling die gepaard gaat met Alzheimer niet meer kon verbergen. Een flinke vent die met hoofd omhoog trots en grappig in het leven stond inmiddels gedegradeerd tot een eenvoudige rustige man die eigenlijk ook niet meer voor zichzelf kan zorgen en volledig afhankelijk is van zijn vrouw. Een zware last voor de mensen er omheen die iedereen uiteindelijk met veel liefde en toewijding draagt. Mijn vrouw een groot voorbeeld voor velen als het gaat om toewijding voor ouders (ook die van mij!)

Ikzelf had nog veel meer dingen die ik niet ga bloggen maar die het leven met grote regelmaat uitzonderlijk zwart maakte en soms nog steeds maakt. En in die zwarte dagen was en is het soms moeilijk zoeken naar redenen om te ademen. Gelukkig heb ik kinderen die daar poep aan hebben en gewoon hun verdiende aandacht op eisen van hun vader. Dat helpt gek genoeg wel 🙂

2010 ook het jaar van nieuwe mensen in mijn leven. Begin van het jaar bijna 4 weken plat moeten liggen in verband met een hernia. Geen mogelijkheden tot communicatie behalve Twitter en mail enzo. Daar heb ik het afgelopen jaar een aantal mensen mogen ontmoeten die veel hebben bijgedragen aan mijn jaar. Sommige alleen virtueel en sommige van virtueel naar echt. Allemaal leuke, lieve, begaande en ontroerende mensen. Ik heb mensen zien komen, ziek zien worden en gelukkig ook weer beter. Antonie ging zo maar, Arjan Grolleman viel van de trap en verdween. Kanker nam een blogger die openhartig en intens zijn laatste momenten deelde voordat hij zijn leven liet beëindigen. Echt te veel om op te noemen!

Ook was 2010 het jaar dat ik de eer had (en heb) een heel proces mee te maken van het maken van een nieuw album. Zoeken naar een platenmaatschappij, onderhandelen en dan uiteindelijk de deal. Daar begint het. Het schrijven van nummers, demo’s maken en schaven aan tekst en muziek. Een keuze maken uit alles wat er is en dat uiteindelijk samen laten komen in een studio. Zang, instrumenten, koren en orkesten. Het is een eer dat helemaal en intens van dichtbij mee te maken. Durf zelfs te denken dat er een heeeeeel klein stukje van mij in het nieuwe album zit en dat is een onwerkelijk gevoel! En het aller mooiste is tijdens dit proces een aantal vriendschappen zijn ontstaan die verder gaan dan gewone vriendschap. Erika in het bijzonder dank voor je vriendschap en vertrouwen! Ik weet zeker dat je album een succes gaat worden!

Nieuwe vrienden is wel het credo van het afgelopen jaar maar zeker ook het verdwijnen van veel vriendschappen. Mensen die niet zo goed tegen neerslachtigheid kunnen en uiteindelijk opgeven. Omdat ze er geen zin in hebben of omdat ze niet genoeg kracht of bagage hebben je te volgen op plekken waar je zelf amper weet waar je bent. Vrienden komen en vrienden gaan en het afgelopen jaar heeft mij wel laten zien wat vriendschap nou uiteindelijk is.

Te veel om te vertellen te veel wat ik niet kan vertellen te veel dat ik niet wil vertellen! Te veel mensen die ik wil bedanken maar vergeet altijd wel iemand. Dank voor jullie steun, reacties, humor, aanwezigheid, liefde, tranen…

Dank jullie voor de lichtpuntjes in 2010!

Fijne kerst!