Er zijn van die dagen (ja de meest briljante openingszin na “sint en piet zaten te denken…”) dat je gedurende de dag inziet dat de dag anders is dan anderen. Natuurlijk Zondag is geen Zaterdag en gisteren is niet vandaag. Maar zoals de Engelsen zeggen (want die hebben wel mooie zinnen) “The devil is in the details”. Het zit hem in de kleine dingen zoals het weer of een mooie lucht. Op any other day (mooi he dat engels?) kun je daar van genieten. Je kijkt omhoog en inspiratie loopt door je lijf. Of je ziet je kinderen spelen in de sneeuw en een glimlach komt op je mond.

Vandaag is niet die dag…

Vandaag even niet, vandaag geen details geen mooie luchten geen mooie sneeuw. Vandaag is een grijze koude dag met veel koude sneeuw die het leven voor enkelen bijzonder lastig maakt. Buiten is het koud en de wind trekt aan. De handen voelen aan alsof je 3 dagen in de koelkast hebt geleefd en lachen is onmogelijk omdat bij de eerste beste beweging van je lippen in horizontale lijn er voor zorgen gaat dat de lip zich splijt in meerdere stukken.

Het is jammer als je ergens niet van kunt genieten. De kleine dingen niet ziet. Maakt een anders zo mooie dag donker en grauw. Waar je normaal je oudste ziet hangen op de bank alsof hij zijn geraamte heeft uitgedaan en zich als een leeggelopen zitzak over de bank drapeert zie je nu “gewoon” je zoon. Een gillende jongste die zijn hoofd weer eens stoot krijgt niet direct de troost die hij zou moeten hebben. De brede glimlach van je dochter die je aankijkt terwijl ze haar hoofd in sneeuw heeft bedekt gaat je voorbij.

Dus, kijk om je heen en doe het anders. Geniet van de kleine dingen! Koud? Ja dat klopt maar bij de meeste brand de kachel en is een kop warme drank nog wel te vinden. Sneeuw lastig? Ja maar sta eens stil buiten en luister naar de rust van de omgeving en het lachen van de kinderen die genieten van dat witte koude spul. Geniet gewoon vandaag van en mooie dag! Morgen doe ik wel weer met jullie mee!

Nou waar had ik die steen ook al weer gelaten… en belangrijker nog waar is de terrasverwarming!

Het is weer zo ver, het is November en door heel Nederland worden de zomerslapers wakker. Ze liggen de hele zomer een beetje te suffen en vegeteren maar in November worden ze wakker. Ze roeren zich langzaam maar zeker. Duiken de zolder op en halen de oude dozen die ze vorig jaar Januari hebben neergezet weer naar voren. Ze scharrelen wat rond, halen de 220 volt kabel per kilometer weer naar voren en sluipen naar beneden.

En dan plots en onverwacht staan ze overal, groene zooi en lampjes in de handen. Alles is weer vol gehangen met kerst meuk. Waar je ook kijkt alles is lampjes en groene ellende. Kerstmannen en kerstliedjes knallen je om de oren en wat je ook doet er is geen ontsnappen aan.

Ooit was kerst (en Sinterklaas) het ding van het jaar. Je keek er naar uit! Gezellig in de donkere dagen lekker warm bij de kachel met een grote groep eten en drinken… Nou, nu ff niet!

Ik begrijp inmiddels wel dat iemand zich van kant maakt tijdens of na deze dagen. Alles moet leuk zijn alles ademt gezelligheid en vrolijkheid. Knettergek kun je er van worden. Elke winkel elke straat alles in die focking groene slierten met lampjes.

Het is pure terreur en het duurt nog zeker een ruime maand voordat ik (en ja ik zeg ik want ik weet dat er zat zijn die het prachtig vinden) weer verlost kan worden van al die gemaakte vrolijkheid en gewoon weer mag wegzakken in de donkere dagen van januari, op weg naar de lente…

Nee de glans is er dit jaar zeker wel vanaf zonder “het oude” groepje. Hoewel er een nieuw groepje is ontstaan die bestaat uit mijn gezin is het gemis aan een inmiddels groeiend aantal mensen die er niet (meer bij) zijn bepalend voor de kerst.

Fast forward naar Januari en het liefst naar April 2012….

Of in een heerlijke winterslaap en alles weg slapen, maak me maar wakker in het voorjaar!

Jawel ik geef het toe, ik lees een krant. Zo’n enorm web 0.5 ding gemaakt van papier en bijzonder onhandig onleesbaar. Geen swipe naar het volgende bericht, geen rich media geen updates elk uur. En weet je? Ik vind het heerlijk. De geur van het papier, de inkt op je handen en een volle papierbak elke 2 weken.

Nou was mijn krant een heerlijk regionaal dagblad. Gewoon een redelijke goede krant, niet te gekleurd niet te veel lokaal en een redelijk brede visie op het nieuws. Maar zoals zoveel dingen in het leven was ook deze regionale krant niet in staat zijn/haar eigen broek op te houden en was het voortbestaan van de krant in gevaar. Overname kandidaat en uiteindelijke partij die het gedaan heeft, de Telegraaf Media Groep. Met veel bombarie is ons, de lezer, duidelijk gemaakt dat het karakter van de krant bewaard zou blijven.

Met de tijd zag je langzaam de krant veranderen. Berichten op de voorpagina werden de volgende dag stiekem nog eens herhaald op pagina 2 of 3. Er kwam een bijlage op Donderdag en een voor in het weekend. De prijs ging een beetje omhoog en de inhoud van de krant naar beneden.

Ik heb dit lang volgehouden maar las de krant al minder intens. De laatste maanden heb ik (met dank aan Jan Rot) een kwartaal abonnement van het Parool. Eigenaar… juist.. diezelfde groep. Dat was te zien. Met uitzondering op het regionale nieuws las ik in elke krant 2 keer hetzelfde verhaal. “Journalistieke” stukjes die werkelijk dropen van de commercie en daarmee de niemendalletjes probeerden te verbloemen. De lol was er af…

Vanmorgen was de druppel die de emmer deed overlopen, Obama afgestraft, ellende op de hele wereld en voldoende nieuw om een mooie voorpagina te maken. Maar wat deed “mijn”krant? Die plaatst een 1/4 pagina grote (overigens erg slechte) foto van Rene Froger in Carré! Niet alleen natuurlijk maar samen met zijn vrouw en geliefden. De kop spreekt “Genieten Rene Froger ziet Abraham” … need i say more?

Weet je ik heb helemaal niets tegen (ook niets met trouwens) Rene Froger want ieder zijn eigen huis en zo vind ik allemaal helemaal top! Maar zover ik weet hebben de bijdragen van Rene aan ons land er nou niet voor gezorgd dat we een beter leven hebben. Zouden we de Nobelprijs krijgen voor zijn Oeuvre?  Is de wereld een betere plek dankzij het feit dat deze man 50 is geworden? WAAROM? Welke eindredacteur dacht “goh, fuck de uitbarstingen, lekker boeiend dat Obama op zijn reet heeft gehad, doden en illegale uitzettingen in dit land en de wereld.. ik wil ECHT nieuws… waar is Froger? dat is pas nieuws!”

Ik ben naar de site gegaan en heb gezocht op “hoe zeg ik mijn abonnement op” de link die daar uit kwam was net zo briljant als de inhoud van de krant en was even inhoudsloos als de artikelen. Dan maar de oude web 0.5 telefoon er bij gepakt en de beste mensen opgebeld.

“Waarom ik de krant wilde opzeggen” vroeg de dame aan de andere kant. “vanwege de inhoud van de krant” antwoordde ik en oreerde nog even door over de geniale voorpagina van vandaag… De dame aan de andere kant gniffelde instemmend en zei zonder het te zeggen ook “verbaasd te zijn” met die kop. Het opzeggen verliep vooralsnog vlekkeloos en als alles meezit krijg ik een bevestiging binnen.

Jammer, een lange historie van zeker 20 jaar breek ik op… tijd voor wat nieuws en voorlopig doe ik het wel met de online versies van de diverse nieuwsbronnen.

Ken je dat? Dat beklemmende gevoel dat je in kan nemen? Het gevoel dat je niet bent waar je zou willen zijn? Zo als die man die in zijn auto zat terwijl deze van de kade af reed .. of die vrouw die bang was voor bloed en stage moest lopen op een O.K. .. zoiets.. Je bent ergens maar niet waar je wilt zijn.

Hoeveel mensen zijn er wel niet die dat hebben.. In werk, in relatie in plaats van leven of werken.. En wat doe je er mee? In het begin ben je strijdvaardig en ga je dergelijke dingen met een enorm enthousiasme te lijf… Als Don Quichot achter de molens aan…

En na de 7e keer .. (hmm 7 .. waarom 7.. 8 of 6 kan toch ook? .. 7.. sja.. ok 7 dan) .. kijk je om je heen en merk je dat je geen stap verder bent.. “Doe een stapje naar voren.. en een stapje terug” zongen Henk Spaan en Harry Vermegen ooit.. (jaja zo oud en ik!) … en daar lijkt het wel op. en elke keer is het enthousiasme minder.. de lust om te beuken lager..

Waar haal je dan nog je inspiratie vandaan.. laat je de schouders hangen of niet… Hoofd omhoog of aanvaard je het lot…

Ik ben er nog niet uit maar.. vind inmiddels wel dat ook ik af en toe wel een meevaller mag hebben 🙂 (newsflash!) .. een ieder die dat van zichzelf ook vind.. UNITE! 🙂

Ach.. het zal wel reg komme.. en zo niet? … dan toch…

Doodgaan is erger zeggen ze 🙂

Menno